บทที่ 163 แสงที่เจิดจรัส สำหรับผู้หญิงสวยเท่านั้น

บทที่ 163 แสงที่เจิดจรัส สำหรับผู้หญิงสวยเท่านั้น

กู้ชิงหยิ่งแก้มแดงระรื่น

เมื่อความเข้าใจผิดได้รับความกระจ่าง หลุมที่อยู่ในใจก็ได้หายไปแล้ว

เหลือเพียงแต่ ภาพการขอแต่งงาน

เธอรอภาพนี้ มาสามปีแล้ว

สามปีก่อน เธอเป็นเพื่อนเจ้าสาว เป็นคนส่งเฉินตงกับหวางหนันหนันเข้าไปในห้องโถงที่จัดพิธีแต่งงาน

วันที่สอง เธอก็ข้ามมหาสมุทรไปยังอีกซีกโลกหนึ่ง

สามปีมานี้ ภาพนั้นยังคงอยู่ในความคิดของเธอ ทำให้เธอปฏิเสธลูกคนรวยเป็นจำนวนมาก

บัดนี้.........ในที่สุดก็สมดั่งปรารถนาแล้ว

“เสี่ยวหยิ่ง.......เดี๋ยวลูกต้องสงวนท่าทีบ้างนะ อย่าทำให้ตระกูลกู้ต้องขายหน้าละ” จู่ๆกู้โก๋ฮั้วก็กล่าวขึ้น

หลี่หวั่นชิงที่อยู่ด้านข้างก็กล่าวอย่างต่อว่า คุณนี่มันเป็นพ่อประสาอะไร? ชั่วชีวิตลูกก็มีแบบนี้เพียงครั้งเดียว อะไรคือสงวนท่าที? คุณพูดแบบนี้ ก็เพราะเมื่อกี้ต่อว่าเฉินตง ตอนนี้ก็เลยไม่รู้จะทำหน้ายังไง?

คำพูดเพียงประโยคเดียวก็ทำลายความคิดของกู้โก๋ฮั้ว

กู้โก๋ฮั้วเกาหัว ก้มหน้ายิ้มเจื่อนๆ

บนยอดเขาเทียนซาน

เวลานี้สว่างไสวไปด้วยดวงไฟ

จุดศูนย์กลาง เวทีได้จัดเตรียมเสร็จนานแล้ว

พนักงานของไท่ติ่งก็ได้รวมกลุ่มไว้ด้วยกัน

และมีแขกจำนวนมากที่เฉินตงเชิญมา

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่รถของเฉินตงเคลื่อนตัวออกไป ทุกคนก็มองหน้ากันและกัน เหมือนกับคาดไม่ถึง

คืนนี้เป็นพิธีขอแต่งงานของเฉินตง

ทำไมนางเอกถึงไม่มา พระเอกก็มาจากไปเสียแบบนี้?

“ไอ้เมิ่ง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?” เจิ้งโก๋โส่วที่สีหน้าตกตะลึง “ไม่ใช่เพราะไอ้กู้โรคดื้อรั้นกำเริบหรอกนะ?

“เหี้ย แกนึกว่าไอ้กู้มันมีนิสัยที่ดื้อรั้นเหมือนแกเหรอ?” ผู้อำนวยการหลิวเหลือบมองเจิ้งโก๋โส่วแวบหนึ่ง

ท่านเมิ่งที่มองด้วยสายตาลึกๆ ถอนหายใจกล่าวอย่างเบาๆ “ตอนนี้รอเพียงโชคชะตา หวังว่าไอ้กู้คงจะไม่พลาดโอกาสนี้”

ได้ยินแบบนี้

ผู้อำนวยการหลิวพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ส่วนเจิ้งโก่โส่วนั้นใบหน้าเต็มไปด้วยความมึนงง

พวกเขาสามคน ล้วนเป็นคนที่เฉินตงเชิญมา

ในฐานะที่เป็นเพื่อนสนิทของกู้โก๋ฮั้ว และก็ยังเป็นผู้อาวุโสที่กู้ชิงหยิ่งเคารพ

ภาพในคืนนี้ ก็ต้องมีพวกเขาอยู่ในนี้ด้วย

“มาแล้ว!”

