ตอนที่ 40
บทที่ 40 เอากับผู้หญิงสำส่อน
October 22, 2026
บทที่ 40 เอากับผู้หญิงสำส่อน
อากาศ เหมือนหยุดชะงักไปในทันที
สีหน้ายิ้มแย้มของกู้ชิงหยิ่งเปลี่ยนไปทันที เธอนึกไม่ถึงว่าจะเจอหวางหนันหนันในโรงพยาบาล
ส่วนเฉินตงสีหน้าเยือกเย็น แววตาเหลือบไปมองดูแก้วเก็บน้ำร้อนในมือของหวางหนันหนัน ในใจเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง
สามปีมานี้ ถึงแม้ว่าคุณแม่จะป่วยหนักขนาดไหน หวางหนันหนันไม่เคยเป็นห่วงเลยสักนิด ในวันนี้กลับดูแลแม่ของเธอเองอย่างดี
ยังไงก่อนจะหย่ากัน แม่ของเขาก็เคยเป็นแม่ของหวางหนันหนันเหมือนกัน
แต่ว่า เฉินตงก็ปล่อยวางได้แล้ว คนตระกูลหวางไม่เคยนับถือแม่ของเขาเป็นญาติเลย หวางหนันหนันเอาเงินก้อนสุดท้ายที่เหลือที่จะต้องนำมาช่วยชีวิตแม่ของเขาไปให้น้องชายของเขาซื้อบ้าน ไม่เคยเป็นห่วงแม่ของเขา เรื่องนี้ดูปกติเกินไปจริงๆ
หวางหนันหนันมองดูกู้ชิงหยิ่งอย่างตกตะลึง สมองรู้สึกมึนงง
ถ้าไม่ใช่เพราะเจอกันโดยบังเอิญในโรงพยาบาล เธอไม่รู้เลยสักนิดว่ากู้ชิงหยิ่งกลับมาแล้ว
สิ่งที่ทำให้เธอรับไม่ได้ก็คือ กู้ชิงหยิ่งอยู่ด้วยกันกับเฉินตง
เธอเดินเข้ามาตรงหน้าของเฉินตงและกู้ชิงหยิ่ง ถามว่า: “เธอ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมไม่บอกฉัน?”
“หนันหนัน ฉันเพิ่งกลับมาเมื่อวาน” กู้ชิงหยิ่งพูด
ทันใดนั้น หวางหนันหนันตาแดงขึ้นมาทันที ยกมือขึ้นมาชี้หน้าเฉินตง พูดกับกู้ชิงหยิ่ง: “แล้วทำไมเธออยู่ด้วยกันกับเขา?”
“หนันหนัน.....” หน้าตาของกู้ชิงหยิ่งหม่นหมองลง: “ฉันกับเธอ และเฉินตง ต่างก็เป็นเพื่อนกัน ฉันกลับมา แล้วมาเยี่ยมแม่ของเฉินตง มีอะไรที่ไม่ทำถูกเหรอ?”
“ไม่ถูกแน่นอน!”
หวานหนันหนันตาแดงก่ำ รู้สึกน้อยใจ ก็ยังดื้อดึงกัดฟันพูดและเงยหน้าขึ้นสูงๆ: “ฉันถึงจะเป็นเพื่อนเธอ เพราะฉัน เธอถึงได้รู้จักกับเฉินตง!”
ในใจของเธอ การกระทำเช่นนี้ของกู้ชิงหยิ่ง ก็คือการทรยศ!
แอบกลับมาเงียบๆ แล้วคบกับเฉินตง
มันคืออะไร?
“พูดพอรึยัง? พูดพอแล้ว เราไปกันเถอะ” เฉินตงทำหน้าเย็นชา ไม่อยากจะพูดกับหวางหนันหนันแม้แต่คำเดียว เสียเวลาเปล่าๆ
เขาดึงมือของกู้ชิงหยิ่ง แล้วเดินผ่านหวางหนันหนัน
ภาพนี้ ทำให้หวางหนันหนันโมโหจนระเบิด
ทำไม
ทำไมผู้ชายที่เลิกกับฉันแล้ว จะต้องมาคบกับเพื่อนสนิทของฉัน?
