บทที่ 3

"Shen Lin คุณต้องการอะไรกันแน่ ตระกูล Mu ของเรา..." ปฏิบัติต่อคุณอย่างดี...

Mu Qingge เคาะมือของเขายกคอเรียวขึ้นและจ้องมองที่ Shen Rin อย่างโกรธ ๆ เส้นเลือดเรียวที่คอของเขาก็โผล่ออกมา

เธอกำหมัดแน่น ขยับริมฝีปาก และระงับสิ่งที่เธอกำลังจะพูดในภายหลัง เกรงว่าเขาจะคิดว่าเธอกำลังแสดงความอ่อนแอต่อหน้าเขา

เมื่อได้ยิน Mu Qingge พูดถึงครอบครัวของ Jian Shen Rin ก็ยื่นหัวเข้าไปใกล้ Mu Qingge ราวกับสนใจ Mu Qingge จ้องที่เธอและไม่ถอย

Shen Lin บีบคางของเธออีกครั้ง มันสว่างราวกับดวงดาวและส่องสว่างยิ่งขึ้นในความมืด เขายิ้มเบา ๆ น้ำเสียงของเขาคลุมเครือมาก "Qing Ge ลุงและป้าออกไปก่อนเวลา พวกเขาเป็นห่วงคุณมากที่สุด ฉัน ต้องตอบแทนเขาที่เลี้ยงดูเธอมา เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะอยู่กับฉัน..."

"Shen Lin คุณบ้าอะไร แม้ว่าผู้ชายทุกคนในโลกจะตาย แต่ฉันจะไม่อยู่กับคุณ ฉันรู้สึกสกปรกทุกนาทีและทุกวินาทีกับคุณ คนชั่วมีวันเวลาของตัวเอง รับไป คุณเพียงแค่รอการลงโทษ!"

Mu Qingge หันศีรษะของเขาและตบ Shen Lin อย่างดุเดือด ลักษณะที่แน่วแน่ของเขาเกือบจะบดขยี้เขาจนเป็นเถ้าถ่าน!

เมื่อ Shen Lin ได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากของเธอ มือที่จับคางของเธอก็แข็งทื่อ ทำให้ Mu Qingge สามารถหลบหนีจากการคุมขังได้อย่างง่ายดาย

ในช่วงเวลาสั้น ๆ Shen Lin กระตุกมุมปากของเขาอย่างกะทันหันจากนั้นก็ได้ยินเสียงอุทานของ Mu Qingge

เบาะรถที่เธอนั่งอยู่ถูกแบนออก Shen Lin ถอดเข็มขัดนิรภัยออก ปลดกระดุมสูท รอยยิ้มบนริมฝีปากของเขาลึกและกว้างขึ้น แต่สายตาของเขายังคงเย็นชา...

"ใช่?"

“คุณ คุณไม่เพียงแต่พิการทางร่างกายเท่านั้น แต่คุณยังมีจิตใจที่บิดเบี้ยวและวิปริตมากอีกด้วย คุณเป็นคนวิปริตที่ไม่มีมนุษยธรรมและความอบอุ่น”

เมื่อเห็น Shen Lin ที่เริ่มคิดผิดมากขึ้นเรื่อย ๆ กำลังคิดว่าจะทำอะไรกับเขา Mu Qingge เสียความรู้สึกในการควบคุม ขดตัว วางมือบนหน้าอกแล้วพูดอย่างรวดเร็ว

Shen Lin ไม่ได้พูด รอยยิ้มบนริมฝีปากของเขายังคงไร้ยางอาย แต่มีความสับสนในดวงตาของเขา แต่ในไม่ช้ามันก็กลับมาสงบ ทำให้ยากที่จะเห็นอะไร

"ฉันเคยชินกับการกินปลาตัวใหญ่และเนื้อชิ้นโต และบางครั้งฉันก็ลองโจ๊กและอาหารจานเล็กๆ คุณคิดว่าคุณสนใจฉันมากไหม"

ด้วยเสียง "ปัง", "อา" Mu Qingge รู้สึกเสียสมาธิเล็กน้อยกับคำพูดของ Shen Rin จากนั้นก็ถูกเก้าอี้รถเด้งขึ้นและเก้าอี้และเสียงของเธอก็ดังขึ้นพร้อมกัน