ทันใดนั้น ในกลุ่มคนก็มีคนตะโกนขึ้น

บนทางขึ้นเขา รถโรลส์-รอยซ์ขับมาพร้อมไฟที่สว่าง

“ทุกคนประจำที่!”

เสี่ยวหม่ารีบสั่งการ

พนักงานไท่ติ่งทุกคนก็กระจายตัว เตรียมพร้อมประจำที่

และด้านข้าง ท่านหลงกับหลี่หลาน และฟ่านลู่ยืนอยู่ในมุมมืด

มองดูรถโรลส์-รอยซ์และรถเบนซ์จิ๊บขับเข้ามา

ท่านหลงแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา รีบส่งข้อความออกไป คุณชาย ทุกอย่างได้เตรียมพร้อมแล้วครับ

เอี๊ยด!

เมื่อรถหยุดลง

เฉินตงนั้นลงจากรถก่อน แล้วรีบก้าวเดินไปเปิดประตูรถเบนซ์จิ๊บอย่างรวดเร็ว

“เสี่ยวหยิ่ง ตามผมมา!”

เขายื่นมือขวาออกไป จับมือกู้ชิงหยิ่งลงรถ

จากนั้นทั้งสองคนค่อยๆเดินไปบนเวที

กู้โก๋ฮั้วกับหลี่หวั่นชิงก็ลงรถตาม แวบเดียวก็เห็นท่านเมิ่งสามคนที่ขอบเวที

ทั้งสองคนก็ก้าวเดินไปอย่างรวดเร็ว กู้โก๋ฮั้วกล่าวด้วยความตกใจ “พวกนาย ทำไมถึงมาอยู่นี่ได้?”

“ก็ต้องมาเป็นพยานน่ะสิ” ท่านเมิ่งยิ้มๆ กล่าวอย่างจริงจัง “คืนนี้ นายอาจจะเป็นคนที่ยิ้มอย่างมีความสุขมากที่สุด”

กู้โก๋ฮั้วยกมือห้ามอย่างไม่สบอารมณ์ “อย่าพูดถึงมันอีกเลย เมื่อกี้ตอนอยู่ข้างล่างโกรธมากเลย”

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะถาม

บนเวที แสงไฟก็ได้สว่างไสวขึ้น

เฉินตงพากู้ชิงหยิ่งเดินไปตรงกลางเวที

“เตรียมพร้อมหรือยัง?” เฉินตงถามอย่างยิ้มๆ

กู้ชิงหยิ่งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยักหน้า

“ดูหน้าจอ!”

เฉินตงเงยหน้ามองหน้าจอที่อยู่บนเวที

ในเวลาเดียวกัน หน้าจอก็สว่างขึ้นด้วยแสง

จากนั้นก็มีภาพถ่ายปรากฏขึ้นมา ภาพสลับไปมาอย่างช้าๆ

เมื่อมองไปที่ภาพบนหน้าจอ กู้ชิงหยิ่งนั้นอึ้งไปเป็นอันดับแรก

ตามมาด้วย เธอก็เซอร์ไพรส์ทันที ใช้มือที่เรียวสวยกุมปากเอาไว้

“นี่ นี่มันเป็นรูปถ่ายสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของเรา?”

“ผมหามันมาหมดแล้ว!”

เฉินตงพยักหน้าอย่างจริงจัง

กู้ชิงหยิ่งตกตะลึงไปเลย มองภาพแต่ละภาพบนจอ มีความรู้สึกเหมือนฝันไป

รูปบางรูป แม้แต่ตัวเธอเองยังจำไม่ได้แล้ว