บทที่ 18

แต่ Ning Xi ตบหัวตัวเองอย่างรวดเร็ว "โอ้ Ning Xi Ning Xi คุณกำลังคิดอะไรอยู่ เห็นได้ชัดว่าคุณไม่มีความสุขมากและยังคงคิดถึงเรื่องโชคร้ายเหล่านี้ คุณกำลังมองหาตัวเองจริงๆ" Ning Xi ขมวดคิ้ว

จากนั้นเธอต้องการกลับบ้านโดยเร็วพร้อมอาหารในมือ แต่ Ning Xi ติดอยู่ในฝูงชน เธอพยายามฝ่าฝูงชนและพยายามเดินไปที่รถของเธอ

ช่วงนี้ตลาดผักในเขตเมืองคับคั่งไปด้วยผู้คนทุกวัน เบียดเข้า เบียดออกลำบาก

“เกี๊ยวซุป เกี๊ยวซุปของแท้ เกี๊ยวซุปอร่อย!” มีเสียงตะโกนดังขึ้นจากแผงลอยริมถนน

อากาศที่ลอยอยู่เหนือจมูกของ Ning Xi ทำให้ Ning Xi หยุดก้าวที่เร่งรีบของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นยืนตัวตรงเป็นเวลานาน หายใจเข้าลึกๆ

เมื่อมองดูกลิ่นหอมของซาลาเปา หนิงซีก็ฝ่าฝูงชนและเดินไปที่แผงลอย

เมื่อรสชาติของซุปเกี๊ยวเข้มขึ้นและมีกลิ่นหอมมากขึ้น Ning Xi สัมผัสท้องคำรามของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอรู้สึกหิว

รสชาติของซุปเกี๊ยวนี้อร่อยจริงๆ เดิมที Ning Xi กำลังคิดที่จะเร่งเวลา ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นาน แต่สุดท้ายเขาก็ยังต้านทานสิ่งล่อใจไม่ได้และก้าวไปข้างหน้า

เขาพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า "หัวหน้า คุณขายเกี๊ยวซุปได้อย่างไร" หนิงซีตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

"คุณครับ คุณต้องการเกี๊ยวซุปไหม คุณต้องการเท่าไหร่สำหรับ 1 หยวนและ 2 หยวน" พ่อค้าเร่ตอบอย่างกระตือรือร้น

"เอาล่ะขอสาม!"

"ดี."

หลังจากที่ Ning Xi ได้รับซาลาเปานึ่งแล้ว เธอแทบรอไม่ไหวที่จะยัดเข้าปากด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย

แต่จู่ๆ หนิงซีก็ตระหนักได้ว่าสถานที่นี้ดูเหมือนจะเป็นที่สาธารณะ ดังนั้นการทำเช่นนั้นคงไม่ดี

Ning Xi ค่อยๆ ยับยั้งการเคลื่อนไหวของเธอ แสร้งทำเป็นสงบเพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากเกินไป

"เป็นเรื่องดีที่ไม่มีใครรู้จักฉันที่นี่ ไม่อย่างนั้นฉันคงอาย" หนิงซีเช็ดมุมปากของเธอเงียบๆ

อย่างไรก็ตาม เมื่อซุปเกี๊ยวเข้าปาก รสชาติที่เติมเข้าไปในปากทำให้หนิงซีรู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่น

“ว้าว กลิ่นมันคุ้นๆ จัง” หนิงซีนึกขึ้นได้

ภาพบางภาพผุดขึ้นในใจโดยไม่รู้ตัว

"อร่อยไหม เสี่ยวซี" ในภาพ หญิงสาวผู้อ่อนโยนและใจดีกำลังปลอบเด็กหญิงตัวน้อยด้วยท่าทีที่ใจดีและใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ดูเหมือนจะกินอะไรบางอย่างด้วยถุงในมือของเธอและมันก็อร่อย สิ่งที่เด็กหญิงตัวเล็กถืออยู่ดูเหมือนจะเป็นถุงเกี๊ยวซุป เกี๊ยวซุปแบบเดียวกันที่มีรสชาติที่คุ้นเคยเหมือนกัน

“อร่อยจัง” เสียงหัวเราะของสาวน้อยช่างไพเราะราวกับระฆังเงิน หอมหวานราวกับว่าอากาศรอบตัวเธอกำลังเบาบางลงอย่างช้าๆ

“ถ้าอร่อยเดี๋ยวแม่ซื้อให้ทุกวันนะ” เสียงหญิงสาวกลับมาอีกครั้ง

เมื่อได้ยินเสียงนี้ หนิงซีรู้สึกว่ามันคุ้นเคยมาก แต่ก็แปลกราวกับว่าเธอไม่เคยได้ยินมาก่อน Ning Xi อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

เธอคือแม่ของเธอ

Ning Xi หลับตา พยายามอย่างยิ่งที่จะจดจำ

“อืม” หญิงสาวตอบรับหญิงสาวขณะรับประทานอาหาร

ทำไมเธอถึงมีภาพเช่นนี้อยู่ในใจ ผู้หญิงคนนั้น คือใคร และผู้หญิงคนนั้นคือใคร Ning Xi ไม่เข้าใจ แต่เธอต้องการทราบอย่างเร่งด่วน