บทที่ 441 ให้โม่ถิงเซียวทำตัวเป็นเด็กดี

ซือเย่ฟังแล้วก็พูดว่า “ทราบแล้วครับ”

และตอนที่เขาวางสายและหันมา ก็เห็นโม่ถิงเซียวกำลังจ้องมองเขาด้วยสีหน้าว่างเปล่าอยู่

สายตาของโม่ถิงเซียวนั้นแหลมคม ทำให้ซือเย่รู้สึกผิด

เขาพูดตะกุกตะกัก “....นายน้อย”

โม่ถิงเซียวถามโดยไม่แม้แต่จะขยับคิ้ว “เธอพูดอะไรกับนาย”

ถึงแม้เขาจะทำงานรับใช้โม่ถิงเซียวมานาน แต่เมื่อเขาถูกโม่ถิงเซียวจ้องจับผิดอย่างนี้ก็ทำตัวไม่ถูก

เขามั่นใจว่าเมื่อกี้โม่ถิงเซียวไม่เห็นว่าคนที่โทรมาคือมู่นวลนวล แต่เขาก็สามารถเดาได้ว่าคนที่โทรมาคือเธอ

“นายหญิงบอกว่า ถ้าวันนี้คุณไม่ไปกินข้าวที่โน่น ก็ให้ผมไปรับมู่มู่มาหาคุณ”ในเมื่อโม่ถิงเซียวเดาได้ว่าคนที่โทรมาคือมู่นวลนวล เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดตามตรง

“หึ”

โม่ถิงเซียวแสยะยิ้ม “ผู้หญิงคนนั้นเปลี่ยนใจเร็วเชียว พอหาที่อยู่ให้ตัวเองได้แล้ว ก็จะส่งมู่มู่ให้มาฉัน”

“นายน้อยคุณ.... คิดมากไปหรือเปล่า”ซือเย่คิดไม่ออกจริงๆว่าทำไมโม่ถิงเซียวถึงคิดอย่างนี้

มันเหลือเชื่อมาก

“เมื่อคืนฉันเพิ่งบอกเธอไป ว่าฉันจะไปกินข้าวกับเธอที่นู่น แล้วผลลัพธ์เป็นยังไง เธอกลับพาลูกของฉันไปกินข้าวกับผู้ชายคนอื่น”

เมื่อโม่ถิงเซียวพูดถึงประโยคสุดท้าย เขาก็โยนแฟ้มในมือไป “ทั้งคิดแต่งงานใหม่กับฉัน และก็ยังออกไปเดทกับผู้ชายคนอื่น เธอช่างกล้าจริงๆ”

ซือเย่ลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดแทนมู่นวลนวล “ไม่มีอะไรหรอกครับ คุณลี่เป็นผู้มีพระคุณของนายหญิง ในเมื่อเธอฟื้นคืนความทรงจำกลับมาแล้ว เธอไปเลี้ยงข้าวเขาก็เป็นเรื่องปกติ....”

เมื่อก่อนโม่ถิงเซียวก็เป็นคนโกรธอย่างไม่มีที่มาที่ไป แต่เขาก็ยังมีความคิดแยกแยะได้

แต่ตอนนี้โม่ถิงเซียวเป็นคนคิดเองเออเอง

มู่นวลนวลแค่ไปกินข้าวกับลี่จิ่วเหิง แต่เขาก็คิดว่าเธอคิดเปลี่ยนใจแล้ว

จินตนาการของเขา ซือเย่ตามไม่ทันจริงๆ

เมื่อได้ฟังคำพูดของซือเย่เขาก็คิดอยู่พักหนึ่ง

ซือเย่จึงพูดต่อ “แถมคุณลี่ยังแย่กว่านายน้อยมาก”

ซือเย่อยู่ข้างโม่ถิงเซียวมานานหลายปี ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่เขาต้องประจบสอพลอเจ้านาย

โชคดีที่คำพูดของซือเย่มีผลต่อโม่ถิงเซียวเล็กน้อย

“หรอ”โม่ถิงเซียวพูดจบก็โบกมือ “ออกไปเถอะ”

เมื่อได้ยินอย่างนั้นซือเย่ก็ออกไป

โม่ถิงเซียวพิงตัวไปข้างหลัง ขมวดคิ้วคิดอย่างจริงจัง

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าเขาจะไปกินข้าวกับมู่นวลนวลเย็นนี้ดีไหม แต่เขาก็มีความลังเล

เขาชินปากไปซะแล้ว เมื่อได้กินอาหารที่มู่นวลนวลทำ เขาก็ไม่อยากกินอาหารที่คนรับใช้ที่บ้านทำ

มู่นวลนวลก็พอจะเดาได้ว่าวันนี้เขาไม่น่าจะมา

ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจอารมณ์ของเขาอยู่บ้าง

ยิ่งเธอรู้สึกว่าเขาไม่ไป เขาจะยิ่งไป

....

ตอนเย็นมู่นวลนวลทำอาหารเต็มโต๊ะ ครึ่งหนึ่งเป็นอาหารที่โม่ถิงเซียวชอบกิน

เดี๋ยวถ้าซือเย่มารับโม่มู่ ก็แสดงว่าโม่ถิงเซียวไม่มา เธอจะให้ซือเย่ห่อข้าวไปให้โม่ถิงเซียว

ตอนนี้โม่ถิงเซียวโมโหอย่างไม่มีเหตุผลบ่อยๆ เธอไม่ค่อยเข้าใจ

ยังไงเขาก็เป็นคนป่วย

เธอไม่ค่อยมีความรู้เรื่องคนป่วยมากนัก

เธอทำอาหารเสร็จตอนเวลาเกือบสองทุ่ม และตอนนั้นเสียงกริ่งก็ดังครึ่ง

มู่นวลนวลเดินไปเปิดประตูและเห็นว่าคนที่มาก็คือโม่ถิงเซียว เธอตะลึงไปสามวินาที ก่อนจะถอยหลังให้เขาเดินเข้ามา

เมื่อเขาเดินเข้ามาแล้ว เธอถึงเพิ่งได้สติกลับมา เธอจึงหยิบรองเท้าจากตู้รองเท้ามาวางไว้ตรงหน้าโม่ถิงเซียว