บทที่ 442 การเอาคืนโหดเหี้ยมไม่พอ

มู่นวลนวลกลับเข้าไปในห้องครัว ชะโงกแอบดูสองพ่อลูก

เมื่อเห็นว่าโม่ถิงเซียวยังไม่ขยับ โม่มู่ก็ชี้มาทางห้องครัว และกระตุ้นเขา “คุณพ่อรีบไปเร็ว”

โม่ถิงเซียวหน้าตึง เดินเข้ามาในห้องครัวอย่างไร้อารมณ์

มู่นวลนวลหันหลังไปที่อ่างล้างจาน แกล้งทำเป็นยุ่งอยู่

และโม่ถิงเซียวก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

มู่นวลนวลแกล้งทำเป็นไม่รู้และถามอย่างสงสัย “ทำไมหรอ”

โม่ถิงเซียวถามหน้าตึง “ชามอยู่ไหน”

มู่นวลนวลชี้ไปที่ตู้ข้างหลัง

ตู้อยู่ข้างหลังของเธอ โม่ถิงเซียวเดินไปเปิดตู้ ตู้ใหญ่มาก แต่พื้นที่แคบมาก เมื่อมู่นวลนวลหันมาจึงชนกับเขาพอดี

เธอรอให้โม่ถิงเซียวหยิบชามออกไปแล้ว เธอจึงเดินตามออกไป

โม่มู่เห็นโม่ถิงเซียวหยิบชามออกไปแล้ว เธอจึงยกนิ้วโป้งให้เหมือนตอนที่มู่นวลนวลยกให้เธอเพื่อให้กำลังใจ และพูดอย่างจริงจัง “คุณพ่อเก่งมาก”

โม่ถิงเซียวโตมาครึ่งชีวิต เพิ่งจะเคยถูกชมด้วยเรื่องเล็กน้อยอย่างนี้

เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

เขาเม้มริมฝีปาก และพูดเสียงเรียบ “กินข้าว”

โชคดีที่โม่มู่ชินกับท่าทางเย็นชาของโม่ถิงเซียวแล้ว ถึงโม่ถิงเซียวจะไม่เหมือนเมื่อก่อน แต่โม่มู่ก็ไม่สังเกตเห็น

โม่มู่กินข้าวน้อยมาก ดังนั้นเธอจึงกินข้าวเสร็จก่อน

หลังจากที่เธอกินเสร็จ ก็วิ่งไปเล่นของเล่น

บนโต๊ะอาหารจึงเหลือแค่มู่นวลนวลกับโม่ถิงเซียวหันหน้าเข้าหากันกินข้าว

บรรยากาศอย่างนี้หาได้ยาก มู่นวลนวลจึงถามเขา “เรื่องนักสะกดจิตนั้น มีข้อมูลอะไรหรือยัง”

“ไม่มี”โม่ถิงเซียวตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา

มู่นวลนวลหน้านิ่งไปเล็กน้อย เธอคุณคิดพักนึงและพูด “ขนาดคุณยังหาไม่เจอ ก็แสดงว่าเขาตั้งใจหลบเลี่ยงพวกเรา”

ครั้งนี้โม่ถิงเซียวจึงเงยหน้าขึ้นมา

ถึงแม้เขาจะไม่พูด แต่มู่นวลนวลก็อ่านสายตาของเขาออก เขากำลังจะบอกให้เธอพูดต่อ

“โม่จิ่นหยุนได้พบกับผู้เชี่ยวชาญด้านการสะกดจิตอันดับต้นๆของโลก ค่าตัวของเขาต้องไม่น้อยอย่างแน่นอน ถ้าพโม่จิ่นหยุนให้ค่าตอบแทนกับเขามากมาย แต่ตอนนี้เขายังหลบพวกเรา นั่นก็หมายความว่า สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่เงิน แต่คุณให้อะไรกับเขามากกว่านั้น มากกว่าที่โม่จิ่นหยุนสามารถให้เขาได้”

เมื่อพูดประโยคนี้จบ มู่นวลนวลก็ดูปฏิกิริยาของโม่ถิงเซียว

โม่ถิงเซียววางตะเกียบลง พิงพนักเก้าอี้ และพูดโดยไม่มีอารมณ์อะไรในน้ำเสียง “พูดต่อ”

“นั่นก็แสดงว่าผู้เชี่ยวชาญคนนั้น สะกดจิตคุณด้วยจุดประสงค์บางอย่าง....”

ครั้งนี้ไม่รอให้มู่นวลนวลพูดจบ โม่ถิงเซียวก็พูด “จุดประสงค์หรอ อย่างเช่น”

มู่นวลนวลคิดและพูด “ถ้าให้เดา ผู้เชี่ยวชาญคนนี้อาจมีประเด็นกับคุณมาก่อน”

โม่ถิงเซียวทำท่าราวกลับได้ยินเรื่องตลก สายตาของเขาเยาะเย้ย “คุณรู้มั้ยว่าคนที่มีปัญหากับผม ผมจัดการกับคนพวกนั้นยังไง”

มู่นวลนวลกำมือเล็กน้อย “คุณคิดว่าถ้าผู้เชี่ยวชาญนั้นเคยมีปัญหากับคุณจริง แล้วสิ่งเขาแก้แค้นคุณ คุณไม่คิดว่ามันโหดเหี้ยมเกินไปหน่อยหรอ”

ทำให้คนหนึ่งลืมเรื่องทุกอย่าง ลืมคนที่ตัวเองรัก ลืมลูก ลืมเพื่อน ไม่โหดร้ายเกินไปหรอ

“ชีวิตของผมก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกับพวกนี้”สายตาของโม่ถิงเซียวเย็นชามาก

คนที่ลืมมักจะไม่รู้สึกอะไร แต่คนที่เจ็บปวดคือคนที่ถูกลืม

“กินข้าวเถอะ”มู่นวลนวลไม่พูดเรื่องนี้กับเขาต่อ

พูดเรื่องนี้ต่อไปก็ไม่ใช่เรื่องที่ทำให้มีความสุข

มู่นวลนวลก้มหน้าลงกินข้าวเงียบๆ

โม่ถิงเซียวรู้สึกได้ว่าอารมณ์ของเธอดิ่งลง