บทที่ 10

เมื่อมองไปที่ร่างของคนในอ้อมแขนของเธอที่ยังคงพยายามหลบหนี Fu Jingsi กอดเอวของเธอแน่นจนเธอไม่สามารถขยับได้เลย

"ฟู่..."

Ning Xi เพิ่งพูดคำเดียว แต่ Fu Jingsi ปิดกั้นริมฝีปากของเธออย่างรุนแรง แต่สิ่งที่ล้นออกมาจากริมฝีปากของเธอคือการเตือนสติ

“ชวนฉันเหรอ?”

เมื่อได้ยินเสียงล้อเลียนของเขา Ning Xi ก็ตระหนักว่ามือของเธอได้ปีนขึ้นไปบนคอของเขาแล้ว ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงและเธอต้องการปล่อยโดยสัญชาตญาณ แต่ Fu Jingsi คว้าข้อมือของเธอไว้แน่น

Fu Jingsi ไม่พูดอะไรมาก แต่เขาผ่อนคลายมาก "สาวน้อย มีสมาธิ!"

"คุณ... อืม..." Ning Xi ยังคงต้องการที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอไม่สามารถพูดอะไรได้ และทำได้เพียงค่อยๆจมลงไปในนั้น

Fu Jingsi กอดเธอในแนวนอนเบา ๆ และ Ning Xi ที่กำลังหน้าแดง กอดแขนของเขาแน่น และสีแดงบนใบหน้าของเธอก็ยิ่งลึกมากขึ้น

Ning Xi ปิดตาของเธอแน่น ปล่อยให้เขาค่อยๆวางตัวเองลงบนเตียง จากนั้นลมหายใจของเขาก็พุ่งเข้าหาใบหน้าของเธอ ทันใดนั้นเธอก็ไร้เรี่ยวแรงและไม่สามารถทำอะไรได้มากเกินไปอีกต่อไป

เช้าวันรุ่งขึ้นเนื่องจากนาฬิกาชีวภาพ Ning Xi ลืมตาขึ้นเล็กน้อยและไม่มีใครอยู่รอบตัวเธอ

เธอแทบจะประคองร่างกายที่อ่อนปวกเปียกของเธอ แต่ความอ่อนปวกเปียกของร่างกายของเธออธิบายให้เขาเข้าใจถึงความบ้าคลั่งของเมื่อวาน

"คนลามก!" หนิงซีทนความเจ็บปวดจากร่างกายของเธอ มองไปที่จุดบนแขนของเธอ และอดไม่ได้ที่จะพึมพำเสียงเบา แต่มีร่องรอยของความอ่อนหวานอย่างช่วยไม่ได้บนใบหน้าของเธอ

ขณะที่เธอยังคงบ่นกับตัวเอง เสียงของ Fu Jingsi ก็ดังออกมา "แต่เช้าตรู่ ทำไมคุณถึงพูดไม่ดีเกี่ยวกับฉัน"

Ning Xi ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างที่เห็นโดยไม่รู้ตัว เธอหน้าแดงและพูดว่า "คุณไม่ไปทำงานเหรอ"

"ยังเช้าอยู่ คุณต้องการทานอาหารเช้าไหม" Fu Jingsi มองไปที่ Ning Xi หน้าแดงพร้อมกับยิ้มเยาะ และสัมผัสส่วนที่นุ่มนวลที่สุดในหัวใจของเขา

Ning Xi หน้าแดงและคว้าผ้าห่มแน่น แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า "คุณออกไปก่อน ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า"

Fu Jingsi ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ร่างกายของคุณจากบนลงล่าง ฉันไม่เคยเห็นที่ไหนเลย ดังนั้นไม่ต้องเขินอายเหรอ"

"คุณ...ฉัน..." ด้วยความเขินอายและโกรธ Ning Xi หยิบหมอนในมือแล้วขว้างใส่เธอ แต่ Fu Jingsi หลบได้

เธอหยิบหมอนอีกใบโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากของเธอถูกปิดกั้นโดย Fu Jingsi และเธอไม่สามารถพูดอะไรได้อีก

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง Fu Jingsi ก็ปล่อยริมฝีปากของเธอ "คุณจะฆ่าสามีของคุณในตอนเช้าหรือไม่"

"ใคร...ใครจะฆ่าคุณ" เมื่อเห็นใบหน้าที่มืดมนเล็กน้อยของเขา จิตใจที่สงบอยู่แล้วของหนิงซีก็สั่นไหวอีกครั้ง "รีบออกไป ฉันต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า"

"เอาล่ะ รีบเตรียมตัวให้พร้อม ฉันรอคุณอยู่ตอนนี้" ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบโต้ Fu Jingsi ก็กลับเข้าไปในห้องแล้ว

หนิงซีเปลี่ยนเป็นชุดทางการที่วางอยู่ข้างเตียง เดี๋ยวก่อน เห็นได้ชัดว่าชุดทางการนี้รีดอย่างดี ใครเป็นคนทำ อาจจะเป็นเขา?

ทันใดนั้นภาพของเขาที่กำลังรีดผ้าก็ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา หนิงซีสั่นสะท้านไปทั้งตัว และทิ้งความคิดนี้ไว้ข้างหลังเขาทันที

หนิงซีเดินลงมาชั้นล่างอย่างช้าๆ ในชุดทางการที่รัดรูปพอดี ทันเห็นบะหมี่วางอยู่บนโต๊ะ "นี่...คุณเป็นคนทำไม่ใช่เหรอ"

"เดาสิ!" Fu Jingsi วางตะเกียบในมือลง แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองเธออย่างมีความหมาย