ตอนที่ 7 เธอช่วยฉันเอาออก

โม่ถิงเซียวก็คิดไม่ถึงว่าจะเจอมู่นวลนวลที่นี่

เขาตามคนนั้นมาที่นี่ กลับไม่คิดว่าถูกโจมตี

ที่นี่มีบ้านเรือนหนาแน่น ภูมิประเทศซับซ้อน เขาแยกทิศทางไม่ออก เขาอยากบังคับให้คนพาเขาออกไป กลับคิดไม่ถึงว่าจะเจอมู่นวลนวล

ไม่รู้ทำไม เมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆของมู่นวลนวล ในใจของเขาก็เกิดความรู้สึกเชื่อใจเธออย่างอธิบายไม่ได้

เขาเก็บปืนลงไป สายตาที่เศร้าหมองมองตรงไปที่เธอ พร้อมพูดเสียงเบาและเย็นชาว่า "เธอมาทำอะไรที่นี่?"

"ฉันพักอยู่ที่นี่" มู่นวลนวลกลัวปืนในมือของเขา จึงรีบบอกความจริงอย่างเชื่อฟัง

แววตาประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของโม่ถิงเซียว คุณหนูสามตระกูลมู่ อาศัยอยู่ที่นี่?

สีหน้าเขารีบกลับมาเป็นธรรมชาติ พร้อมกับสั่งว่า : "พาฉันไปที่บ้านของเธอ"

"ไม่ได้" ให้เธอพาผู้ชายคนนี้เข้าไปที่บ้านของเธอ มันจะสบายใจกว่าถ้าจะยิงเธอ

"หึ" มู่ถิงเซียวคิดไว้อยู่แล้วว่าเธอจะตอบแบบนี้ เขายิ้มเยาะ เสียงต่ำเหมือนปีศาจร้าย : "เธออยากให้ฉันบอกพี่ชายว่าเธอล่อลวงฉันมาเหรอ?"

ขู่เธออีกครั้ง!

มู่นวลนวลกำมือแน่น ใบหน้าอันเล็กแดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธ แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นกับผู้ชายไร้ยางอายคนนี้

สุดท้าย เธอก็หันหลังเดินกลับไป "ตามฉันมา"

ทั้งสองคนคุยกันที่นี่ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที

เมื่อพวกเขาเดินไป ผู้ชายชุดดำสองคนก็เดินตามมา

โม่ถิงเซียวได้ยินเสียงเท้า ก็รีบดึงมู่นวลนวลอย่างตื่นตัวและแวบเข้าซอยอื่น และหาบ้านเข้าไปก่อน

รอให้สองคนนั้นไปก่อน เขาถึงดึงมู่นวลนวลออกมา

มู่นวลนวลเครียดแทบตาย เธอไม่รู้ว่า "โม่เจียเฉิน" ยั่วยุคนยังไง แต่ก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาถามมาก

......