บทที่ 20

โดยไม่รอช้าเธอก็ขับรถเข้าไป

เธอยังคงพึมพำว่า "ย่านไฮเอนด์กำลังมีปัญหา" เธอบ่น

ตรงไปที่โรงจอดรถและชำระรถของคุณ อย่างไรก็ตาม มันถูกซื้อหลังจากสะสมเงินเดือนครึ่งปี ดังนั้นโปรดดูแลมันอย่างระมัดระวัง

ตอนที่ฉันเข้าประตูก็เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว

ห้องมืดสนิทและ Ning Xi เดาว่า Fu Jingsi ต้องหลับไปแล้ว Ning Xi หาวขณะเปลี่ยนรองเท้า และพยายามแตะสวิตช์ข้างๆ เธอ

ทันทีที่เปิดไฟ แสงจ้าก็สว่างไปทั่วทั้งห้องทันที

“อา!” หนิงซีร้องลั่น

ฉันเห็นคนตรงหน้าฉันยืนตัวตรงอยู่ข้างหน้าฉัน แถมยังยืดหลังให้ตรงด้วย คิ้วของเขาขมวด ริมฝีปากถูกเม้มแน่น และร่างกายของเขาเปล่งประกายออร่าที่เย้ายวน

Ning Xi กำลังสูญเสีย เธอรีบวางกระเป๋าอย่างระมัดระวังบนเคาน์เตอร์ข้างๆเธอ

จากนั้นเธอก็มองไปที่ Fu Jingsi และพูดตะกุกตะกัก "คุณ คุณ คุณมาที่นี่ทำไม" Ning Xi กล่าว ไม่กล้ามองเข้าไปในดวงตาของ Fu Jingsi โดยตรง

มือของเขาอยู่ในกระเป๋ากางเกง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงขายาวสีดำ ดูมืดมนและเคร่งขรึมเล็กน้อย

หลังจากเงียบไปนาน ใบหน้าที่คมกริบก็เริ่มสั่นคลอนพร้อมกับเปิดปิดปาก แทนที่จะมองเขาอย่างจับจ้องอยู่ตรงนั้น

"ทำไม ที่นี่คือบ้านของฉัน ฉันไม่ได้ยืนอยู่ที่นี่ คุณคือภรรยาที่รัก ทำไมคุณถึงกลับมาช้า" Fu Jingsi ไม่รู้สึกโล่งใจใด ๆ น้ำเสียงของเขายังคงต่ำ มีความสงสัยและ เยาะเย้ย เธอให้ความสนใจกับทุกการเคลื่อนไหวของ Ning Xi

ดวงตาที่เฉียบคมและการจ้องมองของ Fu Jingsi ทำให้ Ning Xi รู้สึกกระสับกระส่าย เธอจงใจหลีกเลี่ยงการจ้องมองของเขา มือของเธอเริ่มสั่นโดยไม่รู้ตัว ในขณะนี้ เธอรู้สึกว่าทุกนาทีและทุกวินาทีเป็นความทุกข์ และเธอไม่รู้จะอธิบายให้เขาฟังอย่างไร

Fu Jingsi เห็นทั้งหมดนี้

แม้ในเวลานี้ เธอก็ยังไม่ลืมที่จะเยาะเย้ยตัวเอง Ning Xi บ่นเล็กน้อย

แต่เธอกลับมีความมั่นใจมากขึ้น เปลี่ยนเรื่อง "โอ้ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันพูดถึง! ฉันกำลังพูดถึงคุณที่ยืนอยู่ที่นี่กลางดึกโดยไม่เปิดไฟ คุณกำลังพยายามทำให้ฉันกลัวจนตาย!" Ning Xi เล็กน้อย ขึ้นเสียงของเธอ

จากนั้นเขาก็ผลัก Fu Jingsi โดยตรงและเดินตรงไปนั่งบนโซฟา

"โอ้ ฉันเหนื่อยมาก!" Ning Xi แสร้งทำเป็นสงบ เอนศีรษะพิงโซฟา หรี่ตาเล็กน้อย โดยไม่สนใจ Fu Jingsi ที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอเลย

แต่ในรูปลักษณ์นั้นดูเกียจคร้านและน่ารัก

Fu Jingsi เพียงแค่มองไปที่เธอจากนั้นก็หัวเราะเบา ๆ และเดินไปที่ระเบียงอย่างไม่ตั้งใจ

เมื่อเห็น Fu Jingsi เดินไปที่ระเบียง เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วยืดหลังให้ตรง

Ning Xi ไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดอย่างชัดเจน แต่ได้ยินอย่างคลุมเครือ เช่น "เสื้อคลุมตัวสูง อย่ามองหามัน" Ning Xi ขมวดคิ้ว สงสัยว่ามันหมายความว่าอะไร และไม่จำเป็นต้องมองหามัน

เมื่อเขาคิดไม่ออก Fu Jingsi ก็หันหลังกลับและเดินเข้าไปอีกครั้ง Ning Xi กลับสู่ท่าเดิมอย่างรวดเร็ว นอนบนโซฟาต่อไป และหรี่ตาเล็กน้อย

"คุณไปไหนมา" หลังจากนั้นไม่นาน Fu Jingsi ก็ถามช้าๆ จะเห็นได้ว่าเขาจริงจังและมีร่องรอยของความสง่างามที่ไม่อาจละเมิดได้ในน้ำเสียงของเขา

Ning Xi ลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วลุกขึ้นนั่ง "ฉันไปไหนมา" เธออธิบาย