บทที่ 443 เธอดังแล้ว

ถึงโม่มู่จะพูดไม่เป็นถ้อยเป็นคำ แต่โม่ถิงเซียวก็สามารถฟังเธอเข้าใจอย่างไม่น่าเชื่อ

โม่มู่อยากอยู่สามคนพ่อแม่ลูก แต่ความรู้ของเธอไม่พอ ทำให้เลือกคำมาใช้ไม่ค่อยถูก

โม่ถิงเซียวพูด “ทำไมพ่อจะไม่ให้แม่มาล่ะ แม่ไม่มาเอง”

เมื่อได้ยินคำพูดของโม่ถิงเซียว โม่มู่ก็ร้องไห้เบาลง และหันไปมองเขาอย่างจริงจัง

โม่มู่พูดอย่างใสซื่อ “แม่อยากมา”

โม่ถิงเซียวขมวดคิ้วมองเธอ “หรอ แล้วทำไมไม่มาล่ะ”

เขารู้สึกว่าเด็กคนนี้น่าสนใจมาก เมื่อกี้ยังร้องไห้จะเป็นจะตาย ตอนนี้ไม่ร้องแล้ว ถึงจะไม่เข้าใจคำพูดของเขา ก็ยังจะเถียงเขา

โม่มู่สับสนกับคำพูดของโม่ถิงเซียว แต่ก็ตะโกนออกมาว่า “แม่มา”

“โอเค”โม่ถิงเซียวหายใจเข้าลึกๆ “แม่มา”

และลิฟต์ก็ลงมาถึงชั้นหนึ่ง โม่ถิงเซียวจึงอุ้มเธอออกมาจากลิฟต์

เขาวางเธอลงบนพื้นและจูงมือเดิน

ทันใดนั้นโม่มู่ก็ปล่อยมือเขา และวิ่งเข้าไปในลิฟต์

โม่ถิงเซียวมองมือเขาที่ถูกปล่อย และเดินไปตาม

โม่มู่กำลังเขย่งเท้ากดลิฟต์ แต่เพราะว่าเธอสูงไม่พอ จึงกดไม่ถึง

โม่ถิงเซียวก้มตัวลง อุ้มโม่มู่มาไว้บนไหล่และเดินออกไป

“ปล่อย”โม่มู่ดิ้น “ปล่อยหนูลง”

โม่ถิงเซียวไม่ฟังคำพูดของเธอ เขาอุ้มเธอมาจนถึงลานจอดรถ

เขาปล่อยมือข้างหนึ่งเพื่อกดกุญแจรถ และยัดเธอเข้าไปในรถ

เบาะหลังของรถติดตั้งเบาะสำหรับเด็ก น่าจะเป็นเขาเองที่ทำไว้เมื่อก่อน

โม่ถิงเซียววางเธอไว้ที่ที่นั่งเด็ก รัดเข็มขัดนิรภัย และเมื่อเห็นว่าโม่มู่ยังดูโกรธอยู่ สีหน้าของเขาก็ดุขึ้น “นั่งดีๆ อย่าขยับ อย่าตะโกน!”

โม่มู่หดไหล่ลงด้วยความกลัว และรีบก้มหน้าลงไม่กล้ามองเขา

กลัวเขา

โม่ถิงเซียวติดประตูอย่างพอใจ จากนั้นก็รีบมาขับรถ

ตอนที่เขาออกตัว เขาก็มองโม่มู่จากกระจกหลัง เมื่อเห็นว่าเธอเล่นกับเข็มขัดนิรภัยอยู่ เขาจึงดึงสายตากลับมา

ปกติเขาขับรถแค่ยี่สิบนาที แต่ครั้งนี้เขาขับนานขึ้นสิบนาที

รถจอดลงที่คฤหาสน์ เมื่อเขาเปิดประตูรถก็เห็นว่าโม่มู่หลับไปแล้ว

โม่ถิงเซียวอุ้มเธอออกมาและพูดเสียงเบา “กินอิ่มแล้วก็นอนหลับ”

ช่วงนี้ซือเย่พักอาศัยกับโม่ถิงเซียว เมื่อเขาเห็นโม่ถิงเซียวอุ้มโม่มู่เข้ามาก็รู้สึกตกใจ

หลังจากตกใจแล้ว เขาก็นึกถึงคำพูดของโม่ถิงเซียวได้ เขาจึงพูดอย่างไม่สบายใจ “นายน้อย ทำไมถึงพามู่มู่กลับมาล่ะครับ”

โม่ถิงเซียวคงไม่ได้แอบพาตัวโม่มู่มาใช่ไหม

โม่ถิงเซียวเดินเข้าไปข้างในโดยไม่มองมา “เธอจะกลับมากับฉันเอง”

ถึงแม้พอออกมาจากลิฟต์แล้ว เธอจะอยากวิ่งกลับไป แต่ตอนที่ออกมาจากบ้าน โม่มู่ยินยอมที่จะมากับเขาเอง

โม่ถิงเซียวอุ้มโม่มู่ไปที่ห้องของเธอ

เขาวางเธอลงบนเตียงและนิ่งไปพักนึง

ไม่เคยมีใครบอกเขาว่าห้องนี้เป็นห้องของโม่มู่ แต่เขาก็พาโม่มู่มาโดยสัญชาตญาณ

เขามองโม่มู่อยู่สักพัก แล้วหันหลังเดินจากไป

ซือเย่ยืนรออยู่ที่ประตู

โม่ถิงเซียวสั่งเขา “ไปเรียกแม่บ้านผู้หญิงมา”