บทที่ 436 พูดกลับไปกลับมาดูไม่เหมือนเขาเลย

เมื่อฟังอย่างละเอียด น้ำเสียงของโม่ถิงเซียวดูภาคภูมิใจเล็กน้อย

กูจื่อหยานรู้สึกว่า เมื่อก่อนตัวเองรู้จักโม่ถิงเซียวน้อยไป ไม่คิดว่าโม่ถิงเซียวที่ดูเย็นชาและเย่อหยิ่ง จะมีจิตวิญญาณแห่งรักซ่อนอยู่

แต่เป็นเพราะมิตรภาพอันลึกซึ้งระหว่างทั้งสอง กูจื่อหยานรู้สึกว่าตัวเองจำเป็นต้องเตือนสติโม่ถิงเซียว

“ถิงเซียว เคยได้ยินประโยคฮิตในโลกออนไลน์นี้มั้ย?”

“ไม่เคย ”โม่ถิงเซียวแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไรเลยสักนิด

กูจื่อหยานไม่ถือสาที่โดนมู่ถิงเซียวขัดขึ้นเขายังคงพูดต่อ“ประโยคที่ว่าก็คือ รนหาที่ตายมีความสุขชั่วขณะ เวลาง้อเมียเลือดตาแทบกระเด็น”

โม่ถิงเซียวถามกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ ประโยคนี้เกี่ยวกับฉันยังไง?”

น้ำเสียงของเขาฟังดูอันตรายและเย็นชา ต่อให้กูจื่อหยานจะเป็นคนโง่แค่ไหนก็รู้ว่าต้องตอบยังไง

“ไม่เกี่ยวกับนาย.........เหอะๆ” ตอนนี้ไม่เกี่ยว ต่อไปเกี่ยวแน่นอน

โม่ถิงเซียวทำเสียงในลำคอ กูจื่อหยานก็ไม่ลืมเรื่องสำคัญ จึงรีบพูดต่อ “ฉันส่งที่อยู่ของนวล.......มู่นวลนวลให้นายแล้ว คืนนี้นายก็เถอะ”

โม่ถิงเซียวปฏิเสธทันที“ไม่ไป”

กูจื่อหยาน: "..........."

ถึงแม้ว่าโม่ถิงเซียวจะตอบปฏิเสธว่าไม่ไป แต่หลังจากกูจื่อหยานวางสาย ก็ยังคงส่งที่อยู่ของมู่นวลนวลไปให้เขา

ก็ถ้าวันหนึ่งความทรงจำของโม่ถิงเซียวกลับมา อย่าโทษว่าเขาไม่ช่วย สิ่งที่เขาทำช่วยโม่ถิงเซียวได้ก็คงมีแค่นี้

เพียงแต่ เมื่อนึกว่าหลังจากนี้โม่ถิงเซียวความทรงจำฟื้นคืนสู่สภาพเดิมแล้ว นึกไม่ถึงว่ากูจื่อหยานจะรู้สึกสบายใจ

ตั้งหน้าตั้งตารอ

……

มู่นวลนวลโทรหาโม่ถิงเซียวอยู่หลายสาย แต่โม่ถิงเซียวก็ไม่รับ

เธอคิดว่าโม่ถิงเซียวน่าจะประชุมอยู่

แต่พอนึกถึงสิ่งที่โม่ถิงเซียวแสดงกับเธอในช่วงนี้ ก็รู้สึกว่าโม่ถิงเซียวอาจจะไม่อยากรับสายเธอก็

ดังนั้น เธอจึงตัดสินใจโทรหากูจื่อหยาน ให้กูจื่อหยานลองโทรหาโม่ถิงเซียวดู

เธอรอไปรอมา ก็ไม่เห็นกูจื่อหยานจะโทรกลับมาหาเธอ จึงเดาได้ว่าโม่ถิงเซียวคงรับสายของกูจื่อหยานแล้ว และน่าจะกำลังคุยกับกูจื่อหยานอยู่

ถึงแม้ว่าเธอจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกเศร้าใจอยู่เล็กน้อย

โม่ถิงเซียวไม่รับยอมสายเธอจริงๆ........

มู่นวลนวลเอนตัวนั่งลงบนโซฟา

หลายวันมานี้เธอรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน ไม่ใช่ว่าลืมที่จะโทรหาโม่ถิงเซียว

แต่เป็นเพราะคำที่เขาพูดว่า“คิดเพ้อฝัน”มันกระทบจิตใจเธอไม่น้อย

“แม่”

โม่มู่อุ้มตุ๊กตากระต่ายสีชมพูวิ่งออกมาจากในห้อง มายืนด้านหน้าโซฟา จ้องมองมู่นวลนวลด้วยดวงตาสุกใส “กระต่าย”

มู่นวลนวลถามเธอ“ “ชอบไหม?”

ตุ๊กตากระต่ายสีชมพูนี้เธอไปซื้อมาเมื่อวานตอนที่ออกไปซื้อของ

โม่มู่พยักหน้ารัวๆ“ค่ะ”

มู่นวลนวลยื่นมือไปลูบผมของเธอ

เวลานี้ กูจื่อหยานก็โทรเข้ามาพอดี

มู่นวลนวลรีบลุกขึ้นจากบนโซฟา และรีบถามขึ้น: “เป็นยังไงบ้าง?”

“ถิงเซียวรับสายแล้ว แต่ว่าเขา.........”

ฟังกูจื่อหยานพูดอึกๆอักๆ มู่นวลนวลก็พอรู้ผลลัพธ์แล้ว

“เขาไม่มาใช่ไหม?”

“อืม.........”

“ฉันรู้แล้ว ขอบใจคุณมากนะ คืนนี้มากินข้าวที่บ้านนะ ฉันเรียกเสี่ยวเหลียงมาด้วย”

“ได้ได้ เดี๋ยวคืนนี้ฉันเข้าไป” ขอแค่มีเซินเหลียง อย่าว่าแต่กินข้าวเลย ต่อให้เป็นงานเลี้ยงที่จะวางแผนสังหารเขาก็จะไป

มู่นวลนวลคุยกับกูจื่อหยานอีกไม่กี่คำ ก็วางสายโทรศัพท์

เหมือนกับรู้สึกได้ว่าเห็นว่ามู่นวลนวลอารมณ์หดหู่ โม่มู่จึงทำเสียงอ้อนเรียก: “แม่.........”

มู่นวลนวลยื่นมือไปหยิกแก้มของโม่มู่เบาๆ: “พวกเราจะออกไปซื้อของ ซื้อเนื้อ ซื้อผัก หลังจากนั้นก็กลับมาทำอาหารเชิญน้าเซินพวกเขามากินกัน”

โม่มู่แววตาสดใสขึ้นมาทันที “กินเนื้อกับอมยิ้ม”

มู่นวลนวลพยักหน้า : “พรุ่งนี้ลูกถึงจะกินอมยิ้มได้นะ”