บทที่ 450 อยากจะลองดูไหม?

“โม่ถิงเซียว!”

มู่นวลนวลถูกเขาดึงออกไปเพียงไม่กี่วินาที จากนั้นก็ตอบสนองกลับมาและเริ่มดิ้นรน

แรงของเธอเพียงนิดหน่อยนั้น โม่ถิงเซียวไม่ได้สนใจ

เขาดึงมือเธอโดยไม่สมัครใจ ก็จะลากเธอออกจากประตู

มู่นวลนวลดื้อรั้นสู้เขาไม่ได้ อารมณ์ก็มีขึ้นมา

เธอเปิดปากพูด“โม่ถิงเซียว คุณเป็นคนไม่มีเหตุผล คุณเป็นคนโง่เหรอ?คุณเชื่อข่าวแบบนั้น?คุณลืมฉันก็ช่างมัน ฉันก็จะไม่ได้ตำหนิคุณ ตอนนี้คุณทำกับฉันแบบนี้เพราะว่าข่าวนั่น คุณเป็นแบบนี้ฉันโกรธจริงๆแล้วนะ!”

พูดมาถึงตรงนี้ มู่นวลนวลก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไร

ยังไงก็คิดอะไรก็พูดแบบนั้น

โซฟาอยู่ใกล้ประตูมาก มู่นวลนวลไม่รู้ว่าโม่ถิงเซียวให้ความสำคัญกับคำพูดเธอไหม

มาถึงหน้าประตู โม่ถิงเซียวลากเธอมาถึงหน้าประตู ก็สะบัดมือของเธอออก

เขาสะบัดเล็กน้อย ก็สะบัดมือของมู่นวลนวลไม่ออก

เขาเลิกคิ้วขึ้น มองลงไปที่มู่นวลนวลด้วยใบหน้าไม่พอใจ“มู่นวลนวล เธอยังต้องการศักดิ์ศรีอยู่ไหม?”

มู่นวลนวลจ้องมองเขาด้วยสายตาโหดเหี้ยม กัดฟันกรอด และพูด“ไม่ต้องการ!”

เพิ่งจะพูดจบ เธอเกี่ยวคอของโม่ถิงเซียวด้วยมือที่ว่างอีกข้างของเธอ ดึงเขาลงมา

โม่ถิงเซียวไม่ได้เตรียมป้องกันตัวชั่วขณะ ก็ถูกเธอเกี่ยวคอก้มตามลงมา และต่ำพอที่จะทำให้มู่นวลจูบเขาได้

มู่นวลนวลเงยหน้าขึ้น ก็พอดีที่สามารถจูบเขาได้

ไม่มีต้องเสียแรง

เมื่อก่อนที่อยู่ด้วยกันกับโม่ถิงเซียว โม่ถิงเซียวก็เป็นฝ่ายเข้าใกล้เธอ

และประสบการณ์ทั้งหมดของเธอก็มาจากโม่ถิงเซียว ก็ล้วนเป็นโม่ถิงเซียวที่สอนเธอ

จำนวนครั้งที่เธอเป็นฝ่ายจูบเขา ใช้นิ้วนับได้

เธอจูบแปลกๆ หลังจากสัมผัสริมฝีปากของโม่ถิงเซียว จูบสองครั้งก็ยุ่งเหยิง และกัดเขาอย่าดุร้ายเหมือนต้องการที่ระบาย

เธอจับโม่ถิงเซียวไว้แน่นด้วยมืออีกข้าง เห็นได้ชัดว่ารู้สึกถึงร่างกายของโม่ถิงเซียวแข็งทื่อ

วินาทีต่อมา เขาก็จูบกลับอย่างลึกซึ้ง

มู่นวลนวลถูกจับไว้ในอ้อมกอดเขา เอนกายอยู่ในอ้อมกอดที่เอื้อเฟื้อของเขา เสียงหายใจของกันและกัน...

พวกเขาไม่ได้ใกล้ชิดแบบนี้กันมานานแค่ไหนแล้ว?

นานมาก นานมากแล้ว

มู่นวลนวลยื่นมือออกไป โอบรอบเอวของโม่ถิงเซียว ค่อยๆเงยหน้าขึ้น

เขาควบคุมการกระทำของมือเอาไว้ ทำได้เพียงจูบอย่างเอาแต่ใจ

“ปัง!”

คนรับใช้ที่เดินผ่านเห็นคนสองคนยืนจูบกันที่ประตู ตกใจมากจนจานในมือลงหล่นกับพื้น

เสียงที่รุนแรงเล็กน้อยนี้ ก็ทำให้มู่นวลนวลและโม่ถิงเซียวมีสติกลับมา

มู่นวลนวลมีสติขึ้นมาอย่างกะทันหัน ตระหนักว่ามีคนอื่นอยู่ที่นี่ รีบเอื้อมมือไปผลักโม่ถิงเซียวออกไป

โม่ถิงเซียวดูเหมือนไม่เต็มใจที่จะจบลงเช่นนี้ เวลาที่จะออกห่าง ก็กัดที่ริมฝีปากของเธออย่างแรง

เขาปล่อยมือ มู่นวลนวลรีบถอยหลังไปสองก้าว

โม่ถิงเซียวมองไปที่เลือดที่มุมริมฝีปากของเธอ ก็เลียริมฝีปากของตัวเอง ตรงนั้นของเธอ เป็นเขาที่เพิ่งจะกัด

มู่นวลยังได้ลิ้มรสกลิ่นเค็มเล็กน้อย เป็นธรรมชาติที่จะรู้ว่าโม่ถิงเซียวกัดปากของเธอ