บทที่ 432 คิดเพ้อเจ้อ

ร่างกายนุ่มนิ่มปะทะเข้ามาในอ้อมอก โม่ถิงเซียวยื่นมือรับโม่มู่เอาไว้โดยไม่รู้ตัว

โม่มู่โอบรอบคอของโม่ถิงเซียว ดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกาย

เธอชี้นิ้วไปทางห้องอาหาร“พ่อ กินข้าว”

มู่นวลนวลไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆโม่ถิงเซียวจึงมาที่บ้านของเซินเหลียงเพื่อหาเธอ แต่เธอรู้ว่าโม่ถิงเซียวมา เขาก็ต้องมีจุดประสงค์แน่นอน

โม่มู่ดีใจขนาดนี้ ถึงแม้ว่ามีเรื่องอะไรจริงๆ มู่นวลนวลก็ไม่สามารถจะถามโม่ถิงเซียวตอนนี้ได้

เธอกำลังจะพูด เซินเหลียงที่ได้ยินก็พูดก่อนหน้าเธอไปก้าวหนึ่ง“บอสใหญ่ ไม่...ไม่เจอกันนาน”

นี่คือหลังจากพบกันที่จินติ่งครั้งที่แล้ว นี้เป็นครั้งแรกที่เซินเหลียงได้พบโม่ถิงเซียว

มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นในระหว่างนั้น ได้พบโม่ถิงเซียวอีกครั้ง เธอก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะสงสัย

“จะยืนอยู่ทำไม เข้ามานั่งก่อนสิ”เซินหลียงก็เดินมายืนอยู่ข้างมู่นวลนวล เธอพูดจบ ก็ยังผลักมู่นวลนวล

มู่นวลนวลเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองไปที่โม่ถิงเซียว“เข้ามาสิ”

ซือเย่กระซิบที่หูของโม่ถิงเซียว“คุณชาย เข้าไปเถอะ”

โม่ถิงเซียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก็ไม่รู้ว่าคิดอะไร ยังก้าวเดินเข้าไป

เขาเดินเข้าไป โม่มู่ก็ดิ้นออกจากบนตัวเขา ดึงมือของเขาตรงไปที่ด้านหน้าโต๊ะอาหาร

เดินมาถึงด้านหน้าโต๊ะอาหาร เธอยังไม่ลืมที่จะดึงเก้าอี้ให้โม่ถิงเซียว

“พ่อนั่ง กินข้าว”

เพียงแต่ เก้าอี้มีขนาดใหญ่และหนัก โม่มู่ใช้แรงในจากการกินนม ก็ลากเก้าอี้ออกมาทีละนิดเท่านั้น

โม่ถิงเซียวมองลงไป เมื่อเห็นใบหน้าเล็กของโม่มู่แดงก่ำเพราะใช้แรง มุมปากถูกกดแน่น ท่าทางดื้อรั้นและจริงจัง

ก่อนหน้านี้ได้ยินซือเย่พูดว่า ลูกสาวของเขาน่ารักมาก

แต่สำหรับเขาดูเหมือน“น่ารัก”คำคุณศัพท์นี้ เป็นความรู้สึกส่วนตัวมากกว่า

และในขณะนี้ นอกจากนี้เขาก็ยังรู้สึกเป็นส่วนตัวมากว่า เด็กน้อยคนนี้น่ารักมาก

เขาขยับนิ้ว อยากจะช่วยโม่มู่ แต่มองเห็นเธอจริงจังขนาดนั้น ก็ไม่ได้ช่วย

หลังจากที่มู่นวลนวลให้เขาเข้าประตูมา ก็ให้ความสนใจเขามาตลอด ดูปฏิกิริยาทั้งหมดของเขาไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย

ผู้ชายคนนี้ทำไมถึงได้แย่ขนาดนี้?

มู่นวลนวลเดินเข้าไป ดึงโม่มู่ขึ้นมา“มู่มู่ พอได้แล้ว พ่อนั่งได้แล้ว”

โม่มู่เงยหน้าขึ้น การแสดงออกดูสับสนเล็กน้อย เธอหมุนผมหน้าม้าของตัวเอง ตบเก้าอี้ จับมือของโม่ถิงเซียว บอกใบ้ให้เขานั่งลง

โม่ถิงเซียวนั่งลง

เซินเหลียงกลัวโม่ถิงเซียวมาตลอด

หลังจากที่เธอรอให้โม่ถิงเซียวนั่งลง ก็เลือกตำแหน่งที่ไกลที่สุดจากโม่ถิงเซียวเพื่อนั่งลง

โต๊ะอาหารไม่ได้ใหญ่มาก หลังจากที่ซือเย่กับเซินเหลียงนั่งลง ตำแหน่งที่เหลืออยู่ถัดจากโม่ถิงเซียว

มู่นวลนวลนั่งลงข้างๆโม่ถิงเซียว ให้มู่มู่นั่งระหว่างคนทั้งสอง

เด็กไม่ได้มีแนวคิดเรื่องเวลาที่ชัดเจน แต่ไม่ได้พบโม่ถิงเซียวมาสองวันแล้ว ก็ถือว่านานมากสำหรับโม่มู่

ความสุขของเด็กนั้นตรงไปตรงมา

มู่นวลนวลคีบอาหารให้เธอ เธอก็ใช้ตะเกียบที่เปื้อนเมล็ดข้าวคีบอาหารของตัวเอง วางในถ้วยของโม่ถิงเซียว ยังยิ้มตาหยี“พ่อกินอันนี้”

โม่ถิงเซียวมีนิสัยรักความสะอาดเล็กน้อย

ถึงแม้ว่าเขากับมู่นวลนวลอยู่ด้วยกัน ไม่ได้แสดงออกชัดเจนมาก แต่ก็ไม่ยากที่จะค้นพบ

โม่ถิงเซียวมองไปที่ชิ้นเนื้อที่มีเมล็ดข้าวติดอยู่ เขามองไปที่โม่มู่ที่ตั้งหน้าตั้งตารออีกครั้ง คิ้วของเขาขมวดเป็นปม

มู่นวลนวลใจคอไม่ดี กำลังจะเปิดปากพูด ก็ประหลาดใจที่เห็นโม่ถิงเซียวเขี่ยเมล็ดข้าวบนเนื้อชิ้นนั้นออก นำชิ้นเนื้อเข้าปากของตัวเอง

เพียงแต่ เวลาที่เขาเคี้ยว การแสดงออกแข็งทื่อมาก

มู่นวลนวลอยากจะหัวเราะเล็กน้อย เพียงแต่โม่ถิงเซียวยินดีที่จะร่วมมือกับโม่มู่ก็ดีมากแล้ว ถ้าเธอกล้าที่จะหัวเราะออกมา โม่ถิงเซียวต้องโกรธแน่นอน