บทที่ 167 เขาไม่ได้เป็นเจ้าบ้าน ตระกูลเฉินก็ควรจะล่มสลายแล้ว!

บทที่ 167 เขาไม่ได้เป็นเจ้าบ้าน ตระกูลเฉินก็ควรจะล่มสลายแล้ว!

ไม่มีคำพูดตลอดคืน

ภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจบนเขาเทียนซาน ดึงดูดความสนใจของคนทั้งเมือง

เต็มไปด้วยความอิจฉาของสาวๆ ทำให้นอนไม่หลับกันเลยทีเดียว

เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น

เฉินตงได้เสร็จสิ้นการฝึกวิชาปีศาจ กลับถึงบ้านพร้อมกับคุนหลุน พอดีเจอกับท่านหลงที่กำลังดูข่าวเช้า

“คุณชาย ข่าวรายงานเรื่องเมื่อคืนแล้ว” ท่านหลงพูดอย่างอารมณ์ดี

เฉินตงยักไหล่ “คงไม่มีอะไรน่ารายงาน ไม่มีอะไรให้ดู”

ท่านหลงยิ้มแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้น “สื่อสำนักใหญ่ไม่มีเนื้อหาอะไรรายงาน แต่ว่านักข่าวอิสระมีนะ”

เฉินตงเดินเข้าไปดู ก็หัวเราะทันที

【ช็อกสนั่น! การเคลื่อนไหวของเขาเทียนซานในชั่วข้ามคืน พระเอกที่ไม่รู้ว่าเป็นใครดึงดูดให้คนจินตนาการ！】

นอกจากเรื่องที่เขาเทียนซานเป็นเรื่องจริง

รายงานที่เกี่ยวข้องพระเอกอย่างเฉินตง ล้วนเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมา

ถึงขนาดสร้างข่าวว่าเฉินตงเป็นลูกคนรวยที่มีชาติตระกูล เพื่อต้องการเอาใจเมียน้อย จึงได้ทำเรื่องฮือฮาแบบนี้

ที่ไม่กล้าปรากฏตัว เพราะกลัวเมียหลวงจะจับได้

เขาส่ายหัว เฉินตงไม่ได้สนใจ ทั้งครอบครัวหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ก็มุ่งหน้าไปบริษัท

คลับสี่ยิ่น ในสวนป่าไผ่

กู้โก๋ฮั้วตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืน ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดก็ยังไม่สามารถปิดบังความตื่นเต้นดีใจนี้เอาไว้ได้

ทุกสิ่งอย่างของเมื่อคืน จนกระทั่งตอนนี้เขายังรู้สึกเหมือนฝัน

ตัวเองที่มีอายุมานานขนาดนี้ ขอร้องตระกูลเฉินอย่างไม่มีหนทาง ทุกครั้งก็ถูกท่านหลงปฏิเสธ

แต่สถานการณ์กลับพลิก ลูกสาวกลับได้นำลูกเขยมังกรอย่างตระกูลเฉินเข้าบ้าน

มีความสัมพันธ์นี้อยู่ เขาไม่สงสัยเลย ขอเพียงตระกูลเฉินยื่นมือช่วย คอขวดของบริษัท ก็จะสามารถก้าวข้ามไปได้อย่างราบรื่น

ตระกูลเฉินไม่ใช่เจ้าเดียวที่จะช่วยขจัดปัญหาเรื่องคอขวด แต่ในใจเขา มันกลับเป็นสิ่งดีที่สุดเหมาะสมที่สุด

“ไม่ได้นอนมาทั้งแล้ว ไปนอนพักก่อนเถอะ?”

หลี่หวั่นชิงเดินเข้าในห้องโถง มองกู้โก๋ฮั้วอย่างสงสาร

“ผมไม่ง่วง พลังยังมีอีกเยอะ!”

กู้โก๋ฮั้วบิดขี้เกียจ กล่าวอย่างมีพลัง “เตรียมตัวหน่อย คืนนี้ยังต้องไปทานข้าวบ้านลูกเขย”

“คุณดูตัวเองซิ เมื่อก่อนพูดจายังตะคอกเฉินตงอยู่เลย เฉินตงแค่ขอเสี่ยวหยิ่งแต่งงาน ตอนนี้คุณก็เรียกเขาว่าลูกเขยแล้ว” หลี่หวั่นชิงมองค้อน ยิ้มอย่างต่อว่า

“ในเมื่อขอแต่งงานแล้ว ยังห่างจากการแต่งงานไกลมั้ย?”

กู้โก๋ฮั้วหัวเราะฮ่าๆ หันไปแล้วทำหน้าบึ้งกล่าว “เรื่องนี้คุณห้ามว่าผม ผมเป็นพ่อของเสี่ยวหยิ่ง แม้ว่าก่อนหน้านี้จะรู้ว่าเฉินตงเป็นคุณชายของตระกูลเฉิน ผมก็ต้องตะคอกใส่เขา มันคือหลักการ!”

“จ้าๆๆ รู้ว่าคุณสงสารลูกสาว พอใจแล้วนะ?”

หลี่หวั่นชิงขณะที่พูดก็ถอนหายใจ “พวกคุณสองพ่อลูก คนหนึ่งนอนถึงป่านนี้ก็ยังไม่ตื่น อีกคนถึงตอนนี้ก็ยังไม่นอน ไม่รู้จะทำยังไงกับพวกคุณดี”

ก๊อกๆ!

หน้าสวนประตูดังขึ้นด้วยเสียงเคาะประตู

กู้โก๋ฮั้ววิ่งไปเปิดประตูอย่างรีบร้อน

ด้านนอกประตู ก็คือท่านเมิ่ง

“ไอ้เมิ่ง มาแต่เช้ามีเรื่องอะไรเหรอ?”

กู้โก๋ฮั้วมีความสงสัยเล็กน้อย ท่านเมิ่งนั้นเป็นคนที่มีอำนาจบารมี ทุกวันมีเรื่องยุ่งๆตั้งมากมาย

แม้ว่าเพื่อนรักจะอยู่ในคลับสี่ยิ่น โดยปกติก็พบเจอได้ยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเช้าๆแบบนี้เลย

ท่านเมิ่งยิ้มๆ “มีธุระจะหานาย”

ทั้งสองคนเดินเข้ามาในห้องโถง หลี่หวั่นชิงได้ชงชาเสร็จแล้ว ยังได้เตรียมขนมทานเล็กไว้อีกสองสามอย่าง

หลังจากนั่งลงแล้ว ท่านเมิ่งก็หยิบขนมมาทานหนึ่งชิ้น ทานค่อนข้างเร็ว เห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้ทานอาหารเช้า