บทที่ 4

“เอาน่า ฉันเชื่อในอาเจ๋อ” หนิงถามด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ และมองไปที่เหวินเหลียง ความเย็นชาของเขาก็ปรากฏขึ้น เธอจะเป็นคู่ต่อสู้ของเธอได้อย่างไรเมื่อเธอยังเป็นทารก?

เหวินเหลียงแสร้งทำเป็นเมิน ลูกเรือทั้งหมดหัวเราะและพูดว่า "อา ฉันได้รับอาหารสุนัขถุงใหญ่อีกถุง รสชาตินี้เปรี้ยวมาก!"

“ไม่มีทาง พวกนายทำงานหนักกันหมดแล้ว อาเจ๋อจะเลี้ยงกาแฟทุกคนทีหลัง!” หนิงขอให้เป็นคนดีและใช้พลังแฟนของซีเกาเจ๋อ

เธอกับ Si Kouze ยังไม่ได้แต่งงาน แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ด้วยกันเป็นเวลานาน Ning Wen ก็ยังไม่ค่อยสบายใจนัก ดังนั้นเธอจึงพยายามแสดงความรักต่อสาธารณะให้มากที่สุด เพื่อให้ Si Kouze ต้องจัดการ เลือกที่จะแต่งงาน

"เอาล่ะ เตรียมตัวให้พร้อม!"

กล้องอยู่ในแนวเดียวกัน และกล้องทั้งสามตัวอยู่ในตำแหน่งเดียวกัน

Yingyue รับบทโดย Wen Liang เดินไปข้างหน้าพร้อมถังไม้เป็นขั้นบันไดเล็ก ๆ วางถังลงแล้วกระซิบเบา ๆ ว่า "Gege ได้เวลาแช่เท้าแล้ว"

สายตาของเหิงฮุ่ยเปลี่ยนจากสร้อยข้อมือบนโต๊ะเป็นใบหน้าเรียบๆ ของเธอ นัยน์ตานกฟีนิกซ์ของเธอเอียงเล็กน้อย และน้ำเสียงของเธอก็แข็งกร้าว "คุกเข่าลง!"

Yingyue เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ร่างผอมของเธอสั่นเทาและคุกเข่าลง ขดตัวเป็นลูกบอล ตัวสั่น

"หยิงเยว่ โอ้ หยิงเยว่..." เหิงฮุ่ยทุบฝ่ามือลงบนโต๊ะ ดวงตาของเขาดูขยะแขยง "ฉันปฏิบัติต่อคุณดีมาก คุณกล้าขโมยเครื่องประดับของฉัน!"

ลูกเขยมอบสร้อยข้อมือแบบเดียวกันให้กับผู้หญิงสองคนและ Henghui ก็สังเกตเห็นบางสิ่งแปลก ๆ ดังนั้นเธอจึงจงใจหยิบสร้อยข้อมือของเธอเองเพื่อบังคับให้ Yingyue สารภาพการล่วงประเวณีของพวกเขา

“ข้าไม่รู้จักบ่าวคนนี้ กำไลนี้น่ารักไม่ใช่หรือ” Yingyue พูดเส้นสายอย่างสั่นเทา ดวงตาของนางมีความระมัดระวัง

เหิงฮุ่ยโกรธมากจนเธอหันหลังพิงโต๊ะ ใบหน้าของเธอสูญเสียความสงบของหญิงสาวไปนานแล้ว คิ้วขมวดเป็นปม และเธอพูดอย่างชั่วร้ายว่า "คุณยังไม่ยอมรับอีกหรือ ลากฉันไปที่ลานบ้านและ เฆี่ยนเธอด้วยไม้ 30 อันจนกว่าเธอจะสารภาพ!”

เดิมทีการสอบปากคำ Yingyue ที่นี่จะต้องถูกทรมาน แต่ Ning Wen ให้คนลาก Wen Liang ไปที่ลานบ้านเพื่อสอบปากคำเขา กล้องอยู่ในบ้าน ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วเขาจึงทำได้เพียงถ่ายภาพจากระยะไกลของ Wen Liang และไม่สามารถมองเห็นตัวจริงของเขาได้ หน้าใส.

ด้วยวิธีนี้ คุณไม่จำเป็นต้องซูมเข้าไปที่การแต่งหน้าธรรมดาที่อบอุ่นและเย็น

ทันทีที่เหวินเหลียงได้ยินเรื่องนี้ ศิลปินเก่าก็รู้โดยธรรมชาติว่าหนิงเหวินไม่ต้องการให้เธอปรากฏตัวในกล้อง และลดโอกาสที่จะแสดงใบหน้าของเธอ แต่เธอไม่ได้โง่ เธอยืนขึ้นอย่างโงนเงน ล้มลงแสร้งทำเป็น เวียนศีรษะและทับเธอด้วยมือข้างหนึ่ง ถังไม้เปิดออก และน้ำก็กระเซ็นใส่ชุดของ Ning Wen

น้ำที่ลวกทำให้เหิงฮุ่ยเกอกรีดร้องทันที หยิงเยว่รีบยื่นมือไปดึงเหิงฮุ่ยเกอ เหิงฮุ่ยเกอตบหยิงเยว่ หยิงเยว่ล้มลงบนโต๊ะเตี้ย และใบหน้าซีกขวาของเธอบวม มันกลายเป็นสีแดงและบวม

ในฉากนั้น Gege Henghui กำลังตะโกนและสูญเสียท่าทางของเขา ในขณะที่ Yingyue เบียดเสียดอยู่ที่มุมหนึ่ง เอามือปิดแก้มและร้องไห้อย่างเงียบๆ

"แตก--"

ผู้อำนวยการจางวางช็อตสุดท้ายบนใบหน้าที่ร้อน แดงและบวม ซึ่งฉันยังคงรู้สึกเสียใจ

Wen Bing ที่กำลังเฝ้าดูอย่างกระวนกระวายจากด้านข้างรีบวิ่งไปข้างหน้าและดึง Wen Liang ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บไหม?

เหวินเหลียงส่ายหัว ความเจ็บปวดไม่เป็นไร แต่เล็บแหลมข่วนคอของเธอและข่วนคราบเลือดสองรอย

ในอีกด้านหนึ่ง หนิงเหวินยกแขนขึ้นโอบรอบคอเจ้านายของเขา โก่วเจ๋อ เม้มริมฝีปากสีแดงของเขาและอ้อนวอนให้กอด "เมื่อกี้น้ำร้อนมาก กระโปรงฉันเปียก!"

“ไม่เจ็บ ไม่เจ็บ ผู้มาใหม่คนนี้ไม่มีสายตาที่จะมองเห็น ดังนั้นฉันจะสร้างดราม่าให้กับตัวเอง” ซือเกาเจ๋อปลอบหนิงเหวินด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล คิ้วและดวงตาของเขา เต็มไปด้วยความทุกข์และเขามองไปที่ Wen Liang อย่างเย็นชา

ผู้อำนวยการ Zhang เข้าหา Wen Liang อย่างรวดเร็ว ลดศีรษะลงและถามด้วยความเป็นห่วง "คุณสบายดีไหม อาการบาดเจ็บที่คอของคุณมีผลหรือไม่"

คนอื่นอาจไม่เคยเห็น แต่ Zhang Dao มีชื่อเสียงในการขุดคุ้ยรายละเอียด เขาเห็นรอยบนคอของ Wen Liang ด้วยการตบนั้น และรู้สึกว่าการตบของ Ning Wen นั้นโหดเหี้ยมเกินไป