บทที่ 294 การระเบิดอย่างรุนแรง

เป็นคำพูดที่เสียงดังฟังชัด

ทุกถ้อยคำ ทุกประโยค ฉาบไปด้วยความเย็นชาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“ขอบคุณครับพ่อ”

เฉินตงแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจ

หน้าตาและชื่อเสียง สำหรับตระกูลที่ร่ำรวยแล้วนั้น เป็นสิ่งสำคัญยิ่งกว่าชีวิตเสียอีก

ไม่ว่าจะเป็นตระกูลหลี่แห่งเมืองหลวง หรือแม้แต่ตระกูลฉินแห่งซีสู่ ล้วนแล้วแต่เป็นเช่นนี้ทั้งสิ้น

เพื่อหน้าตาและชื่อเสียงแล้ว ถึงขึ้นยอมเหยียบย่ำชีวิตของคน และเห็นชีวิตของคนไร้ค่าเหมือนผักเหมือนปลา

แต่พ่อ ในฐานะที่เป็นถึงเจ้าบ้านตระกูลเฉิน การที่เขาสามารถเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมาได้ นั่นหมายถึงเขายอมเอาตัวเอง ออกมาอยู่นอกเหนือขอบเขตของความเป็นเจ้าบ้านตระกูลมั่งคั่งเรียบรอบแล้ว

คำสัญญาของพ่อประโยคนี้ ทำให้เขามีหนทางที่จะจัดการกับเรื่องนี้ได้มากขึ้น

หลังจากวางสายโทรศัพท์แล้ว

เฉินตงก็ต่อสายโทรศัพท์หาฉินเย่ทันที

เขาแสยะยิ้ม “เจ้าสัตว์ร้าย ดำเนินการตามแผนบีได้เลย”

“ว้าว ! นายนี่มันสุดยอดจริงๆ สามารถจัดการเรื่องนี้ได้ด้วย ?” เสียงของฉินเย่ที่ดังอยู่ในสายเต็มไปด้วยความยินดีปรีดา

เฉินตงยิ้มออกมาอย่างเบิกบาน : “รีบไปจัดการเร็วเข้า วันนี้มาทำให้เรื่องไร้สาระนี่จบลงเสียที ถึงเวลาที่เฉินหยู่เฟยควรจะชดใช้แล้ว !”

เมื่อเห็นเฉินตงวางโทรศัพท์ลง

ในที่สุดท่านหลงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากพูดขึ้นมา : “คุณชาย ต้องทำเช่นนี้จริงๆ หรือครับ ?”

ในฐานะที่เป็นคนรับใช้ของตระกูลเฉิน และเป็นคนสนิทของนายท่าน

ท่านหลงรู้ดีว่า เป็นเพราะนายท่านรู้สึกผิด กับการทอดทิ้งคุณชายให้เติบโตขึ้นตามยถากรรมมานานกว่ายี่สิบปี ประกอบการการตายของหลี่หลานที่เกิดขึ้นตามมา ทำให้ความรู้ผิดยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ จึงพยายามตามใจแทบทุกอย่างจนเกินไป

ถึงแม้เรื่องนี้นายท่านจะไม่ได้ใส่ใจ แต่ตัวเขาจำเป็นที่จะต้องพูดเพื่อเตือนสติ

“ท่านหลง......”

เฉินตงลูบจมูก แล้วพูดออกมาอย่างเฉยเมยว่า : “ตอนที่เฉินหยู่เฟยจัดการกับผม ก็ไม่เคยย้อนถามตัวเองว่าต้องทำเช่นนี้จริงๆ หรือไม่นี่”

ท่านหลงยิ้ม : “กระผมก็เพียงแต่อยากจะพูดเตือนเท่านั้น ในเมื่อคุณชายต้องการจะทำ ก็ทำเถอะครับ”

เฉินตงยิ้ม มือขวาของเขาวางลงบนเมาส์ แล้วกดรีเฟรชอีกครั้ง

ละครฉากใหญ่ในครั้งนี้ กำลังจะเปิดการแสดงแล้ว

คำพูดของผู้คน สามารถฆ่าคนได้จริงๆ

กระแสสังคมที่ถาโถมเข้ามา ไม่มีใครสามารถต้านทานได้

ดาบเล่มนี้ สามารถใช้ป้องกันตนเองจากการถูกทำร้ายได้ แต่ก็สามารถย้อนกลับมาทำร้ายตนเองได้เช่นกัน !

คงต้องคอยดูว่า หลังจากกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากผ่านพ้นไป ใครจะเป็นคนสามารถคว้าดาบเล่มนี้เอาไว้ได้

เมืองหลวง

โรงแรมซ่างเต่า

สถานที่ที่มีทิวทัศน์ธรรมชาติอันงดงามราวกับบทกวี และเต็มไปด้วยห้องพักที่หรูหรา

ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ทั้งหนังสือที่ถูกฉีกออกและเศษกระดาษ รวมไปถึงเศษแก้วที่แตกแล้ว

แม้แต่โทรทัศน์และห้องชมภาพยนตร์ที่โรงแรมจัดเตรียมเอาไว้ให้ ก็เต็มไปด้วยกลิ่นควันลอยคละคลุ้ง

หลังจากที่เธอระบายอารมณ์เรียบร้อยแล้ว เฉินหยู่เฟยก็นึกถึงที่พึ่งสุดท้ายขึ้นมาได้

เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ แล้วกดต่อสายโทรศัพท์ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

ทันทีที่ต่อสายติด

ความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่มี ก็พรั่งพรูออกมาราวกับประตูระบายน้ำที่ถูกเปิดออกทันที

น้ำตาที่เธอพยายามฝืนกลั้นเอาไว้ ก็ไหลรินลงมาเช่นกัน

“คุณย่า......ครั้งนี้จะต้องช่วยหนูนะคะ ไอ้เฉินตงนั่น มันไม่ใช่คน มันรังแกหนู......ฮือฮือฮือ......”

“มันไม่เพียงแต่รังแกหนู ตอนนี้มันพยายามเล่นงานหนูกลับ ใส่ร้ายป้ายสี หาว่าหนูใช้วิธีสกปรกเพื่อไต่เต้าไปอยู่ในจุดที่สูงขึ้น ซ้ำยังหาว่าหนูเป็นเด็กนั่งดริงก์ มิหนำซ้ำยัง......”

ร้องห่มร้องไห้ออกมาด้วยความขมขื่น

แต่พูดไปได้เพียงครึ่งเดียว

เสียงถอนหายใจของคุณหญิงใหญ่ตระกูลเฉินดังออกมาจากปลายสาย : “เฟยเอ๋อ เรื่องนี้ ย่าว่าเธอยอมรามือแค่นี้เถอะ”

เปรี้ยง !

เฉินหยู่เฟยรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า ใบหน้าอันงดงามที่เปื้อนคราบน้ำตาของเธอ เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

“คุณย่า คุณ คุณย่าพูดว่าอะไรนะคะ ?”