บทที่ 452 เป็นคำถามที่เอาชีวิตไปทิ้ง

มู่นวลนวลนั่งลงตรงข้ามเซินเหลียง ไม่ได้มองโลกในแง่ดีแบบเธอ“นั่นก็ไม่แน่นนอน”

เซินเหลียงถาม“แล้วเธอจะทำยังไงต่อไป?”

“ฉันอยากใจเย็นสักสองวัน คิดหาวิธีที่จะพูดคุยกับเขาเรื่องมู่มู่ ตอนนี้เขาเป็นแบบนี้ เพียงเพราะเขาไม่มีความทรงจำหลังจากนี้ไม่กี่ปี ก็ไม่อยากรักฉัน ฉันไม่สามารถจะโกรเขาได้?”

มู่นวลนวลถอนหายใจ ดึงสติกลับมา น้ำเสียงตกต่ำ“ถ้าฉันจะโกรธเขาจริงๆ เขาก็ไม่มาเอาใจฉันเหมือนเมื่อก่อน”

มีความน้อยใจในน้ำเสียงของตัวเธอเองที่ไม่ได้สังเกตเห็น

เซินเหลียงก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรแล้ว เธอรู้สึกว่าสถานการณ์ของมู่นวลนวลกับโม่ถิงเซียว ทำให้คนปวดหัวมาก

……

ตั้งแต่มู่นวลนวลกับโม่เซียวจากกันไปอย่างไม่มีความสุขในวันนั้น โม่ถิงเซียวไม่ได้เห็นมู่นวลนวลมาสองสามวันแล้ว

ช่วงนี้มู่นวลนวลปรากฏตัวต่อหน้าเขาบ่อยมาก ทันใดนั้นสองสามวันที่ไม่ได้พบคน ก็มักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ซือเย่ยังค้นพบได้อย่างรวดเร็ว ช่วงนี้โม่ถิงเซียวกลับบ้านทันทีหลังจากเลิกงาน ไม่ได้ไปกินข้าวที่มู่นวลนวล

โม่มู่ก็ถูกส่งกลับมาที่บ้านโม่ถิงเซียวแล้ว

หรือว่า เวลาที่สองคนนี้อยู่ด้วยกันเขาไม่รู้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก?

ซือเย่ถือกองเอกสารและวางไว้ตรงหน้าโม่ถิงเซียว“คุณชาย นี้เป็นเอกสารที่เร่งด่วน”

โม่ถิงเซียวนั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ วางมือบนที่ตั้งแขนของเก้าอี้อย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาคู่นั่นไม่รู้ว่ากำลังมองอะไร

แต่ว่า เขาได้ยินคำพูดของซือเย่ ก็ยังตอบกลับ“อืม”

ซือเย่มีความสงสัยในใจ แต่ก็ไม่กล้าถามออกไป

กำลังวางแผนที่จะออกไปข้างนอก โม่ถิงเซียวก็พูดหยุดเขาไว้กะทันหัน

“ซือเย่”

“คุณชายยังมีเรื่องอะไร?”

ซือเย่หันกลับไปดูโม่ถิงเซียวทันที ถามด้วยความเคารพ

“นายกับภรรยานาย...”โม่ถิงเซียวคิ้วขมวดแน่นยิ่งขึ้น

ดูเหมือนเขาจะหงุดหงิดเล็กน้อย หยุดชะงักไป จึงพูดต่อ“พวกนายทะเลาะกันไหม?”

ซือเย่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่โม่ถิงเซียวถามคำถามแบบนี้ แต่เขาไม่ได้แสดงออกมาบนใบหน้า“แน่นอนว่ามี”

โม่ถิงเซียวดูเหมือนจะสนใจคำถามนี้มาก เงยหน้าขึ้นมองเขา ถามด้วยสีหน้าจริงจัง“หลังจากทะเลาะกันล่ะ?”

“เธอไม่สนใจผม ผม...ก็ไม่สนใจเธอ” ซือเย่เป็นครั้งแรกที่ถูกโม่ถิงเซียวถามเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวแบบนี้ ยังอายเล็กน้อยที่จะพูด

ดวงตาของมู่ถิงเซียวจมลงเล็กน้อย“งั้นต้องทำยังไง?”

โม่ถิงเซียวตัวเองอาจจะไม่ได้สังเกตเห็น เวลาที่เขาพูดประโยคนี้ มีความสับสนระหว่างคิ้วที่ชัดเจนมาก

ซือเย่เข้าใจชัดเจนดี เกือบจะยืนยันได้แล้วว่าโม่ถิงเซียวทะเลาะกับมู่นวลนวล

พูดว่าทะเลาะกันก็อาจจะไม่ถูกต้อง เป็นไปได้มากที่โม่ถิงเซียวเป็นฝ่ายที่พูดอะไรที่ไม่น่าฟังออกไป ทำให้มู่นวลนวลโกรธ ทั้งสองตกอยู่ในสงครามเย็น

“ถ้าไม่ใช่เรื่องยึดหลักการ ปกติผมจะเป็นฝ่ายคืนดีกับเธอ ความรู้สึกของผู้หญิงมีความละเอียดอ่อนมาก บางครั้งก็เป็นเพียงอารมณ์ฉุนเฉียวเท่านั้นเอง”

ซือเย่คิดว่า โม่ถิงเซียวสามารถเป็นฝ่ายถามปัญหานี้กับเขา ก็ถือเป็นเรื่องที่ดี

ยึดหลักการ?

โม่ถิงเซียวนึกถึงหนังสือพิมพ์ฉบับนั้น พูดเสียงเย็น“เซินชูฮันคนนั้นเป็นรักแรกของมู่นวลนวล?”

ตอนนี้เขาสูญเสียความทรงจำแล้ว แต่ว่าเรื่องที่เขาควรรู้ก็ต้องรู้

ก่อนที่เขากับมู่นวลจะอยู่ด้วยกัน แม้แต่ผู้หญิงคนเดียวก็ไม่มี แต่มู่นวลนวล ยังมีรักครั้งแรก

บนหน้าผากของซือเย่เริ่มมีเหงื่อออก

นี้เป็นคำถามที่เอาชีวิตไปทิ้ง

ไม่พูดความจริง โม่ถิงเซียวก็โกรธ พูดความจริง โม่ถิงเซียวก็ยิ่งโกรธ

โม่ถิงเซียวเป็นคนฉลาดขนาดนั้้น ซือเย่ลังเลและไม่พูด เขายังไม่เข้าใจอะไรอีก