ตอนที่ 6 ลูกสาวของเลอศิลป์ ฟ้าศิริสวัสดิ์

ร้านเทวภักษ์เป็นร้านอาหารบรรยากาศส่วนตัวที่ดีที่สุดในเมืองหัสดิน อาหารทุกจานที่เสิร์ฟนั้นเป็นเครื่องยืนยันว่าร้านนี้ดีมากแค่ไหน และที่นี่ก็รับเฉพาะลูกค้าที่มีชื่อเสียงมากเท่านั้น โดยจะต้องจองล่วงหน้าอย่างน้อยหนึ่งเดือน

เมธินีจัดการจองโต๊ะเมื่อวานนี้โดยใช้เส้นสายของเธอเอง

การตกแต่งภายในร้านอาหารนั้นสวยงามมาก มีหน้าจอแยกให้ทุกๆ โต๊ะ ทางเข้าแต่ละห้องทำด้วยไม้ และอาคารก็ไม่มีหลังคา เมื่อตกกลางคืน โคมระย้าที่อยู่ด้านบนจะให้กลิ่นอายแบบโบราณและสุดแสนจะสมบูรณ์แบบ จนเหมือนกับกำลังทานข้าวใต้แสงจันทร์เลยทีเดียว

ทุกคนเดินเข้าไปในร้านและนั่งลงตรงโต๊ะที่อยู่มุมห้อง

ไม่นานนัก บริกรก็นำอาหารมาเสิร์ฟ

ด้วยความกังวลว่าเด็กหญิงจะรู้สึกอึดอัดใจ รษิกาจึงพุ่งความสนใจไปที่เธออย่างเต็มที่ เธอป้อนอาหารให้เด็กหญิง และเช็ดปากให้ทุกครั้งเท่าที่จะทำได้

อชิและเบนนี่นั่งอยู่ข้างๆ พวกเธอ เมื่อเห็นไอรดาดื่มด่ำกับอาหารก็ทำให้พวกเขาใจละลาย และพวกเขาก็พยายามแกะกุ้งให้ได้มากที่สุดเพื่อเธอ

ไอรดาไม่หยุดเคี้ยวขณะที่เธอจดจ่ออยู่กับอาหารกองโตตรงหน้า

“นี่รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น? เจ้าหญิงน้อยของบ้านฟ้าศิริสวัสดิ์หายตัวไปนะ! ตระกูลนั้นตามหาตัวเธอไปทั่วเมืองกันให้ควั่ก แต่ยังไม่เจอเธอเลย”

จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากโต๊ะข้างๆ

อีกคนพูดขึ้นมาซึ่งฟังดูน่ากลัวกว่าเมื่อครู่นี้ “เธอคงไม่ได้โดนลักพาตัวไปนะ หรือโดนล่ะ? แต่ไม่ว่าใครก็ตามที่ทำแบบนี้จะต้องใจกล้ามากๆ เลย ใครกันนะที่กล้าแตะต้องเธอ? เธอเป็นลูกสาวสุดที่รักของเลอศิลป์ ฟ้าศิริสวัสดิ์เชียวนะ! คนที่ทำแบบนี้น่ะรนหาที่ตายชัดๆ”

การเคลื่อนไหวของรษิกาช้าลงทันทีที่ได้ยินชื่อเลอศิลป์ และเธอก็เริ่มจะมึนตึงไป

บทสนทนานั้นดำเนินต่อไป “ใช่ไหมล่ะ? เจ้าหญิงน้อยอาจจะเป็นใบ้และไม่เคยพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว แต่เธอก็ยังใช้ชีวิตที่สุดแสนจะสมบูรณ์แบบ โชคดีอะไรอย่างนั้น!”

เป็นใบ้อย่างนั้นหรือ?

ความสงสัยฉายในแววตาของรษิกาขณะที่เธอนิ่งค้างไป

ลูกสาวสุดที่รักของเลอศิลป์เป็นใบ้อย่างนั้นหรือ?

เด็กคนนี้ที่เธอพามาด้วยก็ไม่พูดอะไรเลยสักคำ

จากบุคลิกลักษณะและเสื้อผ้าของเธอ ก็ดูเหมือนว่าเป็นคนของตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์อีกด้วย

และเสียงของชายที่รับสายคนนั้น! เสียงของเขา…

เมื่อคิดได้เช่นนั้น รษิกาก็พยายามระงับความประหลาดใจเอาไว้ขณะหันไปหาเด็กหญิงที่นั่งอยู่ด้านซ้ายของเธอ

ดูเหมือนว่าเด็กหญิงจะจับสังเกตได้ว่าเธอจ้องมองมา เด็กหญิงจึงเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความฉงนสงสัย

ทันทีที่สายตาของทั้งสองบรรจบกัน รษิกาก็รู้สึกราวกับว่าถูกฟ้าผ่าเข้ากลางหัว

“เด็กคนนี้… หรือเธอจะเป็นลูกสาวของเลอศิลป์กันนะ?”

เมธินีวางช้อนส้อมลงและจ้องหน้าเด็กหญิงอยู่ครู่หนึ่ง “มันจะไม่บังเอิญเกินไปหน่อยเหรอ?” เธอถามอย่างมีความหวัง

ในฐานะที่เป็นเพื่อนสนิทของรษิกา เธอรู้ทุกอย่างว่ารษิกาต้องผ่านอะไรมาบ้างในช่วงหกปีที่ผ่านมานี้