บทที่ 398 แม่เธอสมควรตาย

เนื้อหาในข้อความทุกตัวอักษรเปรียบดั่งค้อนพันด้ามที่ระดมทุบใส่ดวงตาของเฉินตง

โทสะเดือดดาล ก่อตัวพลุ่งพล่านขึ้น

ความอาฆาตที่หนาวยะเยือก ราวกับมีดคมๆ ที่ไร้รูปร่าง กระจายอยู่ทั่วห้องอาหาร

ทำให้จิตใจของทุกคนหนาวสะท้าน

แม้แต่กู้ชิงหยิ่งเองก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเช่นกัน

เธอรับรู้ถึงความหนาวยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของเฉินตงได้อย่างชัดเจน

"ที่รัก..."

กู้ชิงหยิ่งเอ่ยอย่างหวาดๆ "เป็นอะไรไปคะ"

"ไม่มีอะไร"

เฉินตงฝืนยิ้มออกมา

ทว่าในสายตาของทุกคนกลับรู้สึกว่ารอยยิ้มนี้ช่างน่าสยดสยอง

"คุนหลุนกับท่านหลงออกไปกับผม"

เฉินตงลุกขึ้นแล้วเอามือเคาะที่สันจมูกของกู้ชิงหยิ่งเบาๆ จากนั้นจึงหันหลังออกไป

คุนหลุนกับท่านหลงมีสีหน้าข้องใจ แล้วรีบร้อนลุกตามออกไป

มื้ออาหารค่ำที่ดำเนินไปอย่างพร้อมหน้าอบอุ่น เพียงครู่เดียวกลับเหลือเพียงกู้ชิงหยิ่งกับฟ่านลู่เท่านั้น

"พี่เสี่ยวลู่ เกิดเรื่องไม่ดีแน่!"

ริมฝีปากแดงระเรื่อของกู้ชิงหยิ่งสั่นไหวด้วยความกังวลใจ

เมื่อฟ่านลู่เห็นกู้ชิงหยิ่งกังวลใจก็รีบยิ้มแล้วเอ่ยปลอบ "เสี่ยวหยิ่ง คุณเฉินบอกแล้วว่าไม่มีเรื่องอะไร อย่ากังวลเลย"

"ฉันพูดไม่ผิดแน่"

กู้ชิงหยิ่งส่ายหน้าอย่างหนักแน่น สายตามองไปทางประตูใหญ่อย่างห่างไกล "สายตาของเขาหลอกฉันไม่ได้ เวลาที่เขาโกหก ฉันจะเห็นแววตาที่แตกสลายของเขา"

ฟ่านลู่ไร้คำพูด เธอไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยปลอบอย่างไรดี

หรือว่า...การรักใครสักคน จะสามารถทำให้เรามองเข้าไปถึงซอกหลืบเล็กที่สุดในจิตใจของเราได้?

การตัดสินใจในเรื่องที่อ่อนไหวได้แม่นยำขนาดนี้ คนนอกไม่มีทางทำได้และยากที่จะเข้าใจ

กู้ชิงหยิ่งเคร่งเครียด เธอกุมมือทั้งสองข้างเข้าไว้ด้วยกัน "สายตาของเขาเมื่อครู่นี้ ดูเหมือนว่า เต็มไปด้วย เต็มไปด้วย..."

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ กู้ชิงหยิ่งกลับพูดอะไรไม่ออก

ความอาฆาตแค้น!

ฟ่านลู่สัมผัสได้อย่างชัดเจน

เธอเป็นมือสังหารที่ 20 ของอันดับยมราช เป็นคนที่โลดแล่นอยู่ระหว่างเส้นแห่งความเป็นความตายมาแล้ว

เธอจึงรู้จักไอแห่งความอาฆาตแค้นเป็นอย่างดี

เมื่อครู่นี้เฉินตงแกล้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่รัศมีความอาฆาตแค้นทำเอาเธอรู้สึกเสียวสันหลัง

เกิดเรื่องใหญ่...อย่างแน่นอน!

รถโรลส์-รอยซ์ถูกขับออกจากเขตวิลล่าเขาเทียนซาน

บรรยากาศในรถเงียบสงบ

ไอแห่งความอาฆาตแค้นที่เย็นยะเยือกแผ่ปกคลุมทั่วรถ

ไม่ว่าจะเป็นคุนหลุนที่เป็นผู้ขับรถหรือว่าท่านหลงที่นั่งอยู่ด้านข้างคนขับ

ต่างรับรู้ได้ถึงบรรยากาศแห่งความหนาวเย็นน่าพรั่นพรึง

และนี่เองที่ทำให้ทั้งคู่รู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง ไม่สิ เป็นความหวาดผวาราวกับอยู่ในนรกมากกว่า

"คุณชาย เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ครับ"

ท่านหลงเอ่ยปากถาม น้อยครั้งมากที่เขาจะรู้สึกได้ถึงความอาฆาตแค้นที่น่ากลัวขนาดนี้ออกมาจากตัวของเฉินตง

เหตุการณ์ที่จำความได้รางๆ ที่พอจะสามารถนำมาเปรียบเทียบกับตอนนี้ได้ นั่นก็คือตอนที่หลี่หลานเสียชีวิต

บรรยากาศในรถเงียบราวป่าช้า

เฉินตงไม่ตอบ

เขานั่งคอตกราวกับสัตว์ดุร้ายที่กำลังคลั่งและกระหายเลือด นิ่งเงียบไม่พูดจา

"คุณชาย...."

ท่านหลงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามออกมาอีกครั้ง

"หึ!"

เฉินตงหัวเราะเย้ยหยันออกมา

และนี่กลับทำให้ท่านหลงกับคุนหลุนเปลี่ยนสีหน้าไปพร้อมๆ กัน

ต่อจากนั้น

เฉินตงเอ่ยออกมาด้วยเสียงแหบพร่า "หล่อนจะขุดหลุมศพของแม่ผม เอากระดูกขึ้นมาทำโปรยเป็นเถ้าถ่าน"

เปรี้ยง!

สีหน้าของท่านหลงกับคุนหลุนขาวซีดไร้สีเลือดปรากฏ

คำพูดของเฉินตงราวกับฟ้าผ่าเปรี้ยงกลางแดดจ้า

ตอนที่คนทั้งสองรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมานั้น ก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุผลใดที่ทำให้ความอาฆาตแค้นของเฉินตงรุนแรงขนาดนี้!

หลังฝังร่างลงดินผู้วายชนม์จะไปสู่สุคติ คนเป็นควรให้เกียรติผู้วายชนม์เป็นสำคัญ

ขุดหลุมเอากระดูกออกมา ถือเป็นเรื่องที่ไม่ให้เกียรติและดูถูกผู้ล่วงลับ

สมัยโบราณจึงมีคำกล่าวที่ว่าผู้ที่ทำผิดร้ายแรง ต้องทำลายกระดูกให้เป็นเถ้าถ่าน

ตอนนี้มีคนต้องการจะขุดหลุมฝังศพและเอากระดูกของหลี่หลานขึ้นมา ต้องเป็นคนรนหาที่ที่แค้นเคืองเฉินตงมากขนาดไหน?

เรื่องนี้ไม่ว่าจะเกิดกับใครต่างต้องโกรธจนฟ้าดินถล่มทลายได้ทั้งนั้น