ตอนที่ 5 ของมือสอง

ขณะที่เฉินผิงเดินไปถึงหน้าประตูบ้าน ขบวนรถรับเจ้าสาวก็มาจอดขวางทางพอดี!

ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทรองเท้าหนังเดินลงจากรถ ในมือของเขามีช่อดอกไม้อยู่ช่อหนึ่ง ชายคนนี้ก็คือเซียวเหล่ย!

เซียวเหล่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเฉินผิง แต่แล้ว เขาก็หัวเราะออกมาทันที

“ลืมไปเลยว่าวันนี้แกออกมาจากคุกแล้ว แหม บังเอิญจริงๆ เลย จะไปร่วมงานแต่งของฉันกับซานซานไหมล่ะ”

เซียวเหล่ยมองเฉินผิงอย่างมีเลศนัย ในดวงตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

ส่วนเฉินผิงนั้น เพียงแค่เหลือบมองเซียวเหล่ยด้วยสายตาเย็นชา และหันตัวจะจากไป เขาไม่อยากเปลืองน้ำลายกับคนแบบนี้!

“อย่าเพิ่งไปสิ!” เซียวเหล่ยยังคงรั้งเฉินผิงเอาไว้ “แกไม่มีเงินใส่ซองใช่ไหมล่ะ ไม่เป็นไร แกไม่ต้องใส่ซองหรอก ไปถึงงาน อาหารเหลือๆ บนโต๊ะ แกกินได้ตามใจชอบเลย พวกเราจัดงานแต่งที่โรงแรมฟู่เหา ถ้าแกไม่ไป ฉันเกรงว่าชาตินี้ทั้งชาติ แกคงจะไม่มีโอกาสได้ไปกินอาหารที่นั่นอีก!”

เซียวเหล่ยเหยียดหยามเฉินผิงไม่พอ ยังยกมือขึ้นตีแก้มเฉินผิงอีกด้วย

เฉินผิงออกแรงปัดมือของเซียวเหล่ยออก!

“โง่เง่า แต่งกับของมือสอง มีอะไรน่าอวด ก็แค่ของเล่นที่ข้าเล่นจนเบื่อแล้ว”

เฉินผิงหัวเราะเยือกเย็น

จริงๆ แล้วเฉินผิงไม่เคยแตะต้องเกิ่งซานซานเลย แม้แต่มือก็ยังไม่เคยจับ ที่เขาพูดก็เพื่อให้เซียวเหล่ยรู้สึกขยะแขยง และถือโอกาสแก้เผ็ดเกิ่งซานซานไปด้วย

เมื่อเซียวเหล่ยได้ยินก็นิ่งอึ้ง และหันไปมองเกิ่งซานซานทันที!

เกิ่งซานซานเคยบอกเขาว่า เธอยังไม่เคยแม้แต่จับมือกับเฉินผิงเลย แล้วตอนนี้มันคืออะไร

เกิ่งซานซานรู้สึกกระวนกระวายเมื่อเห็นเซียวเหล่ยมองมาที่เธอ เธอจึงหันไปตะคอกใส่เฉินผิง “เฉินผิง นายเพ้อเจ้ออะไร ใครถูกนายเล่น สันดานอย่างนาย แม้แต่มือ ฉันก็ไม่เคยให้จับ!”

จย่าเหม่ยลี่ก็ร้อนใจเช่นกัน เธอด่าทอใส่เฉินผิง “เฉินผิง อย่ามาทำตัวเป็นองุ่นเปรี้ยวนะ สภาพอย่างแก ลูกสาวฉันมีหรือจะยอมให้แตะเนื้อต้องตัว!”

“เซียวเหล่ย เธออย่าไปฟังมันพูดจาส่งเดชนะ เห็นๆ อยู่ว่ามันต้องการทำให้เธอรังเกียจลูกสาวของน้า”

จย่าเหม่ยลี่พยายามอธิบายกับเซียวเหล่ย กว่าจะได้พบเจอกับเขยเต่าทองคำนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอจะไม่ยอมให้คำพูดของเฉินผิงมาก่อกวนเด็ดขาด

“คุณน้าวางใจเถอะ ผมไม่เชื่อมันหรอก”

เซียวเหล่ยเองก็ไม่โง่ เขาย่อมไม่เชื่อคำพูดของเฉินผิงง่ายๆ แน่นอน!

“เชื่อหรือไม่ ก็เรื่องของนาย”

เฉินผิงขี้คร้านจะสนใจเซียวเหล่ยแล้ว จึงเดินอ้อมตัวเขาออกไปด้านนอก!

“เดี๋ยว!”

เซียวเหล่ยรั้งเฉินผิงไว้ “ทางที่ดี แกควรเก็บปากของแกไว้ อย่าเอาภรรยาของฉันไปพูดเสียๆ หายๆ ข้างนอกล่ะ ไม่อย่างนั้นได้เห็นดีแน่”

เซียวเหล่ยกลัวว่าเฉินผิงจะไปพูดมั่วๆ ข้างนอกแล้วทำให้ตระกูลเซียวเสียหาย!

“ฮ่าๆ ปากอยู่กับฉัน ฉันพอใจจะพูดอะไรก็ได้ นายมีสิทธิ์มาสั่งฉันเหรอ”

เฉินผิงมองเซียวเหล่ยอย่างเย็นชา “นายระวังเอาไว้ก็แล้วกัน อย่าให้วันไหนดวงกุด จะตายไม่รู้ตัว!”

เมื่อเห็นแววตาที่เยือกเย็นของเฉินผิง เซียวเหล่ยนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ความกลัวผุดขึ้นในใจของเขา