บทที่ 448 อย่าคิดจะมารับกลับไปอีก

มู่หวันฉีต้องการฆ่าเธอ

ถึงแม้ว่าตอนนี้มู่หวันฉีไม่สามารถทำอะไรเธอได้ แต่ถ้าหากว่ามู่หวันฉีรู้ว่ามีโม่มู่อยู่ มู่นวลนวลนึกไม่ออกเลยว่ามู่หวันฉีจะปฏิบัติต่อโม่มู่อย่างไร

ดังนั้น ปล่อยให้โม่มู่อยู่ข้างกายโม่ถิงเซียว จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

มู่นวลนวลสูดหายใจลึก พิงผนังกำแพง หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาโม่ถิงเซียว

โทรศัพท์ดังขึ้นชั่วขณะก่อนที่จะเชื่อมต่อ

โม่ถิงเซียวรับโทรศัพท์และไม่ได้พูดในทันที

มู่นวลนวลเรียกชื่อเขา“โม่ถิงเซียว?”

โม่ถิงเซียวเพียงแต่พ่นคำอย่างเย็นชา“พูด”

น้ำเสียงนั้นฟังดูเย็นชาอย่างยิ่ง แต่มู่นวลนวลสามารถได้ยินความไม่พอใจในน้ำเสียงของเขา

มู่นวลนวลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงคาดเดาว่าโม่ถิงเซียวอาจไม่พอใจเพราะเธอส่งโม่มู่ไปที่บ้านของเขา

มู่นวลนวลพูดด้วยความจริงใจ“ขอโทษ ไม่ได้บอกคุณล่วงหน้า ก็พามู่มู่ไปส่งที่บ้านคุณแล้ว”

“มาส่งแล้วก็อย่าคิดจะมารับกลับไปอีก”เสียงทุ้มของโม่ถิงเซียวฟังดูยิ่งเย็นชามากขึ้นในโทรศัพท์ และไร้ความรู้สึก

ช่วงระยะเวลานี้ มู่นวลนวลเคยชินกับโม่ถิงเซียวเช่นนี้แล้ว

เธอตอบกลับ“ตกลง”

โม่ถิงเซียวไม่ตอบสนองต่อเธอในทันที

ปลายสายโทรศัพท์เงียบไม่พูดจาหลายนาที ก็ถูกตัดสายไป

มู่นวลนวลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ยิ้มอย่างขมขื่น

ผู้ชายคนนี้ บางครั้งก็ทำให้เธอรู้สึกหนาวจน...ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงจึงจะดี

มู่นวลนวลเก็บโทรศัพท์ดีแล้ว จัดการความรู้สึกแล้วเดินออกไป

งานแบบนี้ก็ทำให้เหนื่อย เธอคิดว่าจะออกไปคุยกับฉินซุ่ยซานก่อนจึงกลับไป

เวลานี้ ร่างสูงเดินตรงมาจากด้านหน้า

“นวลนวล”

มู่นวลนวลได้ยิน ก็เงยหน้าขึ้นไปดู ชะงักไปสองสามวินาทีก่อนจะเรียกชื่อเขาอย่างแม่นยำ

“เซินชูฮัน”

คนที่เดินเข้ามาไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นเซินชูฮัน

ความทรงจำสุดท้ายของเธอเกี่ยวกับเซินชูฮัน ก็เลือนลางเล็กน้อยแล้ว

เธอสามารถจำขึ้นมาได้ เพียงแค่ตอนเซินชูฮันอายุสิบกว่าปี

ดังนั้น เซินชูฮันที่อยู่ตรงหน้าสำหรับเธอ ความจริงก็เป็นคนแปลกหน้าเล็กน้อย

เซินชูฮันสวมชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม ตัดเย็บเหมาะสม ทำให้เขารู้สึกมีความสง่างาม

เขาดูตื่นเต้นเล็กน้อย“เป็นเธอจริงๆด้วย”

เขาเดินมาอยู่ตรงหน้ามู่นวลนวล ยื่นมือไปหาเธอ แต่ชั่วพริบตาเดียว ดูเหมือนเขาจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ทันใดนั้นก็ดึงมือกลับมาไว้ข้างกาย ดูเหมือนไม่คาดคิด

“มีสื่อรายงานเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา บอกว่าเธอปรากฏตัวขึ้น ฉันยังไม่อยากจะเชื่อ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเธอจริงๆ”เซินชูฮันพูดจบ ถอนหายใจและพูดอีกครั้ง“คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเธอจริงๆ”

เขาพูดซ้ำหลายครั้ง“คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเธอจริงๆ”

หลังจากสามปี เดินผ่านบนขอบของชีวิตและความตาย มุมมองบางอย่างของมู่นวลนวลก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

ถ้าหากว่ามู่หวันฉีไม่นำการตายของซือเฉิงยวี่มาไว้บนหัวเธอ เธออาจจะยอมยิ้มและไม่คิดแก้แค้นกับมู่หวันฉี

ไม่ต้องพูดถึงเซินชูฮัน

เซินชูฮันไม่ได้เป็นหนี้อะไรเธอแล้ว

“เป็นฉันจริงๆ”มู่นวลนวลกระตุกมุมปาก ยิ้มและพูด“ไม่เจอกันนาน”

เซินชูฮันก็พูดตามหนึ่งประโยค“ไม่เจอกันนาน”

มู่นวลนวลสังเกตเห็น มือของเซินชูฮันที่ห้อยอยู่ข้างกายก็กำไว้ชั่วขณะ อีกสักพักก็ปล่อยออก

นั่นคือปฏิกิริยาเมื่อคนเรารู้สึกประหม่า

มู่นวลนวลมองเขาด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน หยุดชั่วคราวและพูดว่า“ยังมีเพื่อนรอฉันอยู่ ฉันเข้าไปก่อน”

“ได้” เซินชูฮันพยักหน้าอย่างมีกลไก เพียงแค่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมดูเธอเดินไป

มู่นวลนวลเดินอยู่ด้านหน้า รู้สึกว่าดวงตาของเซินชูฮันยังคงตกอยู่ที่เธอ ก็ยิ่งเร่งฝีเท้าเพิ่มความเร็วมากขึ้น