บทที่ 12

ในตอนแรกโทรศัพท์ไม่มีเสียง แต่เมื่อ Fu Jingsi คิดว่ามีบางอย่างผิดปกติกับโทรศัพท์ของเธอ เสียงของ Ning Xi ก็ดังออกมาในที่สุด "คุณจะกลับมาตอนกลางคืนไหม"

"ฉันกำลังจะกลับแล้ว เกิดอะไรขึ้น" ปากของ Fu Jingsi โค้งเป็นรอยยิ้ม ซึ่งทำให้ Gao Rong ซึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าเขาตัวสั่น

หนิงซีพยายามอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ยังเลือกที่จะไม่พูด "ไม่มีอะไร ฉันแค่ขอลาก่อน!"

"เดี๋ยวก่อน คุณอยู่ที่ไหน ฉันจะไปรับคุณ" Fu Jingsi หยุดเธอจากการวางสายโทรศัพท์และพูดทันที

“อ่า ไม่จำเป็น ฉันกำลังเดินทางกลับแล้ว” เมื่อ Ning Xi พูดเช่นนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปรอบ ๆ เพราะกลัวว่า Fu Jingsi จะปรากฏตัวจากที่ไหนสักแห่ง

Fu Jingsi หรี่ตาลงเล็กน้อยและพูดด้วยน้ำเสียงขบขันเล็กน้อย "คุณไม่ดูว่าฉันอยู่ใกล้ๆ หรือเปล่า"

"ทำไม..." ในระหว่างที่พูด Ning Xi รีบปิดปากของเขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ เพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นในภายหลัง "เป็นไปได้อย่างไร เหตุผลหลักคือคุณตัวใหญ่เกินไป ฉันไม่กล้า ให้คุณแค่มารับฉัน”

"ไม่ว่าฉันจะมีชื่อเสียงแค่ไหน ตอนนี้ฉันเป็นสามีของคุณแล้วใช่ไหม" Fu Jingsi ไม่คาดคิดว่าคำพูดของเขาจะทำให้ Gao Rong เบรกกระทันหัน และมองเขาด้วยความสยดสยอง

ใบหน้าของ Ning Xi เปลี่ยนเป็นสีแดง และเขาวางสายอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะประหม่า "ฉันกำลังเดินทางกลับแล้ว ไว้ค่อยคุยกันเมื่อถึงเวลา"

ทันทีที่สิ้นเสียงเธอก็วางสาย Fu Jingsi มองไปที่หน้าจอสีดำของโทรศัพท์และระงับรอยยิ้มในใจของเขา

Ning Xi ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หันหลังกลับและเดินไปที่ป้ายรถเมล์ รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

ไม่นานหลังจากที่เธอจากไป Ning Tangli ก็ออกมาจากบริษัทด้วยรอยยิ้มที่พอใจบนใบหน้าของเธอ "เสร็จแล้วเหรอ" เสียงของ Lin Qingle ก็ดังออกมา

“จบแล้ว คุณ...ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่” ทันทีที่เธอเห็นเขา Ning Tangli รู้สึกประหม่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เป็นไปได้ไหมว่าเขารู้แผนของเขาและมาที่นี่เพื่อจับเขา?

เมื่อเธอยังคงคิดถึงวิธีแก้ปัญหาเหล่านี้ หลินชิงก็โอบไหล่เธอไว้แล้ว "ในเมื่อคุณต้องการทำสิ่งนี้ คุณไม่ต้องกังวล มิฉะนั้น คุณจะสร้างปัญหามากมาย"

"ฉัน... ชิงโกหก คุณเกลียดมัน มันโอเคที่จะทำให้ผู้คนหวาดกลัว พวกเขาไม่ได้ทำสิ่งเลวร้าย" เมื่อเห็นใบหน้าที่สงบนิ่งของ Lin Qingliao Ning Tangli ก็เข้าไปกอดเขาแน่น

แต่เนื่องจากการเข้ามาใกล้ของทั้งสองคน เธอจึงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครวญคราง "ก็... อย่าอยู่ที่นี่..."

“งั้นไปขึ้นรถกันไหม” เสียงทุ้มของหลินชิงดังก้องอยู่ในหูของเธอ

ใบหน้าของ Ning Tangli เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้ง และหลังจากผ่านไปชั่วชีวิต "ฮะ" เพียงแผ่วเบา เธอไม่สามารถพูดอะไรได้อีก และรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของ Lin Qingli

เมื่อฉันกลับถึงบ้าน Fu Jingsi ก็อยู่ที่บ้านแล้ว "ทำไมคุณถึงเร็วจัง"

"ฉันควรจะถามคุณประโยคนี้ คุณไม่ได้บอกว่าคุณกลับมาแล้ว ทำไมมันช้าจัง" Fu Jingsi ขมวดคิ้วแน่นและมองไปที่เธอ รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

"ฉันไปซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อของ มันเลยสายไปหน่อย!" หนิงซีวางถุงในมือลง "คุณอยากกินอะไรไหม"

“ไม่จำเป็น ฉันเพิ่งกินอะไรไประหว่างทาง คุณหิวไหม” ในขณะที่พูด Fu Jingsi ลุกขึ้นยืนและยืนอยู่ข้างหลัง Ning Xi อย่างเงียบ ๆ