บทที่ 15

“หยุด!” หนิงถามตามหลัง เธอหมายความว่าอย่างไร

Wen Liang ดูเหมือนจะไม่ได้ยินที่เธอพูด และเห็นว่า Wen Bing กำลังจะพูดอะไรระหว่างทาง แต่เห็นชายอีกคน Tsui Hark!

ในฐานะ Xu Jiao ในชีวิตที่แล้ว เธอรู้จัก Tsui Hark โดยธรรมชาติ แต่ Wen Liang ในชีวิตนี้ไม่รู้จัก Tsui Hark เลย

เมื่อเห็นเธอ Tsui Hark และ Wen Bing ก็ทักทายเธอด้วยกัน

"เซียวเหลียง คุณไปไหนมา ฉันกำลังมองหาคุณอยู่ คุณ Xu Kexu เป็นผู้ช่วยของประธาน Jing แห่ง Moonlight Film and Television Group เขาบอกว่าประธาน Jing มีบางอย่างที่จะพบคุณ" Wen Bing ตัวสั่นเมื่อเธอ เมื่อเห็นเสียงประหลาดใจของเธอ นี่เป็นบทนำสู่การมีชื่อเสียงหรือไม่?

ตอนนี้ไม่เพียงแต่เขาเล่นกับชื่อใหญ่อย่าง Ning Wensi Kouze เท่านั้น แต่เขายังถูกเรียกตัวโดย Jing Chongrui อีกด้วย ดูเหมือนว่าคราวนี้ตระกูล Wenliang ของเขาจะโด่งดังมาก

"มองหาฉันอยู่เหรอ" Wen Liang ถามกลับ ชำเลืองมอง Tsui Hark และหยิบกระเป๋าของเธอขึ้นมาเอง "ทำไมคุณถึงเห็นฉัน เห็นว่าฉันจะไม่ทำให้เขาแปดเปื้อน" สิ่งที่ Jing Chongrui พูดกับเธอครั้งสุดท้าย เวลา คำพูดเหล่านั้นยังก้องอยู่ในหูของเธอ และเธอจะไม่มีวันลืมมัน

“คุณเหวิน ฉันไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรเมื่อเจอคุณ คุณแค่ต้องตามฉันไปสักระยะหนึ่ง หลังจากฉันทำเสร็จแล้ว ฉันจะพาคุณไปที่โรงแรมเป็นการส่วนตัวเพื่อความปลอดภัยของคุณ” จุ่ย Hark ยิ้มและตบหน้าอกของเขา

"ใช่ เสี่ยวเหลียง คุณไปที่นั่นเถอะ นอกจากนี้ คุณอาจร่วมมือกับ Moonlight Film and Television ในอนาคต เพื่อนอีกคนหนึ่งจะนำไปสู่เส้นทางที่มากขึ้น" เหวินปิงผลักเธอออกไปอย่างใจจดใจจ่อเพื่อเกลี้ยกล่อมเธอ

"ไม่เป็นไร ฉันจะไปกับเธอ แต่เธอสัญญา" เหวินเหลียงตกลง เพราะรู้ว่าเธอซึ่งเพิ่งมาใหม่อย่างจิงชงรุ่ย ไม่กล้าที่จะรุกรานเธอ

"แน่นอน ไปทางนี้ รถอยู่ข้างนอก" Tsui Hark รู้สึกโล่งใจที่เห็นเธอตกลง และรีบนำทางไป

"เซียวเหลียง ไม่ต้องกังวล คุณควรกลับมาหลังจากทานอาหารที่นั่นแล้ว" เหวินปิงบอกให้เขาหรี่ตาลง อนาคตนั้นไร้ขอบเขต

Ning Wen เข้ามาและเห็นฉากนี้และหยุดนิ่ง เกิดความสงสัยขึ้นในใจ Tsui Hark พา Wen Liang ไปจริง ๆ ดูเหมือนว่า Wen Liang จะมีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับ Moonlight Group ไม่น่าแปลกใจ

เธอกลอกตาและครุ่นคิด "ลูลู่ พาฉันกลับบ้านที"

ในร้านอาหารที่ตั้งอยู่กลางอาคารในใจกลางเมือง Wen Liang เดินตาม Tsui Hark และในที่สุดก็เดินเข้าไปในห้องส่วนตัวและเห็น Jing Chongrui นั่งอยู่บนเก้าอี้โดยหลับตา

เสียงเพลงเบาๆ แผ่วเบา ราวกับกระแสน้ำที่ไหลรินได้เปิดโลกอันเงียบสงบและโดดเดี่ยว

เหวินเหลียงยืนอย่างระมัดระวังและมองไปรอบๆ โซฟาสีม่วงเข้มทอดยาวไปจนถึงหน้าต่างบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดาน เชื่อมต่อกับแสงระเรื่อของดวงอาทิตย์ที่ตกนอกหน้าต่างจนเป็นภาพรวม เขาพิงโซฟา กอดอก กางออกเหมือนนกอินทรีบิน ปีกสง่างาม และมีกล้ามเนื้อและใบหน้าด้านข้างที่ยื่นออกมาด้านหน้าเธอมีเหลี่ยมมุมมากยิ่งขึ้น ราวกับหุ่นขี้ผึ้งที่แกะสลักจากประติมากรรม ไม่สิ มันมีพลังและมีความสำคัญมากกว่าหุ่นขี้ผึ้ง

“หัวหน้า มีคนอยู่ที่นี่” Tsui Hark รายงานอย่างนุ่มนวลและถอยกลับอย่างเงียบ ๆ

ห้องเงียบอีกครั้ง และดูเหมือนเขาจะหลับไปโดยไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

เหวินเหลียงยืนอยู่ตรงนั้นเงียบๆ ครู่หนึ่ง จากนั้นเดินไปที่โต๊ะอาหารอย่างสบายๆ มีเครื่องเคียงสองสามอย่างวางอยู่บนโต๊ะ และในตอนแรกเห็นว่าเป็นเครื่องเคียงที่ทำให้สดชื่นก่อนมื้ออาหาร เธอหยิบตะเกียบขึ้นมากินบ้าง เธอ ท้องหยุดร้องมาก

"คุณประหม่า" ทันใดนั้นเสียงของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น และตะเกียบของเธอก็สั่น แต่พวกเขาก็บีบแน่นยิ่งขึ้น

“ฉันหิวแล้ว คุณก็หลับไป ฉันกินข้าวก่อน แล้วฉันจะกลับโรงแรมหลังจากที่คุณพูดจบ” เหวินเหลียงพูดอย่างไม่เร่งรีบ วางตะเกียบลงแล้วมองเขา

อาจเป็นเพราะงีบหลับ ความหนาวเย็นทั่วร่างกายของเขาหายไป ผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยของเขาเต็มไปด้วยความเกียจคร้านและเซ็กซี่ เขาลุกขึ้นและเดินไปนั่งข้างเธอ

ดวงตาอันอบอุ่นเคลื่อนตัวออกห่างจากเขา ประตูด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออก บริกรหลายคนยื่นหน้าเข้ามา วางจานบนโต๊ะแล้วเดินออกไปเงียบๆ ห้องได้รับการฟื้นฟูราวกับผิวน้ำถูกรบกวนอย่างเงียบสงบ