บทที่ 438 แค่เริ่มพูดชื่นชมก็ดีใจแล้ว

กูจื่อหยานไม่ได้พูดอะไรหลังจากนั้น ก็ร้องอย่างเวทนา

เพราะเซินเหลียงเตะเขาอีกครั้ง

เท้านี้ยังแข็งแรงกว่าเมื่อก่อน กูจื่อหยานไม่สามารถกลั้นได้ ร้องออกมา

กูจื่อหยานกอดเท้าของเขาและกระโดดเป็นวงกลม เซินเหลียงยกคางขึ้นและจ้องมองที่เขา“ใครโง่?ล่ะ?”

กูจื่อหยานทนความเจ็บเอาไว้ ตอบกลับอย่างเย็นชา“ฉัน ฉันโง่”

“เหอะ!”เซินเหลียงสบถออกมา หมุนตัวกลับ ใช้หูแนบประตู อยากฟังว่ามีอะไรเคลื่อนไหวด้านใน

แต่การเก็บเสียงของห้องดีเกินไป เซินเหลียงไม่ได้ยินอะไรเลย ต้องยืดตัวขึ้นด้วยความไม่พอใจ หมุนตัวเดินออกไป

……

ในห้อง

เซินเหลียงกับกูจื่อหยานไปแล้ว ทั้งห้องเงียบลงในคราวเดียว

เดิมทีคิดว่า เมื่อกี้เซินเหลียงและกูจื่อหยานอยู่ที่นี่ ก็เก้อเขินมากแล้ว แต่เธอคิดไม่ถึงว่า พวกเขาไปแล้ว เธอจะยิ่งเก้อเขินมากขึ้นกว่าเดิม

เธอไม่เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร แต่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรวางมือไว้ตรงไหน

โม่ถิงเซียว สีหน้าท่าทางสงบเงียบ กินอาหารช้าๆ

ทันใดนั้น โม่ถิงเซียวก็ถามเธอ“การทำอาหารของเธอทำได้ดีมากขนาดนี้?”

เธอแปลกใจเล็กน้อย โม่ถิงเซียวจะยกย่องทักษะการทำอาหารของเธออย่างไม่ขาดสาย

แต่ว่า คนที่ทำอาหารได้ปกติ ได้รับคำชมว่าทำอาหารได้ มีความรู้สึกวิกฤตในใจ

เพราะว่า เมื่อคนอื่นชื่นชมทักษะการทำอาหารของคุณ หมายถึงที่ยกย่องคุณ ได้เก็บความคิดเพื่อให้คุณทำอาหารอยู่เสมอ

ปัญหาข้อนี้ หมู่นวลไม่รู้จะตอบอย่างไร ดังนั้นจึงพูดว่า“ฉันทำอาหารมาโดยตลอด”

โม่ถิงเซียวไม่ได้พูดอะไรอีก หันกลับไปกินข้าวต่อ

มู่นวลนวนเพิ่งจะกินมาแล้วรอบหนึ่งกับเซินเหลียงพวกเขา จึงกินอิ่มไปแล้วครึ่งหนึ่ง ไม่ได้รู้สึกหิวอีก

เธอค่อยๆหยิบอาหารและกินลงไป รู้สึกว่าอาหารเย็นไปแล้ว

เธอลุกขึ้นยืน“ฉันจะพาอาหารไปอุ่นให้ร้อนก่อน เย็นแล้ว”

โม่ถิงเซียวไม่เงยหน้าขึ้นมามอง“ไม่ต้องแล้ว”

เขายังคงก้มหน้าและกินอย่างช้าๆ

ยกเว้นหัวหอม ของอย่างอื่นโม่ถิงเซียวก็กินหมด ให้ความรู้สึกบางอย่าง เขาไม่ใช่คนที่เลือกกิน

มีคนรับใช้มากมายในบ้านของเขา เป็นแม่ครัวมืออาชีพโดยเฉพาะ มู่นวลนวลไม่คิดว่าฝีมือการทำอาหารของเธอจะน่าทึ่งขนาดนี้

แต่ว่า ไม่ว่าจะเป็นโม่ถิงเซียวเมื่อก่อน หรือว่าโม่ถิงเซียวตอนนี้ ดูเหมือนจะชอบกินอาหารของเธอ

“ทำไมคุณถึงชอบกินอาหารที่ฉันทำ？”มู่นวลนวลคิดเช่นนี้ ก็ถามออกไป

“เธอเดา”พูดเหมือนกับล้อเล่น แต่โม่ถิงเซียวพูดอย่างจริงจัง

จะเดายังไง?

มู่นวลนวลขี้เกียจเดา ลุกขึ้นยืนเก็บจานที่เซินเหลียงกับกูจื่อหยานกินแล้วออกไป หลังจากนั้นจึงนั่งลงตรงหน้าโม่ถิงเซียว

โม่ถิงเซียวคีบอาหารเรียบร้อยมาก ตามลำดับ อาหารทุกจานจะมีตะเกียบ

ด้วยเพราะเหตุนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะบอกว่าเขาชอบอาหารจานไหน

เป็นผู้ชายที่มีความคิดที่ไม่แสดงออก

มู่นวลนวลครุ่นคิดอย่างมีความสุข ผู้ชายคนนี้มีความคิดที่ไม่แสดงออก แต่ต่อหน้าเธอไม่สามารถไม่แสดงออกได้

หลังจากนั้น ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอเงยหน้าขึ้นมองเธอ“สามารถให้ฉันกินข้าวดีดีได้ไหม?”

“หา?”มู่นวลนวลไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆเขาถึงพูดแบบนั้น

“ถึงแม้ว่าเธอจะรอคอยให้ฉันค้างคืนกับฉันในคืนนี้ งั้นฉันก็ต้องกินข้าวให้อิ่มก่อน ไม่ใช่เหรอ?”สามคำสุดท้าย น้ำเสียงของเขาเบามาก

พูดนุ่มนวลขนาดนี้ แสดงออกจริงจังขนาดนี้

จะพูดว่าโม่ถิงเซียวไม่ได้ตั้งใจ ตีมู่นวลนวลให้ตายเธอก็ไม่เชื่อ

ก่อนหน้านี้โม่ถิงเซียวเห็นเธอพูดเล่นลวนลาม จึงพบความสนุกจากเธอเหรอ?

ดังนั้น จึงสามารถพูดแบบนี้