บทที่ 357 ผู้ชายคนนั้นกลับมาแล้ว

ในหัวของเฉินตง มีเสียง "เปรี้ยง" ดังก้องกังวานขึ้น

ทันใดนั้นเอง เขาก็เหม่อลอยไป

เฉินตงน้อย......

จู่ๆ อารมณ์ของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ดวงตาของเขาแดงก่ำ และรู้สึกคัดจมูกอย่างรุนแรง

ภาพนี้ ทำให้กู้ชิงหยิ่งรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก เธอจับใบหน้าของเฉินตงเอาไว้ "ที่รัก คุณเป็นอะไรไป?"

"พูดอีกครั้งซิ!"

เฉินตงพึมพำออกมา

"ที่รักคะ คุณเป็นอะไรไป?" กู้ชิงหยิ่งถามซ้ำไปซ้ำมาด้วยความสงสัย

"ไม่ใช่ ประโยคก่อนหน้านี้!" เฉินตงส่ายหัวอย่างรุนแรง

กู้ชิงหยิ่งพูดว่า "ที่รักพวกเรามีเฉินตงน้อยแล้ว"

"ฮ่าฮ่าฮ่า......"

เฉินตงหัวเราะออกมาเสียงดัง หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ๆ อารมณ์ของเขาก็พรั่งพรูออกมาราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก "ผมมีลูกแล้ว ผม เฉินตง มีลูกแล้ว!"

เมื่อเห็นท่าทีดีใจของเฉินตง กู้ชิงหยิ่งเองก็ยิ้มหวานออกมาด้วยเช่นกัน

เฉินตงที่กำลังอยู่ในอาการตื่นเต้นดีใจ กระโดดลงจากเตียงแล้วหันกลับไปอุ้มกู้ชิงหยิ่งขึ้นมา จากนั้นจึงจูบหน้าผากของเธอฟอดใหญ่ แล้วอุ้มกู้ชิงหยิ่งหมุนตัวพลางหัวเราะเสียงดัง

กู้ชิงหยิ่งตกใจจนหน้าซีด "นี่ คุณรีบปล่อยฉันลงเร็วเข้า ฉัน ในท้องของฉันมีเจ้าตัวเล็กอยู่นะ"

"ใช่ใช่ใช่ มีเจ้าตัวเล็กแล้ว มีเจ้าตัวเล็กแล้ว"

เฉินตงหน้าถอดสี เขารีบวางกู้ชิงหยิ่งกลับไปบนเตียงด้วยความตื่นตระหนกทันที จากนั้นจึงยิ้มไปพลาง โทษตัวเองไปพลาง "ที่รัก เป็นความผิดของผมทั้งหมด ผมดีใจจนลืมตัวไปหน่อย เป็นความผิดของผม"

เผียะเผียะเผียะ!

เขาโทษตัวเองไปพลาง ตบหน้าตัวเองไปพลาง

แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ภาพที่เห็น ทำให้กู้ชิงหยิ่งอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะ "ฮ่าฮ่า" ออกมา

"ที่รัก ขอผมฟังเสียงลูกหน่อยได้ไหม?" เฉินตงถาม

"คนโง่ นี่เพิ่งจะนานแค่ไหนเอง จะไปได้ยินได้ยังไงกัน?" กู้ชิงหยิ่งเหลือบมองอย่างตำหนิ

"ขอผมสัมผัสสักหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกใช่ไหม?"

เฉินตงอดไม่ได้ที่หันจะหน้าเข้าไปแนบที่ท้องของกู้ชิงหยิ่ง

กลิ่นหอบอบอวล และความอบอุ่นที่คุ้นเคย

ต่อให้ไม่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในท้อง แต่การทำเช่นนี้ก็ทำให้เขารู้สึกมีความสุข

ภาพนี้ดูเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งเป็นเวลานาน

กู้ชิงหยิ่งค่อยๆ ลูบหัวเฉินตง แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า "ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ครอบครัวของเรามีกันสามคนแล้ว คุณคือพ่อ"

แววตาของเฉินตงมุ่งมั่น ตอนนี้ ความลังเลสุดท้ายที่อยู่ในใจเกี่ยวกับ "กำหนดเวลาหนึ่งปี" ได้หายไปจนหมดสิ้น

ที่เหลือ คือการเดินหน้าต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ

"ผมจะทำให้คุณกับลูก กลายเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก"

เป็นน้ำเสียงที่เบาและฟังดูอ่อนโยน แต่กลับเป็นเหมือนคำสาบาน

"พวกเราต้องมีความสุขด้วยกัน" กู้ชิงหยิ่งกล่าวอย่างนุ่มนวล

สองสามีภรรยาหันมองหน้ากันแล้วยิ้ม จากนั้นจึงสวมกอดกัน

ก๊อกก๊อกก๊อก!

จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ขัดจังหวะช่วงเวลาอันหวานชื่นของทั้งสอง

"คุณชาย เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ?"

ด้านนอก มีเสียงของท่านหลงดังขึ้น

ช่างไม่รู้เวลาเอาเสียเลย!

เฉินตงค่อยๆ ขมวดคิ้ว พยายามสะกดกลั้นความปีติยินดีภายในใจ แล้วพูดว่า "ไม่ ไม่เป็นไร เสี่ยวหยิ่งท้องแล้ว......ฮ่า ฮ่าฮ่า......ฮ่าฮ่าฮ่า......"

ต่อให้พยายามสะกลั้นเอาไว้แค่ไหน แต่ท้ายที่สุดแล้ว เฉินตงก็ยังอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดังออกมาอยู่ดี

"ท้องแล้ว? ท้องแล้วก็ไม่เห็นจะต้องส่งเสียงดังขนาดนี้เลยนี่?"

ด้านนอก มีเสียงโล่งใจของท่านหลงดังขึ้นมา

วินาทีต่อมา

"ฮะ!"

จู่ๆ ด้านนอก ก็มีเสียงของท่านหลงกรีดร้องเสียงแหลมขึ้นมา "คุณชายท้องแล้ว? เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ไม่ใช่ คุณนายน้อยท้องแล้ว? ข่าวดี ข่าวดีจริงๆ! ผมจะรับไปรายงานนายท่านเดี๋ยวนี้!"

เฉินตงและกู้ชิงหยิ่งหลุดขำออกมาทันที

เฉินตงพูดติดตลกว่า "ตอนแรกท่านหลงยังนึกไม่ออก ตอนนี้นึกออกแล้ว ทำไมถึงได้ร้องเสียงดังกว่าผมอีก?"

"แน่นอนว่าเป็นเพราะดีไงนะสิคะ" กู้ชิงหยิ่งเลิกคิ้วแล้วยิ้ม