บทที่ 33 ผู้มาเยือนที่ไม่หวังดี

บทที่ 33 ผู้มาเยือนที่ไม่หวังดี

พอทำการตรวจครั้งใหญ่แล้ว โชคดีที่หลี่หลานไม่ได้เป็นอะไรมาก

แต่ก็ทำให้ฟ่านลู่และคุณหมอจางรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย

ตอนที่เฉินตงไปถึงโรงพยาบาลในตอนกลางคืน หลี่หลานและฟ่านลู่ไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้เลย

ถือว่าคนเป็นแม่รักและเป็นห่วงลูกชาย

ความเหน็ดเหนื่อยของเฉินตง หลี่หลานเห็นกับตาตัวเองมาตลอด เธอไม่อยากให้เรื่องของตนเองทำให้เฉินตงยิ่งรู้สึกกดดันมากไปกว่านี้

แต่ฟ่านลู่ มองๆเฉินตงแล้วอยากจะบอกหลายครั้ง แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา นึกถึงคำขอร้องของหลี่หลาน สุดท้ายก็อดใจเอาไว้ในที่สุด

“ตงเอ๋อ ช่วงนี้ลูกดูเหนื่อยมากเลยนะ”

หลี่หลานมองดูเฉินตงด้วยความรักใคร่ ดวงตาแดงเล็กน้อย

เธอป่วยและผ่าตัด เฉินตงและหวางหนันหนันหย่ากัน มันเกิดขึ้นภายในเวลาอันสั้นๆที่ไม่ถึงหนึ่งเดือนเท่านั้น

ไม่ว่าเรื่องไหน คนปกติทั่วไปก็ยอมรับไม่ได้

แต่เฉินตงกลับทนรับมันและเผชิญด้วยตัวคนเดียว อีกทั้งยังรีบทำงานหาเงิน เพื่อค่ารักษาพยาบาลที่แสนแพงของเธอ

“แม่ ไม่เป็นไรครับ”

เฉินตงยิ้มๆ เห็นแม่อาการดีขึ้นเรื่อยๆทุกวัน ทำให้ความกดดันในใจของเขาค่อยๆรู้สึกเบาลง

ส่วนเรื่องความเหนื่อย ก็เหน็ดเหนื่อยมากจริงๆ นอกจากความกดดันแล้ว ยังมีเรื่องงานของบริษัทไท่ติ่งที่เยอะแยะมากมาย

แต่ เขารู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำมันคุ้มค่า

พยายามให้ถึงที่สุด ถึงจะได้สิ่งที่เขาอยากได้

“เฮ้อ......เพราะแม่ทำให้ลูกเหนื่อย ไม่อย่างนั้นลูกก็คงไม่ลำบากขนาดนี้” หลี่หลานก้มหน้าพูดด้วยความรู้สึกผิด

เฉินตงส่ายหัว: “แม่ ห้ามแม่พูดแบบนี้อีกนะครับ แม่เลี้ยงดูผมจนเติบใหญ่ ผมดูแลแม่จนแก่เฒ่า ตั้งหลายสิบปีมานี้ แม่ยังไม่เคยพูดว่าเหนื่อยเลยแม้แต่คำเดียว ทำไมกลับรู้สึกกลัวผมจะเหนื่อยล่ะครับ งานของผมที่ทำอยู่ มันเบากว่าที่แม่ไปทำให้คนอื่นจนดึกดื่นในเมื่อก่อนเสียอีก”

ตั้งแต่เล็กจนโต เพื่อเลี้ยงดูเขา แม่ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จึงทำให้สุขภาพแย่ในตอนนี้

เทียบกับงานของแม่แล้ว เขารู้สึกเบากว่าเยอะ

สำหรับแม่แล้ว เขามีแต่จะรู้สึกขอบคุณเท่านั้น

เกลียด ต้องใช้กับชายคนนั้นที่ใจร้ายทิ้งพวกเขาไป

“ลูกโง่เอ๋ย” หลี่หลานมองหน้าเฉินตงด้วยหน้าดุนิดๆ

เฉินตงยักคิ้วและยิ้มพูด: “แม่ พักผ่อนและรักษาตัวเองให้ดีๆ รอให้แม่ออกจากโรงพยาบาล ผมมีอะไรเซอร์ไพรส์แม่ด้วยนะ”

พูดจบ เขายืนขึ้นจะออกไป

กลับมองเห็นฟ่านลู่กำลังมองพวกเขาสองแม่ลูกคุยกัน ดวงตาสองข้างแดงเล็กน้อย

เฉินตงไม่ได้พูดอะไรมาก ทักทายคำหนึ่ง แล้วก็เดินออกจากโรงพยาบาล

เพิ่งจะออกจากตึกห้องพักผู้ป่วย เฉินตงก็เห็นที่จอดรถมีรถโรลส์-รอยซ์ แฟนท่อมจอดอยู่ ทำให้เขาเดินตรงไปทันที

นั่งเข้าไปในรถ เฉินตงยิ้มและถาม: “ท่านหลง ทำไมมาที่โรงพยาบาลกะทันหันล่ะครับ?”

“กระผมอยากมาเยี่ยมแม่ของคุณ แต่ว่าคุณชายยังไม่ได้บอกเรื่องราวความเป็นมาให้แม่ของคุณ กระผมเลยไม่สะดวกขึ้นไป” ท่านหลงกล่าว

เฉินตงหยุดชะงักไปสักพักและมองท่านหลงอย่างแปลกใจ: “แค่นี้เหรอครับ?”

สีหน้าและแววตาของท่านหลงเปลี่ยนไปเป็นเข้มขรึมขึ้นมาทันที: “ที่จริงแล้วคือมีเรื่องอย่างหนึ่งในบ้าน กระผมอยากจะบอกคุณชายให้ทราบ พอเดาได้ว่าเวลานี้คุณชายต้องมาดูแม่ที่โรงพยาบาล ดังนั้นจึงมาหาที่นี่โดยตรง”

“เรื่องอะไรครับ?”

เฉินตงถามอย่างเฉื่อยชา ท่านหลงไม่โทรมาพูดทางโทรศัพท์ แต่มาหาด้วยตัวท่านเอง ต้องเป็นเรื่องที่สำคัญมากจริงๆ

ท่านหลงถอนหายใจหนึ่งครั้งและพูดอย่างเข้มขรึม: “ที่บ้านมีคนมาหาคุณ”

“หาผม?”

เฉินตงขมวดคิ้ว

ท่านหลงกล่าว: “เพราะการประกาศแจ้งเรื่องการเข้าร่วมบริษัทยี่เคอกรุ๊ปในครั้งก่อน ในบ้านมีคนสังเกตถึงคุณ กำลังเข้ามาแล้ว เป็นผู้ไม่หวังดี”

“พ่อผมคนนี้เก่งจริงๆเลย ควบคุมทั้งวงศ์ตระกูล ยังเปิดพุงเปิดไส้มาเจรจากับผม อีกทั้งยังคุมคนในบ้านไม่อยู่ปล่อยให้เค้ามาหาเรื่องผมอีก” เฉินตงหัวเราะเยาะอย่างประชดประชัน