บทที่ 150 เธอยอม เขารอด! เธอไม่ยอม เขาตาย!

บทที่ 150 เธอยอม เขารอด! เธอไม่ยอม เขาตาย!

ได้ยินเสียงร้องไห้ของฟ่านลู่

เสียงโครมดังขึ้นที่หัวสมองของเฉินตงหนึ่งที พริบตาเดียวสมองก็ว่างเปล่า

กินเวลาไปหนึ่งวินาที เขาจึงได้สติ ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าปกคลุมด้วยความเย็นชา กล่าวด้วยเสียงที่ต่ำ “อยู่ไหน?”

เพิ่งจะพูดออกมา ในสายจู่ๆก็ดังขึ้นด้วยเสียงร้องที่เจ็บปวดของฟ่านลู่

ตามมาด้วย เสียงหัวเราะที่ดุร้ายของชายคนหนึ่ง

“ทำร้ายพี่น้องของฉัน ติดหนี้พนันเป็นล้าน อยากให้มันสองคนปลอดภัย ก็รีบเอาเงินห้าล้านมาที่ทิ้งศพท้ายหมู่บ้านหม่าเถียนเพื่อมาขอโทษ”

พรึบ!

เสียงวางสายที่เด็ดขาด

ในห้องนอนที่สลัว เฉินตงนั่งตัวตรง มือขวากำโทรศัพท์เอาไว้ กลับดังขึ้นด้วยเสียงกึกๆกักๆ

หลายวินาทีผ่านไป

เขาลุกขึ้น เดินออกไปนอกห้อง

“แทงน้องชายฉัน ยังอยากจะให้ฉันขอโทษ?” เห่อ~”

ไม่ได้ทำให้ท่านหลงและแม่ตื่น

เฉินตงขับรถโรลส์-รอยซ์ออกไปจากเขตวิลล่าเขาเทียนซาน มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านหม่าเถียน

สิ่งเดียวที่ทำในระหว่างทาง ก็คือโทรศัพท์ไปหากูหลัง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เฉินตงมาถึงหมู่บ้านหม่าเถียน ได้จอดรถไว้หน้าหมู่บ้าน เดินไปยังภูเขาด้านหลังด้วยความมืด

ท้องฟ้าเหมือนหมึกสีดำ

บนท้องฟ้าดำทะมึน ปกคลุมไปด้วยเมฆดำ

ฝนใกล้จะตก

หลังเขาที่ทิ้งศพ ควรจะเต็มไปด้วยความลับและความเศร้าหมองในยามค่ำคืน

แต่ในเวลานี้ ไฟกลับสว่างไสว มุมเต็มไปด้วยผู้คน

มีเสียงร้องไห้ของผู้หญิง

ในฝูงชน ฟ่านลู่กอดคุนหลุนที่หน้าซีดนั่งอยู่บนพื้น ร้องไห้อย่างหนัก

และตรงท้องของคุนหลุน มีมีดสั้นด้ามหนึ่งเสียบอยู่ เลือดไหลไม่หยุด ย้อมเสื้อของคุนหลุนจนเป็นสีแดง และก็ไหลเต็มพื้น

ไม่ไกลนัก มีป้ายสุสานป้ายหนึ่งล้มอยู่บนพื้น ดินหลุมฝังศพกองอยู่รอบ ๆ หลุม

ชายร่างผอมมองไปที่คุนหลุนที่อยู่ในอ้อมแขนของฟ่านลู่อย่างตัวสั่น พูดด้วยความกังวล

“พี่ชาย นี่มันจะตายมั้ยเนี่ย?”

เพี้ย!

ชายวัยกลางคนในวัยสามสิบที่อยู่ข้างกายเขา จู่ๆก็ตบหน้าชายร่างผอมไปหนึ่งที แรงตบทำให้ชายร่างผอมล้มลงบนพื้นโดยตรง

“ใครเป็นพี่น้องกับแก?”

ชายวัยกลางคนก้าวไปข้างหน้า และตะโกนอย่างดุเดือด "ทำร้ายพี่น้องของฉัน ถ้าฉันจะฆ่ามันแล้วจะทำไม? ตอนนี้แกไปคิดดูให้ดีๆไอ้หมอนั่นมันจะเอาเงินห้าล้านมาหรือเปล่า!"

ในขณะที่เขาพูด เขาชี้ไปที่หลุมฝังศพที่ถูกขุดไปครึ่งหนึ่ง และพูดด้วยเจตนาฆ่าที่น่าสะพรึงกลัว

“หากมันไม่มา พวกแกสามคนก็เตรียมตัวลงไปฝังพร้อมกับบรรพชนของพวกแกเลย!”

ชายวัยกลางคนตื่นตกใจกลัว จนไม่กล้าพูดอะไร

เขาเล่นการพนันที่บ่อนของหวางเทียนป้ามานานหลายปี ก็ได้ยินอำนาจที่อยู่เบื้องหลังต่างๆนาๆมาบ้าง

ในใจเขา ไม่สงสัยคำพูดผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว

ฆ่าคน พวกเขานั้นทำได้จริงๆ!

ชายวัยกลางคนได้ถ่มน้ำลายลงไปบนตัวพ่อของฟ่านลู่ จากนั้นก็หันหลังเดินไปตรงหน้าของฟ่านลู่ นั่งลง

บนใบหน้าที่โหด ปรากฏขึ้นรอยยิ้มที่เย็นชา

“ร้องไห้ ร้องไห้ เอาแต่ร้องไห้ อีทอม หากไม่ใช่เพราะแก พี่น้องของกูก็ไม่ต้องนอนอยู่ในโรงพยาบาล?”

ขณะที่คำรามด้วยความโกรธนั้น ผู้ชายคนนี้ก็ได้ยกมือจะตบไปหน้าของฟ่านลู่

พรึบ!

พริบตาเดียว มือที่ใหญ่ก็ได้มาคว้าข้อแขนของชายคนนี้เอาไว้

ชายวัยกลางคนที่ท่าทีเย็นชา ก้มหน้ามองหน้าคุนหลุน “แก...........กล้าขวางฉันเหรอ?”

“เธอ เป็นผู้หญิงของฉัน”

คุนหลุนที่หน้าซีด มีเสียงแต่ไร้แรง

แต่มือขวาของเขา เหมือนเหล็กที่ยึดข้อแขนของชายวัยกลางคนไว้อย่างแน่นหนา ทำให้ชายวัยกลางคนขยับไม่ได้

ฟ่านลู่จ้องมองคุนหลุนที่อยู่ในอ้อมแขนพร้อมน้ำตา ค่อยๆเงยหน้าขึ้น จู่ๆสายตาก็เกิดความแน่วแน่

เธอที่กำลังสะอื้น กล่าวด้วยเสียงที่แหบแห้ง “ขอร้องละ ได้โปรดปล่อยพี่คุนหลุน...........”

“เสี่ยวลู่..........ฉัน ฉันไม่ต้องการให้ใครมาปล่อย”