บทที่ 17

"คุณกลัวหรือคุณแค่รู้สึกผิด?" จู่ๆ น้ำเสียงของ Ning Xi ก็เปลี่ยนจากสงบเป็นเร่งรีบ และเมื่อเธอพูดแบบนี้ เธอก็จ้องไปที่ Ning Tangli อย่างโหดเหี้ยม “เอาล่ะ อย่าแสร้งทำเป็นเป็นน้องสาวที่ดีของฉันอีกต่อไป เห็นได้ชัดว่าคุณเป็นคนใส่ร้ายฉัน” หนิงซีกล่าวหา

หัวใจของ Ning Tangli เต้นไม่เป็นจังหวะ

ในเวลานี้ Qin Muyan เดินไปด้านหน้าช้าๆ "เอาล่ะ ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร คุณถูกไล่ออก Ning Xi คุณได้รับเงินตลอดเวลา คุณไม่ต้องการแม้แต่ครึ่งเพนนี ก็แค่ถือว่าเป็นการชดเชยกับบริษัทในครั้งนี้ ความสูญเสีย เรื่องนี้เกิดจากคุณและคุณควรรับผิดชอบทั้งหมด”

ความรู้สึกผิดของ Ning Tangli กลายเป็นรอยยิ้มที่สดใสอย่างรวดเร็ว เธอสบตา Ning Xi และมองไปที่ Ning Xi อย่างเย่อหยิ่ง ความเย่อหยิ่งในกระดูกของเธอถูกเปิดเผยอย่างไม่ต้องสงสัย

“ทำไมผู้จัดการ คุณปฏิบัติกับฉันแบบนี้โดยไม่สอบสวน ยุติธรรมไหม” หนิงซีพูดอย่างมั่นใจ

“เอาล่ะ ไม่ต้องดิ้นรนอีกต่อไป เถียงไปก็ไร้ประโยชน์ เก็บข้าวของและออกไปซะ!” น้ำเสียงของ Qin Muyan รุนแรงขึ้น โดยไม่เปิดโอกาสให้ Ning Xi ได้อธิบาย

คำใบ้ของสีม่วงประกายในดวงตาของ Ning Tangli

"ออกไป บริษัทไม่ต้องการคนเลวอย่างคุณ" หนิงซีถูกผลักไปที่ประตูสำนักงานแบบนี้

ก่อนที่เธอจะมีเวลาลุกขึ้น เธอก็ถูกวัตถุที่กระจัดกระจายกระแทกเข้าที่ใบหน้าของเธออีกครั้ง

“เอาของออกไปซะ” Ning Tangli และ Qin Muyan ยืนอยู่หน้า Ning Xi ที่ถูกผลักลงด้วยท่าทีที่ครอบงำและสบถใส่กัน

“เซียวซี” ติงยีเดินไปด้วยความตื่นตระหนก ช่วยหนิงซีลุกขึ้นจากพื้น และช่วยปัดฝุ่นออกจากตัวเธอ

“ฉันสบายดี” หนิงซีผลักถิงยี่ออกไป “อย่าห่วงฉันเลย”

"ให้ฉันบอกคุณว่าวันหนึ่งฉันจะกลับมา" Ning Xi เก็บข้าวของของเธอ กอดกล่อง จ้องมองไปที่ Ning Tangli และ Qin Muyan หันหลังกลับและกำลังจะจากไป

"เซียวซี เจ้าต้องการจากไปเช่นนี้จริงหรือ? พวกเขาล้อมกรอบเจ้า ดังนั้นเจ้าจึงปล่อยมันไป" ถิงยี่ออกมาส่งหนิงซีออกไป ดึงแขนเสื้อของหนิงซี

เธอดูน่าสงสารเล็กน้อย Tingyi เป็นเด็กสาวที่อ่อนโยนและขี้อาย

"Tingyi ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันจะหาหลักฐานมาพิสูจน์ตัวเอง ฉันจะจากไปชั่วคราวแล้วฉันจะกลับมา" Ning Xi ถือกระเป๋าเดินทางด้วยมือข้างหนึ่ง และวางมืออีกข้างไว้บนกระเป๋าใบเล็กของ Tingyi มือที่เหนือกว่า

“ใช่ Ning Xi ฉันเชื่อในตัวคุณ” เสียงของ Tingyi ฟังดูนุ่มนวลและอ่อนแอ ราวกับขนนกที่พัดเบาๆ ให้หัวใจของเธอ และฟังดูสบายใจกว่ามาก

“ใช่ กลับไปทำงานหนัก แล้วรอฉันกลับมา” หนิงซีปลอบเธอ

“ครับ” ทั้งสองแยกจากกัน

Ning Xi กอดกระเป๋าเดินทางของเธอและออกเดินทางกลับบ้านในลักษณะที่ไม่เรียบร้อย

Fu Jingsi โทรมา

“สวัสดี หนิงซี”

หนิงซีเสียบหูฟังอย่างสบายๆ "มีอะไรเหรอ"

"คุณกลับบ้านหรือยัง" Fu Jingsi ถามคำถามนี้โดยตรง แต่ยังคงนิ่งเงียบเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับ Ning Xi ในบริษัทวันนี้

“ระหว่างทาง” เนื่องจากหนิงซีเพิ่งถูกรังแก น้ำเสียงของเธอจึงเย็นชาเล็กน้อย

Fu Jingsi สามารถได้ยินความไม่พอใจในน้ำเสียงของ Ning Xi และรู้ว่าทำไม แต่เขาไม่ได้ถามโดยตรงว่ามันคืออะไร

"ไม่ ทำไมเราไม่ออกไปทานอาหารเย็นกัน!" Fu Jingsi พูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายและกระฉับกระเฉง

“ไม่ ฉันไม่อยู่ในอารมณ์” หนิงซีพูดด้วยความโกรธ