ตอนที่ 144
บทที่ 144 รอคอยสามปี จะไม่มีทางทำให้คุณผิดหวัง
October 28, 2026
บทที่ 144 รอคอยสามปี จะไม่มีทางทำให้คุณผิดหวัง
กู้โก๋ฮั้วนั้นเมาแล้วจริงๆ
เมาหนักมากด้วย
เฉินตงไม่กล้าจะอยู่นาน ก็จากไปอย่างเศร้าๆ
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าการพบเจอการดีๆแบบนี้ เพราะความเมาของกู้โก๋ฮั้วทำให้เรื่องวุ่นวาย จนกลายเป็นการสู่ขอ
ว่าที่พ่อตาคนนี้........ทำไมช่างดีแบบนี้?
ประเด็นมันอยู่ที่ว่า ของหลักร้อยล้านนี้มันไม่เยอะจริงๆ!
หากเป็นการสู่ขอจริง เขาต้องเตรียมของขวัญที่เป็นทางการกว่านี้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นของขวัญล้ำค่าที่ท่านหลงพูดถึง
สิ่งที่ทำให้เขาไม่รู้จะทำยังไงก็คือ ภาพสถานการณ์เมื่อกี้ ทำให้กู้ชิงหยิ่งเสียใจ
สถานการณ์ได้ถูกกู้โก๋ฮั้วทำให้วุ่นจนเป็นแบบนี้ไปแล้ว ต่อให้มีร้อยปากก็พูดกันไม่เข้าใจแล้ว
บนรถโรลส์-รอยซ์ เฉินตงมีท่าทีที่เซ็งๆ มีความลำบากใจแต่พูดไม่ออก
ท่านหลงกับคุนหลุนใบหน้าเต็มไปด้วยความมึนงง
“คุณชาย มีเรื่องในใจเหรอครับ?” ท่านหลงถาม
เฉินตงยิ้มอย่างเซ็งๆ “ของขวัญราคาหลักล้านที่มอบให้เขา หลังจากที่คุณอาเมาแล้ว นึกว่าผมนั้นไปสู่ขอลูกสาว”
ทันใดนั้นท่านหลงก็ยิ้มขึ้นมา
“ของขวัญแค่หลักร้อยล้านก็ถือว่าสู่ขอ ช่างดูถูกตระกูลเฉินจริงๆเลย”
เฉินตงยกมือขึ้น “ผมก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกัน ก็ได้พูดตามความจริง แต่คุณอาไม่เชื่อ เสี่ยวหยิ่งก็โกรธแล้ว การเจอหน้ากันที่ดีๆ สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าแยกจากกันอย่างไม่มีความสุข”
ท่านหลงยิ้มอย่างมีความหมาย “อันที่จริง อายุของคุณชายก็ได้เวลาแล้ว อีกอย่างตอนนี้คุณชายก็โสด เสี่ยวหยิ่งก็โสด ทั้งสองคนต่างมีใจให้กัน ก็ได้เวลาคิดแล้วนะครับ”
“แต่ตอนนี้ผมอยากที่จะทำให้ไท่ติ่งมั่งคงเสียก่อน”
แววตาของเฉินตงเป็นประกาย
วิกฤตใหญ่ของไท่ติ่ง ทำให้เขาเห็นถึงความร้ายกาจของตระกูลเฉิน
ต่อให้ตอนนี้เขามีความสามารถ อยู่ต่อหน้าตระกูลเฉิน ก็เป็นไม่ต่างจากมดตัวเล็กตัวหนึ่ง ใช้นิ้วดีดก็ตาย
ความรู้สึกเหมือนถูกคนเอามีดมาจี้คอเอาไว้ ได้เพียงแต่รอความตาย เขานั้นไม่อยากที่จะประสบกับมันอีก
“คุณชาย คุณชายรอได้ แล้วเสี่ยวหยิ่งจะรอได้มั้ย?”
ท่านหลงยิ้มแล้วพูด “น้ำเสียงนั้นต่ำเป็นพิเศษ “เธอรอคุณชายมาสามปีแล้ว หญิงสาวคนหนึ่ง จะมีสามปีที่ให้รอกี่ครั้ง?”
คำพูดเพียงประโยคเดียว มันเหมือนมีที่คมกรีบ เสียบลงกลางใจของเฉินตง
เฉินตงเหมือนถูกฟ้าผ่า หัวใจกระตุกอย่างแรงไปหนึ่งที
พริบตาเดียว เฉินตงอึ้งอยู่แบบนั้น สายตาล่องลอย
รู้สึกผิดอย่างมาก ความรู้สึกพรั่งพรูออกมา
ความสาวสามปี กู้ชิงหยิ่งใช้เวลาสามปีเต็มในการรอเขา เขากลับคิดว่าจะแต่งงานกับเธอหลังจากที่ประสบความสำเร็จ?
แบบนี้มันคืออะไร?
ผิดต่อเธอ!
สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เฉินตงอยู่ๆก็ยิ้มขึ้นมา “ใช่ ก่อนหน้านี้เป็นความผิดของผม ผมน่าจะแสดงความรับผิดชอบต่อเธอ แค่แสดงความรักมันไม่พอ ผิดที่ให้เธอรอ!”
ขณะที่พูด สายตาของเฉินตงก็มีความแน่วแน่มาก
“เตรียมตัวให้เรียบร้อย ไปสู่ขอเธอ!”
ท่านหลงยิ้มพยักหน้า “ดีครับ รอให้วันที่คุณชายไปสู่ขอ กระผมจะเป็นคนจัดสินสอดที่ล้ำค่าให้ตระกูลกู้ด้วยตัวเอง!”
……
บ้านในลานป่าไผ่
กู้โก๋ฮั้วเมาจนหลับไปนานแล้ว
กู้ชิงหยิ่งที่พิงอยู่หน้าต่าง สัมผัสลมกลางคืน ใบหน้านั้นแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า
เวลาสามปี!
ที่เธอรอ!
กลับคิดไม่ถึง คำตอบที่ได้ในคืนนี้กลับเป็นแบบนี้!
ภาพเมื่อกี้ มันได้ถูกฉายอย่างซ้ำๆ ทำให้กู้ชิงหยิ่งนั้นทรมานมาก
แม้ว่า เธอรู้ว่าพ่อของเธอนั้นเมาแล้ว ทำให้เฉินตงที่ขี่หลังเสือแล้วลงยาก
แต่คำตอบของเฉินตง กลับทำให้เธอเสียใจ เจ็บปวดที่หัวใจ
“เสี่ยวหยิ่ง ดึกมากแล้ว นอนได้แล้ว ลมมันเย็น ระวังจะไม่สบาย” หลี่หวั่นชิงมองดูลูกสาวด้วยความสงสาร
ในฐานะที่เป็นแม่ เลี้ยงดูอบรมกู้ชิงหยิ่งตั้งแต่เด็ก