ตอนที่ 112
บทที่ 112 ใครกล้าล่วงเกินแม่ฉัน ฉันจะขอแลกกับมันด้วยชีวิต !
October 28, 2026
บทที่ 112 ใครกล้าล่วงเกินแม่ฉัน ฉันจะขอแลกกับมันด้วยชีวิต !
ขณะที่แม่กำลังเกิดเรื่อง เฉินตงก็กำลังประชุมอยู่ที่บริษัท
เมื่อรับโทรศัพท์ของท่านหลง เฉินตงก็ตบโต๊ะดัง “ปัง”
แก้วน้ำชาบนโต๊ะก็ถูกปัดจนแตกไปด้วย เศษแก้วบาดเข้าที่ฝ่ามือของเฉินตงจนเลือดสีแดงสดไหลออกมา
ภาพตรงหน้าที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกใจจนสะดุ้งเฮือก
บรรยากาศในห้องประชุมเงียบจนน่ากลัว
เฉินตงในตอนนี้ เหมือนสิงโตที่กำลังโกรธเกรี้ยว ดวงตาของเขาเป็นสีแดงก่ำ
“เสี่ยวหม่า นายดูแลการประชุมต่อ ฉันมีเรื่องต้องไปจัดการ”
เฉินตงหันหลังเดินจากไป
เสี่ยวหม่าอึ้งไปครู่หนึ่ง : “พี่ตง แต่นี่มันเกี่ยวกับเรื่องการขายล่วงหน้า ต้นเดือนตึกทั้งสามแห่งจะมีการเปิดขายล่วงหน้าพร้อมกัน ผม ผมกลัวว่าผมจะทำได้ไม่ดี !”
“ทำได้ไม่ดีก็ต้องทำ !”
เสียงของเฉินตงดังเข้ามาจากทางเดินด้านนอกห้องประชุม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธอย่างรุนแรง
เงินไม่มีก็หาใหม่ได้ แต่หากร่างกายของแม่เป็นอะไรไป นั่นถึงจะถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ !
......
โรงพยาบาลลี่จิง
เฉินตงลงจากรถแล้วรีบวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาลทันที
คนที่อยู่บริเวณโดยรอบต่างก็ตกใจรีบหลบทางให้
“คุณหมอจาง เขา เขาคนนั้นน่ากลัวมาก คงจะไม่ได้มาก่อเรื่องอะไรหรอกใช่ไหม ?”
พยาบาลคนหนึ่งตื่นตกใจ หลายปีมานี้มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นในโรงพยาบาลไม่น้อย ทำให้ทั้งหมอและพยาบาลต่างรู้สึกกลัว
คุณหมอจางไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นหมอเจ้าของไข้ของหลี่หลานพอดี
“อย่าพูดเหลวไหล นั่นคือคุณเฉิน”
คุณหมอจางกล่าวออกมาด้วยความเคารพ จากนั้นจึงเข้าไปขวางเฉินตงเอาไว้ : “คุณเฉิน แม่ของคุณพ้นขีดอันตรายแล้ว”
“คุณหมอจาง ตอนนี้แม่ของผมอยู่ที่ไหน ?”
เฉินตงจับมือของคุณหมอจางเอาไว้ แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“เพิ่งออกมาจากห้องไอซียู ผมจัดการย้ายเข้าไปอยู่ในห้องผู้ป่วยเรียบร้อยแล้ว”
คุณหมอจางพูดพลางขมวดคิ้ว : “ครั้งนี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ? ร่างกายของแม่คุณฟื้นฟูแล้ว ถ้าหากไม่ใช่เพราะได้รับความกระทบกระเทือนจากอารมณ์โกรธอย่างสุดขีด ก็ไม่น่าจะเกิดเหตุการณ์อย่างเช่นวันนี้ขึ้นได้”
“ผมขอไปดูแม่ของผมก่อน”
เฉินตงเองก็รู้สึกสงสัย ท่านหลงเองก็ไม่ได้อธิบายในสายโทรศัพท์อย่างละเอียดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
เมื่อได้ยิน
คุณหมอจางจึงรีบเดินนำทางไปทันที
ภานในห้องพักผู้ป่วยวีไอพี หลี่หลานยังคงนอนหมดสติอยู่ โดยมีอุปกรณ์ต่างๆ ระโยงระยางไปทั้งตัว
ฟ่านลู่นั่งอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าโศกเศร้า กุมมือของหลี่หลานเอาไว้
ส่วนท่านหลงกับคุนหลุนนั้นยืนอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เฉินตงเปิดประตูออก และตรงเข้าไปในห้องผู้ป่วย
“คุณเฉิน”
“คุณชาย”
เมื่อเห็นเฉินตง ฟ่านลู่ ท่านหลง และคุนหลุนก็ตะโกนเรียกออกมาพร้อมกัน
เฉินตงพยักหน้า แล้วรีบเดินตรงเข้าไปหาหลี่หลาน เมื่อเห็นว่ายังนอนหมดสติอยู่ก็ขมวดคิ้วแน่น
ฟ่านลู่พูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น : “ขอ ขอโทษด้วยคุณเฉิน ฉัน......”
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ คุณไม่ต้องโทษตัวเอง”
เฉินตงยกมือขึ้นตัดบทฟ่านลู่
ฟ่านลู่คอยดูแลแม่ เขาเองก็เห็นมาโดยตลอด ส่วนแม่ของเขาเองก็ปฏิบัติต่อฟ่านลู่เหมือนเป็นลูกสาวคนหนึ่ง
เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้อยู่นอกเหนือการควบคุม ถึงทำให้แม่ได้รับความกระทบกระเทือนได้
พูดจบ เขาก็หันไปมองท่านหลงและคุนหลุนด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“คุณชาย ออกไปคุยกันข้างนอกเถอะครับ”
ท่านหลงถอนหายใจ แล้วเดินนำออกไปที่ทางเดินด้านนอกก่อน
ที่ทางเดินด้านนอก เฉินตงจ้องมองท่านหลงกับคุนหลุนด้วยความโมโห : “เกิดเรื่องอะไรขึ้น ?”
“เป็นเพราะเฉินเทียนเซิงครับ” คุนหลุนพูด
เฉินตงกำหมัดแน่นจนเสียงกระดูกดังกรอบทันที แววตาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
ท่านหลงค่อยๆ พูดว่า : “วันนี้หวางเห้าขับรถบุกเข้าไปในวิลล่า เพื่อที่จะมาคิดบัญชีกับเฉินเทียนเซิงเรื่องตระกูลหวางของเขา เดิมทีพวกเราเองก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปยุ่ง แต่เฉินเทียนเซิงได้มอบเช็คมูลค่าห้าล้านบาทให้หวางเห้า บอกว่าให้เพราะเห็นแก่หน้าคุณ”
บูม !