บทที่ 322 การลอบสังหารที่ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น

กลางคืนที่เย็นเหมือนน้ำ

พระจันทร์ก็ถูกเมฆดำบดบังไปเกือบครึ่ง

เมื่อมองผ่านป่าไผ่ จะมองเห็นหินผาที่ยื่นออกมาเลือนราง

แต่ว่าบนนั้นมีอะไร เฉินตงมองเห็นไม่ชัดเจน

“เธอ ยังอยู่ตรงนั้นมั้ย?”

เฉินตงรู้สึกสับสน บ่นพึมพำคนเดียว

การยิงของยายเมิ่งเมื่อกี้ ทั้งๆที่สามารถฆ่าเขาได้ด้วยลูกธนูเพียงนัดเดียว แต่กลับจงใจส่งจดหมายเตือนเขา

มันแสดงให้เห็นถึงความมั่นใจในความแข็งแกร่งในการลอบสังหารของเธอ

เนื้อหาในจดหมาย เมื่อเปลี่ยนวิธีพูด ก็คือต่อให้หลังเขาของหินผามีการป้องกัน ยายเมิ่งยังคงสามารถฆ่าเขาได้

มีความแตกต่างเพียงอย่างเดียว ก็คือความยากเพิ่มขึ้น!

ราวกับกำลังพูดว่า ป้องกันให้แน่นหนา ถึงจะคู่ควรกับฐานะนักฆ่ามือพระกาฬของเธอ

ลูกธนูที่ยิงมาเมื่อกี้ นับเป็นความปรานีแล้ว

เฉินตงกลับยิ้มไม่ออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว ในทางกลับกันกลับมีความรู้สึกขุ่นเคืองมาก

เขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ดังนั้นเขาจึงได้เปิดหน้าต่างออก

เพิ่งจะสิ้นเสียงพูด

ฉูบ!

ในความมืด ก็มีเสียงลมแตกบางเบาดังขึ้นมาอีก

ในความเลือนราง เฉินตงสามารถรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกำลังมาอย่างรวดเร็ว

เพียงแต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้หลบ

ตูบ!

เสียงที่บางเบา ลูกธนูถูกตอกไปที่ผนังด้านนอกถัดจากหน้าต่าง และด้ามลูกธนูก็สั่น

และด้านบนยังคงมีจดหมายอยู่

เฉินตงหยิบจดหมายลงมาอย่างสงบใจเย็น

หลังจากเปิดออก มีเพียงตัวอักษรง่ายๆสองตัว

“แน่จริง!”

เขายิ้มเล็กน้อย ในรอยยิ้มแฝงไว้ด้วยความขมขื่นและทำอะไรไม่ได้

ตอนที่เปิดหน้าต่าง เขาก็มั่นใจแล้วว่ายายเมิ่งจะไม่ฆ่าเขาในคืนนี้

ไม่อย่างนั้น จดหมายเตือนเมื่อกี้ ก็จะไร้ความหมาย

มันคือจิตวิทยาของผู้แข็งแกร่ง

ดูถูกเพื่อลดความยากในการโจมตีฆ่ามด

ในทำนองเดียวกัน เฉินตงก็มีจิตวิทยาแบบนี้เช่นกัน ดังนั้นเขาถึงมั่นใจความคิดของยายเมิ่ง

อย่างไรก็ตามครั้งต่อไป อาจจะไม่เป็นแบบนี้แล้ว

เฉินตงส่ายหัว ขยำจดหมายเป็นก้อน โยนออกไปนอกหน้าต่าง แล้วปิดหน้าต่างอีกครั้ง

เงียบมาตลอดทั้งคืน

เมื่อฟ้าสาง

เฉินตงก็ตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ เรียกหาท่านหลงกับกูหลังแต่เช้า เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

หลังจากฟังแล้ว สีหน้าของท่านหลงกับกูหลังก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

ต้องรู้ว่า ก่อนที่จะเข้ามาพักในคลับสี่ยิ่นนั้น

ระบบความปลอดภัยของคลับสี่ยิ่นได้เพิ่มมาถึงระดับที่สูงที่สุดแล้ว

และในขณะที่กูหลังพาทีมบอดี้การ์ดไปติดตั้งอุปกรณ์รักษาความปลอดภัย เขายังได้กวาดป่าไผ่ไปหนึ่งรอบราวกับไถนา

ถึงจะเป็นแบบนี้ ก็ยังมีช่องโว่?

“ขอโทษด้วยครับ คุณเฉิน บริเวณหลังเขา หินผาสูงชัน ภูเขาที่อันตราย ดังนั้นเมื่อวานตอนที่เข้ามาอยู่ ผมและทีมงานต่างคิดว่าคงไม่มีใครมาจากตรงนั้น แต่กลับคิดไม่ถึง ........”

ใบหน้าของกูหลังเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ เนื่องจากการละเลยนี้ เมื่อคืนหากไม่ใช่ยายเมิ่งจงใจออมมือ บางทีตอนเช้าที่พวกเขาเปิดประตูเข้ามาสิ่งที่เห็นก็คือศพของเฉินตงแล้ว

“ไม่ต้องโทษตัวเอง อย่าว่าแต่พวกนายเลย ต่อให้เป็นฉันก่อนหน้านี้ก็คิดไม่ถึงว่าตรงนั้นคนก็สามารถไปได้”

เฉินตงโบกมือเพื่อขัดคำพูดของกูหลัง ความชันของภูเขาด้านหลัง มองออกไปแทบไม่มีที่ให้ยืนเลย มีเพียงหินผาที่ยื่นออกมาเท่านั้นที่สามารถยืนบนนั้นได้ แต่ถ้าหากอยากจะปีนจากยอดเขาด้านหลังเพื่อไปบนหินผา เป็นเรื่องที่มีความอันตรายต่อชีวิตอย่างมาก