บทที่ 447 เพราะว่าพวกเธอปล่อยให้ทำผิดโดยไม่ขัดขวาง

มู่นวลนวลถอยหลังไปครึ่งก้าว สีหน้าเรียบเฉย “ขอบคุณสำหรับความกังวลของเธอ อาการบาดเจ็บของเขาเกือบจะหายเป็นปกติแล้ว”

มู่หวันฉีหัวเราะ คำพูดที่พูดออกมายั่วยุมาก“งั้นเธอต้องขอบคุณฉัน ตอนนั้นเพียงแค่ตัดสายเบรคเท่านั้นเอง”

มู่นวลนวลกำหมัดแน่น ข้อต่อของนิ้วมีสีขาวเล็กน้อย

เธอมองไปที่มู่หวันฉีอย่างเย็นชา พูดเสียงเย็น“งั้นดีที่สุดเธอควรจะภาวนา ให้คนที่อยู่เบื้องหลังเธอที่ปกป้องเธอ จะสามารถปกป้องเธอได้ตลอดชีวิต”

แววตาบ้าคลั่งปรากฏขึ้นในดวงตาของมู่หวันฉี มีความเลวทรามในน้ำเสียง“ต้องการให้ปกป้องฉันตลอดชีวิตที่ไหนกันล่ะ เธอคิดว่าเธอสามารถมีชีวิตอยู่ได้ตลอดชีวิตเหรอ?เพียงแค่แก้แค้นให้เฉิงยวี่ ฉันมีชีวิตอยู่นานก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่”

มู่นวลนวลได้ยิน รูม่านตาหดลงอย่างกะทันหัน เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน“มู่หวันฉี การตายของซือเฉิงยวี่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเรา?ตัวเขาเองฝังระเบิดทั้งหมดไว้ที่เกาะ ฉันก็เป็นผู้เคราะห์ร้าย”

“ผู้เคราะห์ร้าย?เหอะ!”

มู่หวันฉีสบถเสียงออกมา มุมปากสีแดงสดยกขึ้นเล็กน้อย มีความเกลียดชังในน้ำเสียง“เธอเป็นผู้เคราะห์ร้าย แล้วทำไมยังมีชีวิตอยู่ล่ะ?แต่ซือเฉิงยวี่ตายแล้ว?ทำไมเธอกับโม่ถิงเซียวยังมีชีวิตอยู่ มีเพียงซือเฉิงยวี่ที่ตาย！”

มู่หวันฉีพูดมาถึงตรงนี้ การแสดงออกบนใบหน้าเริ่มกลายเป็นคนป่าเถื่อน

อารมณ์ของเธอเริ่มปั่นป่วนเล็กน้อย ระดับเสียงดังขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ เสียงแหลมคม“เธอบอกฉันว่าเพราะอะไร!คนที่ตายทำไมไม่เป็นพวกเธอ แต่เป็นซือเฉิงยวี่!”

เสียงของมู่หวันฉีดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ

มู่นวลนวลเฝ้ามองเธอบ้าคลั่งด้วยสายตาเย็นชา มู่หวันฉีไม่มีมุมมองพื้นฐานของสิ่งที่ถูกและผิด

ในสายตาของเธอ ไม่ว่ามู่นวลนวลและโม่ถิงเซียวจะไม่ทำผิดหรือทำผิดก็ตาม ซือเฉิงยวี่ตายแล้ว ก็เป็นความผิดครั้งใหญ่ที่สุดของพวกเขา

ตั้งแต่วัยเด็ก มู่หวันฉีก็เพลิดเพลินกับการดูแลเหมือนเจ้าหญิงที่ตระกูลมู่

เสี่ยวชูเหอเอาใจเธอ มู่นวลนวลก็เป็นเพราะว่าสาเหตุของเสี่ยวชูเหอ วัยเด็กก็ยอมทำตามมู่หวันฉีทุกอย่าง

ก็เพราะว่าพวกเธอปล่อยให้ทำผิดโดยไม่ขัดขวาง ทำให้มู่หวันฉีกลายเป็นคนแบบวันนี้

มู่หวันฉีพบกับเรื่องที่ไม่สมปรารถนา ก็หาความผิดจากคนอื่นมาโดยตลอด เธอไม่เคยไตร่ตรองตัวเองได้

มู่นวลนวลตอบอย่างเย็นชา“เพราะว่าเขากรรมตามสนอง!”

อารมณ์ของมู่หวันฉีเหมือนจะควบคุมไม่ได้ เธอจ้องมองมู่นวลนวลด้วยสายตาเย็นชา ฉันยกมือขึ้นเพื่อจะตบเธอในจังหวะต่อไป

เพียงแต่ มู่นวลนวลให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวของมู่หวันฉี เธอสูงกว่ามู่หวันฉีเล็กน้อย จับมือที่มู่หวันฉียกขึ้นได้อย่างง่ายดาย

มือของหวันฉีถูกขัดขวาง ความโกรธปรากฏบนใบหน้าของ“มู่นวลนวล ปล่อย!”

แต่มู่นวลนวลไม่เพียงไม่ยอมปล่อย เธอใช้แรงผลักเธอไปด้านหน้าอย่างโหดเหี้ยม

มู่หวันฉีเซไปสองก้าวและเกือบจะล้มลง

มู่นวลนวลพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์“ไม่เคยรู้จักที่จะพิจารณาตัวเอง วันหนึ่งไม่ช้าก็เร็ว เธอจะต้องทนทุกข์ทรมานเช่นกัน”

“แก...”มู่หวันฉีกำลังจะพูด ผู้จัดการส่วนตัวของเธอเหอซินเยว์ไม่รู้ว่ามาจากที่ไหนเดินเข้ามา“มู่หวันฉี”

เหอซินเยว์หยุดคำพูดของมู่หวันฉี ยื่นมือออกไปจะดึงมู่หวันฉีเข้ามา แต่มู่นวลนวลไม่ได้ปล่อยมือ

ครั้งที่แล้วเหอซินเยว์ก็ไปโรงพยาบาลด้วยกัน เป็นธรรมชาติที่จะรู้จักมู่นวลนวล

เธอเพิ่งจะได้ยินว่า นักเขียนบทภาพยนตร์เรื่องเมืองที่สาบสูญมาร่วมงานคืนนี้ด้วย ยังคิดว่าจะให้มู่หวันฉีรู้จักกับนักเขียนบทภาพยนตร์เรื่องเมืองที่สาบสูญ แต่คิดไม่ถึงว่ามู่นวลนวลก็คือนักเขียนบทภาพยนตร์เรื่องเมืองที่สาบสูญ

เหอซินเยว์เลิกคิ้วมองไปที่มู่นวลนวล“คุณมู่ รบกวนคุณช่วยปล่อยมือด้วย”

“ดูแลนักแสดงของเธอให้ดี ไม่อย่างนั้นเวลาที่อยู่กับเธอตายไปยังไงก็จะไม่รู้”มู่นวลนวลสลัดมือมู่หวันฉีออก ระดับเสียงครึ่งหลังของประโยคเบามาก