บทที่ 439 อยากรับของเหลือ？

มู่นวลนวลถามเธอ“หนูหมายถึงน้าเซินกับอากู?”

“ค่ะ”โม่มู่รีบพยักหน้า

“เมื่อคืนพวกเขากลับไปแล้ว”

มู่นวลนวลพูดจบ ก็มองเห็นสีหน้าของโม่มู่กระพริบความหดหู่

เด็กคนนี้ชอบความรื่นเริง

และ โม่มู่ไม่เคยมีเพื่อนเล่นในวัยเดียวกัน ไม่เล่นของเล่นก็ดูการ์ตูนทั้งวัน

ถึงแม้ว่ามู่นวลนวลสามารถเป็นเพื่อนเธอได้ แต่โลกของเด็กๆยังต้องการเพื่อนเล่นและความสนุกสนานมากขึ้น

มู่นวลนวลทนไม่ได้ที่เห็นเธอหดหู่ ก็พูด“พ่อพูดว่า คืนนี้จะเข้ามา”

“พ่อจะมา?”โม่มู่ทวนคำพูดของมู่นวลนวลอีกครั้ง ดวงตาเปล่งประกาย

“ค่ะ”มู่นวลนวลพยักหน้า ใช้ทิชชู่เช็ดมุมปากของมู่มู่ พร้อมพูด“ดังนั้น หนูก็ต้องเป็นเด็กดีกินข้าว ตอนเย็นจะได้พบกับโม่ชิงเจียวแล้ว”

โม่มู่รู้สึกว่ามู่นวลนวลเรียกว่าโม่ชิงเจียวด้วยก็สนุกดี ก็หัวเราะขึ้นมา“ฮิๆ”

โม่มู่กินข้าวหมดแล้ว ตัวเองก็ไปเล่นคนเดียว

อาจเป็นเพราะเล่นคนเดียวมาตลอด โม่มู่เล่นคนเดียวได้อย่างสนุกสนาน

มู่นวลนวลมองดูเธออยู่สักพัก ก็เก็บกวาดห้องครัว

เวลานี้ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมา

มองดูชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์ มู่นวลนวลลังเลเล็กน้อย จึงรับสายโทรศัพท์

มู่นวลนวลรับสายโทรศัพท์ ก็เรียกชื่อ“ลี่จิ่วเหิง”

น้ำเสียงของลี่จิ่วเหิงมีรอยยิ้มเล็กน้อย“ช่วงนี้ยุ่งๆ ไม่ได้มีเวลาโทรหาเธอ ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?”

มู่นวลนวลได้ยินเสียงพลิกเอกสารกระดาษอย่างแผ่วเบา มู่นวลนวลถามเขา“คุณไปทำงานเช้าขนาดนี้?”

ลี่จิ่วเหิงพูดแบบติดตลกและจริงจัง“ผู้โดดเดี่ยวเดียวดาย ทำงานหรือไม่ทำงานก็ไม่แตกต่างกัน”

หมู่นวลนวลได้ยินเขาพูดขนาดนี้ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะขาดความมั่นใจ

ไม่ว่าจะพูดยังไง คนที่ช่วยเธอก็คือลี่จิ่วเหิง เธอย้ายบ้านเลี้ยงกินข้าว ก็ไม่ได้นึกถึงลี่จิ่วเหิงคนนี้แม้แต่นิดเดียว

“ผู้ป่วยผู้หญิงของฉันกำลังต่อแถว กลัวว่าจะต่อแถวจนไปถึงสนามบินสิ?”ลี่จิ่วเหิงมีชื่อเสียง นอกจากผู้ป่วยจริงบางรายแล้ว มีผู้ป่วยผู้หญิงบางคนจงใจนัดเขาเพื่อพบ แต่ก็เป็นความตั้งใจของคนขี้เมาที่จะไม่ดื่มเหล้า

ลี่จิ่วเหิงได้ยิน ยิ้มเบาๆ“ฉันหวังมากว่าเธอสามารถมานัดฉันสักหน่อย”

มู่นวลนวลเป็นธรรมชาติที่จะทำตามคำพูดของเขา“นัดเลี้ยงข้าวคุณ ไม่ต้องรอ วันนี้เลยสิ”

ลี่จิ่วเหิงชะงักไปเล็กน้อย“จริงเหรอ?”

“อืม ถึงเวลาฉันจะส่งที่อยู่ของร้านอาหารให้คุณ”

มู่นวลนวลเพิ่งจะพูดจบ โม่มู่ที่อยู่ด้านนอกเธอก็เรียกไม่หยุด

เธอพูดกับลี่จิ่วเหิงไม่กี่ประโยคก็วางสายไป ออกไปหาโม่มู่

ลูกแก้วขนาดเล็กที่โม่มู่เล่นถูกฝังอยู่ที่โซฟา ให้มู่นวลนวลช่วยเธอเอาออกมาให้

……

เวลาตอนเที่ยง มู่นวลนวลก็พาโม่มู่ออกจากบ้าน

เพื่อแสดงความจริงใจที่จะเลี้ยงข้าว มู่นวลนวลพาโม่มู่ไปก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง

เธอสั่งอาหารว่างให้โม่มู่ก่อนมื้ออาหาร ก็นั่งที่นั่นและรอให้ลี่จิ่วเหิงเข้ามา

ก่อนหน้านี้เธอเสียความทรงจำไป เป็นธรรมชาติที่จะใกล้ชิดกับลี่จิ่วเหิงเป็นพิเศษ

แต่ตอนนี้ฟื้นคืนความทรงจำมาแล้ว ก็จำเรื่องเมื่อสามปีก่อนได้อย่างเป็นธรรมชาติ

สามปีก่อน ลี่จิ่วเหิงปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร

ก่อนที่เธอจะมีโอกาสคิดว่าลี่จิ่วเหิงเป็นใคร หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องเหล่านั้น...