ตอนที่ 175
บทที่ 175 ทำให้เขารู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ?
October 28, 2026
บทที่ 175 ทำให้เขารู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ?
เฉินตงสีหน้าเย็นชา
ขมวดคิ้วจ้องมองข้อความบนมือถือ สายตานั้นกลับเต็มไปด้วยความเย็นชา
คนแก่ที่ดูดเลือดดูดเนื้อคน จะหน้าด้านหน้าทนไปถึงเมื่อไหร่กัน?
“คุณชาย..........”
คุนหลุนเห็นสีหน้าที่ไม่ดีของเฉินตง ก็ได้เอ่ยปากถาม
เฉินตงตอบกลับข้อความอย่างรวดเร็ว
ข้อความสั้นๆ: ไปให้พ้น!
เก็บโทรศัพท์ เฉินตงก็กดความขยะแขยงลงไปในใจ แล้วยิ้ม “ไม่มีอะไร ไปทานอาหารเช้าเถอะ”
ตอนที่รับประทานอาหารเช้านั้น เสียงข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง
เฉินตงไม่ได้ดู
เพราะเขาไม่แน่ใจว่าจะใช่ไอ้แก่ตระกูลหลี่ส่งมาหรือเปล่า
หากใช่ เขาไม่มั่งใจว่าจะสามารถทำสีหน้าให้ปกติได้
หากถูกแม่มองออก มันก็จะรบกวนสภาพจิตใจของแม่ได้
ในเมื่อตัดสินใจที่จะเพิกเฉยตระกูลหลี่ เขาก็ไม่อยากที่จะไปยุ่งเกี่ยวกับตระกูลหลี่
สิ่งเดียวที่สามารถทำได้ นั้นก็คือยับยั้งมันไว้ให้ได้ ไม่แทงมีดนั้นออกไป
จนกระทั่งเฉินตงเข้าไปนั่งในรถ มุ่งหน้าเดินทางไปยังบริษัทนั้น
เขาจึงได้หยิบโทรศัพท์ออกมาดูข้อความ
ไม่ผิดเลย เป็นไอ้แก่ตระกูลหลี่ส่งมาจริงๆ
เมื่อเปิดข้อความมาอ่าน แสงที่รุนแรงปรากฏขึ้นในดวงตาของเฉินตงทันที สิ่งเดียวที่จะยับยั้ง ก็ไม่สามารถที่จะยับยั้งได้แล้ว
เนื้อหาในข้อความคือ หากไม่มา ตาก็จะไปเรียนเชิญถึงที่บ้าน และจะไปถามลูกสาวอกตัญญูคนนั้น ว่าสอนหลานอย่างไร!
นี่คือการข่มขู่เหรอ?
มือขวาของเฉินตงอดไม่ได้ที่จะกำโทรศัพท์ให้แน่น จ้องหน้าจอโทรศัพท์อย่างดุดัน
ลูกสาวอกตัญญู?
แม่ของฉัน คนอย่างเขามีสิทธิ์มาตัดสินด้วยเหรอ?
พ่อที่ไม่มีความรัก แล้วจะพูดถึงเรื่องกตัญญูได้อย่างไร?
ชั่วพริบตาเดียว อุณหภูมิในรถราวกับว่าลดลงไปอย่างมาก
คุนหลุนที่ขับรถสังเกตเห็นความผิดปกติของเฉินตง “แล้วถาม คุณชาย มีอะไรต้องการให้ผมไปทำมั้ย?”
“นายสำเร็จแล้ว!”
เฉินตงยิ้มอย่างเย็นชา แรงอาฆาตในแววตาก็หายไป มองไปที่คุนหลุน “ไม่ไปบริษัทแล้ว พาฉันไปวนรอบเมืองหน่อย ใกล้ถึงเวลาเที่ยง ก็ส่งฉันไปที่คลับสี่ยิ่น”
“ไปเจอเสี่ยวหยิ่ง? คุนหลุนยิ้มพร้อมกับพยักหน้า คุณชายนั้นควรที่จะไปเจอเสี่ยวหยิ่งแล้วจริงๆ งานที่บริษัทยุ่งมาหลายวันแล้ว คิดว่าเสี่ยวหยิ่งก็น่าจะคิดถึงคุณแล้ว”
เฉินตงถูกจมูกเบาๆ แล้วกล่าวอย่างเรียบเฉย “มีหมาอยากกัดคน ฉันจะไปดูว่ามันคือหมาพันธุ์อะไร”
รอยยิ้มของคุนหลุนแข็งไปทันที ก็รู้ว่าที่เฉินตงไปคลับสี่ยิ่นนั้นไม่ใช่ไปเจอกู้ชิงหยิ่ง
ยิ้มเจื่อนๆ แล้วก้มหน้าขับรถ
เฉินตงมองวิวที่ถอยหลังอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่าง ความหดหู่ในใจกลับค่อยๆเพิ่มขึ้น
นี่คือมาขอให้ฉันไปแทงเขาใช่มั้ย?
……
คลับสี่ยิ่น
ห้องรับแขกที่หรูหรา เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยหัวเราะ
“นายท่านหลี่สามารถมาเยือนสถานที่ที่ต่ำต้อยแบบนี้ เป็นบุญบารมีของคลับสี่ยิ่นจริงๆ” ท่านเมิ่งยิ้มหน้าบาน รอยยิ้มซ้อนรอยยิ้ม
บนเก้าอี้ประธาน ชายชราผมขาวอย่างนายท่านหลี่นั่งตัวตรงอยู่ หว่างคิ้วให้ความรู้สึกมีความสง่าผ่าเผย
แม้แต่พลังทรงอำนาจของท่านเมิ่ง เมื่ออยู่ต่อหน้านายท่านหลี่ ก็ต่างกันหนึ่งชั้น
นายท่านหลี่เหลือบมองท่านเมิ่งแวบหนึ่ง “เป็นฉันที่รบกวนแล้ว ขอบคุณเสี่ยวเมิ่งที่ต้อนรับ”
คำว่า “เสี่ยวเมิ่ง” เห็นได้ชัดว่าได้แยกสถานะของทั้งสองออกจากกัน
ท่านเมิ่งก็ไม่ได้แสดงท่าทีที่ไม่พอใจอะไร
เขามีอำนาจมากมายในเมืองนี้จริง เป็นสวรรค์ของนักธุรกิจที่พอมีชื่ออย่างโจวเย่นชิว