บทที่ 445 คุณไม่อยากให้ฉันอยู่ต่อ

เธอจำพล็อตเรื่องเมืองที่สาบสูญได้ แต่มีรายละเอียดบางอย่างที่เธอจำไม่ค่อยได้

ตอนนี้เธอต้องเขียนภาคสอง เธอจึงต้องทบทวนเนื้อเรื่องของภาคแรกอีกครั้ง

มู่นวลนวลดูเนื้อหาของเมืองที่สาบสูญในไอแพดทั้งวัน

ตอนที่ทำอาหารก็ยังวางไอแพดไว้บนเคาน์เตอร์ หั่นผักไป และดูหนังไปด้วย

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดังที่ประตูข้างนอก

มู่นวลนวลสะดุ้ง กดหยุดหนัง และเดินไปที่ประตู

เธอยังไม่ทันได้เปิดประตู คนข้างนอกก็เปิดเข้ามาก่อน

มีผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู

มู่นวลนวลถามด้วยสีหน้าเย็นชา “คุณคือใคร”

ผู้ชายคนนั้นตกใจกับท่าทางของมู่นวลนวล น้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อย “ผมเป็นคนปลดล็อคประตู....”

สีหน้าของมู่นวลนวลเย็นชาขึ้น “ฉันไม่ได้เรียกให้มาเปิด”

ท่านใดนั้นน้ำเสียงคุ้นเคยของผู้ชายคนหนึ่งก็ดัง “ผมให้เขามาเอง”

ชายคนปลดล็อคประตูถอยหลังไป ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของโม่ถิงเซียวปรากฏอยู่ตรงหน้าของมู่นวลนวล

“โม่ถิงเซียว”มู่นวลนวลโกรธมากแต่ก็ยิ้มออกมา “คุณว่างมากหรอ ให้คุณมาปลดล็อคประตูบ้านของฉัน คุณเคาะประตูไม่เป็นรึไง หรือไม่ก็โทรหาฉันก็ได้”

มู่นวลนวลยกมือขึ้นมาเกาหัวอย่างหงุดหงิด

โม่ถิงเซียวมองเธอด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงดุดัน “ผมไม่ได้เคาะประตู ผมไม่ได้โทรหาคุณหรอ”

คำพูดของเขาทำให้มู่นวลนวลรีบกลับเข้าไปเอาโทรศัพท์ในห้อง

โทรศัพท์เธอวางอยู่บนโต๊ะกาแฟในห้องกินข้าว มีสายที่ไม่ได้รับหลายสาย และเป็นสายจากโม่ถิงเซียวทั้งหมด

เขาโทรมาหาเธอแล้ว.....

คงเป็นเพราะเธอเอาแต่ดูหนังเรื่องเมืองที่สาบสูญอยู่ เลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์

เธอหันไปมอง ก็เห็นว่าโม่ถิงเซียวเดินตามเธอเข้ามาในห้องแล้ว และกำลังนั่งอยู่บนโซฟา

เขาปลดเน็คไทด์ออก พิงหลังลงกับโซฟา เขามองหน้ามู่นวลนวลด้วยสีหน้าไม่พอใจ

มู่นวลนวลวางโทรศัพท์ลง หันไปเทน้ำให้เขา

โม่ถิงเซียวรับแก้วน้ำมาและถาม “คุณทำอะไรอยู่”

มู่นวลนวลตอบด้วยความลำบากใจ “ดูหนังอยู่”

โม่ถิงเซียวหัวเราะเย็นชาออกมาโดยไม่พูดอะไร

มู่นวลนวลหันไปมองที่ประตู เมื่อเห็นว่าโม่ถิงเซียวมาคนเดียว เธอจึงถาม “มู่มู่ล่ะ ไม่ได้มากับคุณหรอ”

เมื่อพูดถึงโม่มู่ สีหน้าของโม่ถิงเซียวก็เครียดขึ้น “เป็นไข้หวัด ผมเพิ่งกลับมาจากบริษัท ก็เลยมาแวะรับคุณ”

มู่นวลนวลขยับปาก หยุดคำพูดไว้แค่นั้น และกลืนน้ำลายลงไป

เด็กมีภูมิคุ้มกันไม่แข็งแรง เป็นไข้หวัดเป็นเรื่องปกติมาก

จึงไม่ใช่เป็นเพราะโม่ถิงเซียวซะทีเดียว

“คุณรอแปบนึง ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”มู่นวลนวลพูดจบก็เดินเข้าไปในห้อง

ไม่นานเธอก็เดินออกมา

ตอนนี้เป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วง อุณหภูมิกำลังพอดี ไม่หนาวไม่ร้อนเกินไป เธอจึงสวมเสื้อคลุมสีขาว กระโปรงเท่าเขา ดูเรียบง่ายและอบอุ่น

มู่นวลนวลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และเรียกโม่ถิงเซียว “ไปกันเถอะ”

โม่ถิงเซียวยืนขึ้น สอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกไป

ทั้งสองคนเข้าไปในลิฟต์พร้อมกัน

โม่ถิงเซียวหันมามองเธอ และเห็นว่าเธอกำลังเม้มริมฝีปาก ท่าทางกังวล