บทที่ 437 ไม่อยากค้างคืนกับผู้หญิงขี้เมา

แม้ว่าจะเตรียมใจมานานแล้ว แต่ฟังโม่ถิงเซียวพูดขนาดนี้ มู่นวลนวลยังคงมีความหดหู่อยู่ในใจเพียงชั่วครู่

แต่ว่า เร็วมากเธอก็กลับมาเป็นปกติ

“มู่มู่นอนหลับแล้ว ฉันจะพาคุณไปดู?”มู่นวลนวลหันไปมอง ถามเสียงต่ำ

โม่ถิงเซียวพยักหน้า

มู่นวลนวลพูดกับเซินเหลียงพวกเขา“พวกเธอกินก่อนได้เลย”

เธอพูดจบ จึงพาโม่ถิงเซียวไปที่ห้องนอนของโม่มู่

ห้องของโม่มู่ เดิมทีก็เป็นห้องสำหรับเด็ก สีชมพูน่ารักมาก

โม่มู่นอนกอดกระต่ายสีชมพู นอนหลับสนิท ใบหน้าเล็กแดงเล็กน้อย

โม่ถิงเซียวเดินเข้าไป อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปบีบใบหน้าของโม่มู่

เพียงแต่ มือของเขาเอื้อมออกไปจะสัมผัสใบหน้าของโม่มู่ ก็ถูกมู่นวลนวลตีที่แขน

เขาหันหน้ากลับมา มองมู่นวลนวลด้วยสายตาที่โกรธเล็กน้อย

มู่นวลนวลถามเขาอย่างโกรธ“คุณจะทำอะไร？”

โม่มู่นอนหลับสนิทแล้ว เมื่อกี้เขายังอยากจะปลุกโม่มู่ให้ตื่น?

ไร้เดียงสา!

“เกี่ยวอะไรกับเธอ”โม่ถิงเซียวพูดออกมาสามคำ ก็ค่อยๆยืดตัวขึ้นเดินตรงไปด้านนอก

มู่นวลนวลเดินตามเขาอยู่ด้านหลัง เวลาที่ออกมา ก็ปิดประตูเบา ๆ

โม่ถิงเซียวเดินออกมาจากห้องของโม่มู่ ก็จะเดินตรงไปที่ประตู

มู่นวลนวลเดินขึ้นไปสองก้าว ดึงเขาไว้“จะกลับแล้ว?”

“ไม่อย่างนั้นล่ะ?เธออยากให้ฉันค้างคืนที่นี่?”น้ำเสียงของโม่ถิงเซียวฟังอารมณ์ไม่ออก สีหน้าเย็นชา มีลมหายใจที่ห่างจากทุกคนหลายพันไมล์

มู่นวลนวลสะทกสะท้าน และใบหน้ามีรอยยิ้ม ดึงมือของเขาแน่นขึ้น

เธอยกคางขึ้น รอยยิ้มยั่วเย้าเล็กน้อย“ยังต้องถามคำถามนี้อีกเหรอ?ในใจคุณน่าจะรู้ดี”

มู่นวลนวลพูดจบ จ้องมองเขาด้วยสายตาที่แผดเผา

มีรสชาติที่น่าหลงใหลจริงๆ

โม่ถิงเซียวดวงตาหดเล็กน้อย หรี่ตามองเธอ พร้อมที่จะพูด ทันใดนั้นเงยหน้าขึ้นมองไปข้างหลังมู่นวลนวล

มู่นวลนวลสังเกตเห็นการจ้องมองของเขา จึงคิดขึ้นได้ว่า ในบ้านยังมีคนอื่น

เธอติดตามการจ้องมองของโม่ถิงเซียวและหันหน้าไปมอง ก็เพิ่งเห็นเซินเหลียงและ กูจื่อหยานหันหน้ากลับอย่างรวดเร็ว

มู่นวลนวลสีหน้าแข็งทื่อ

เธอเพิ่งจะพูดกับโม่ถิงเซียว ทั้งหมดก็ถูกเซินเหลียงกับกูจื่อหยานก็ได้ยินแล้ว?

ช่วงนี้เพื่อจะกวนโม่ถิงเซียว เธอก็ทำเรื่องขายหน้าไปแล้ว

แต่ว่า นี้ไม่ได้แสดงว่า เธอสามารถหน้าด้านให้คนอื่นเห็นนอกจากโม่ถิงเซียว มองเห็นเธอเป็นแบบนี้...

มู่นวลนวลยื่นมือจับหน้าของตัวเองไว้ มีความรู้สึกว่าไม่มีหน้าไปพบคนอื่น

โม่ถิงเซียวก้มมอง มองเห็นสีหน้าท่าทางของมู่นวลนวลเหมือนเสียใจ สายตากระพริบความพอใจ

มู่นวลนวลรู้สึกว่าเวลานี้อายมาก จะมีเวลาที่ไหนไปสนใจสีหน้าของโม่ถิงเซียวได้

เธอแทบจะไม่มีหน้าไปพบคนแล้ว ก็ไม่มีอารมณ์ไปดึงดูดโม่ถิงเซียวแล้ว พูดออกมาหนึ่งประโยค“กินข้าวเสร็จค่อยไปสิ”

ก็ไม่รู้ว่าโม่ถิงเซียวเดินมาด้วยไหม เธอพูดจบ ตัวเองก็เดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร

หยิบไวน์ต่างประเทศที่เซินเหลียงเปิดไว้เมื่อตอนเย็น เทลงในแก้วครึ่งแก้ว รีบยกแก้วขึ้นดื่มทันที

เซินเหลียงที่นั่งตรงข้ามมู่นวลนวล กลั้นยิ้มคีบอาหารให้เธอ“อย่าดื่มเยอะ กินผักเยอะๆ”

มู่นวลนวลถลึงตาใส่เธอ เซินเหลียงรีบหันหน้ากลับทันที

เวลานี้ เก้าอี้ข้างๆถูกดึงออกไป ต่อมา ร่างสูงของโม่ถิงเซียวนั่งลงข้างๆ

รัศมีของโม่ถิงเซียวแข็งแกร่งเกินไป เมื่อเขานั่งลง มู่นวลนวลอดไม่ได้ที่จะนั่งตัวตรง