“ปล่อยมือออกเดี๋ยวนี้!”
หวางหนันหนันตบมือของเฉินตงและกู้ชิงหยิ่งออก จากนั้นตบไปที่หน้าของเฉินตงหนึ่งที
เพี๊ยะ!
“หวางหนันหนัน คุณเป็นบ้าอะไร?”
กู้ชิงหยิ่งตกใจ เอามือไปจับหน้าของเฉินตงด้วยความสงสาร: “เราไปกันเถอะ เราอย่าไปทะเลาะกับเค้า”
แต่ หวางหนันหนันเหมือนเป็นบ้าอย่างนั้น ดึงมือของกู้ชิงหยิ่งไว้ไม่ยอมปล่อย
“เธอมาเยี่ยมแม่ของเขาไม่ใช่เหรอ? ฉันก็เป็นเพื่อนของเธอ แม่ฉันก็ป่วย เธอทำไมไม่มาเยี่ยมแม่ฉันด้วยล่ะ?”
พูดแล้ว เธอเหมือนเป็นบ้า ใช้แรงดึงตัวกู้ชิงหยิ่งไปทางห้องผู้ป่วยของจางซิ่วจือ
ปั้ง!
ประตูห้องถูกหวางหนันหนันดันออก
หวางเต๋อ จางซิ่วจือและหวางเห้าตกตะลึงกันทั้งหมด
เห็นหวางหนันหนันร้องไห้น้ำตาไหลนองเต็มหน้า ทั้งสามคนตกตะลึงทันที
แต่ตอนที่เห็นกู้ชิงหยิ่งที่ตามเข้ามาทีหลัง โดยเฉพาะตอนที่เฉินตงเข้ามา
หวางเห้าโมโหขึ้นมาทันที: “เฉินตง แกกล้ารังแกพี่สาวฉันเหรอ? วันนี้กูเอาแกตายแน่!”
“เสี่ยวเห้า เขารังแกพี่สาวแก ไล่ตีมันออกไป!” จางซิ่วจือทำหน้าโหดร้าย โครงหน้าก็บูดเบี้ยว
เห็นหวางเห้าพุ่งเข้ามา กู้ชิงหยิ่งตกใจอย่างมาก
ในเวลานี้ เฉินตงรีบก้าวเข้ามาขวางไว้ด้านหน้าของกู้ชิงหยิ่ง เผชิญหน้ากับหวางเห้าและตะโกนด่า
“ไอ้เด็กไม่เอาไหนอย่างแก กล้าสู้กับผมเหรอ?”
หวางเห้าหยุดอยู่กับที่โดยทันที เขาเตี้ยกว่าเฉินตงหนึ่งหัว ถูกเลี้ยงดูมาอย่างเอาอกเอาใจ ไม่กล้าจะสู้กับเฉินตงจริงๆหรอก
เขาดึงตัวหวางหนันหนันไป และถาม: “พี่ ไอ้เลวนี่มันรังแกพี่ใช่ไหม?”
หวางหนันหนันทนไม่ไหวจนร้องไห้ตั้งนานแล้ว น้ำตาไหลนองเต็มหน้า ร้องจนไม่มีเสียง
ภาพนี้หวางเต๋อและจางซิ่วจือกัดฟันแน่นๆและโมโหมาก
จางซิ่วจือหยิบหมอนแล้วขว้างใส่เฉินตง
“ไอ้เลว! เฉินตงแกมันเลวทราม รังแกลูกสาวฉัน ตระกูลหวางของฉันไปทำอะไรให้บรรพบุรุษพวกแก? ตอนที่หนันหนันลดตัวลงไปแต่งงานกับชายหงศ์อย่างแก ให้แกอาจเอื้อมตระกูลหวางของเรา แกตอบแทนเธออย่างนี้เหรอ?”