บทที่ 410 จู่เหลารุ่นหยวน

เสียงตะโกนที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ทำการการต่อสู้ที่ดุเดือดภายในลาน ชะงักลงทันที

เย่หลิงหลงหยุดเดิน กระทืบเท้าและบ่นออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก "คุณปู่! เขาชกหนูจนกระอักเลิอดแล้ว จะไม่ให้หนูโต้กลับหน่อยหรือคะ?"

คุณปู่?

เฉินตงหันมองไปทางวิลล่า

ประตูวิลล่าเปิดออก มีชายชราสวมเสื้อคอจีนสีดำเดิน ในมือถือไม้เท้า ค่อยๆ เดินออกมา

ชายชราผอมแห้งเหมือนท่อนไม้ ถึงขั้นเดินหลังคู้ เขาเดินมาอย่างช้าๆ ด้วยไม้เท้าของเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น ผมขาวโพลน แสดงให้เห็นถึงความชราภาพ

มีเพียงแค่ดวงตาทั้งสองข้างที่เป็นประกาย และเต็มไปด้วยพลัง

บนใบหน้าของชายชราปรากฏรอยยิ้มที่อ่อนโยน ดูราวกับชายชราที่เป็นญาติกัน

แต่ทว่า ในฐานะที่เป็นปู่ของเย่หลิงหลง หากเป็นเพียงแค่ชายชราที่เป็นญาติกันจริงๆ คงถือเป็นเรื่องแปลก

เฉินตงหันมองชายชรา และแสดงสีหน้าสงสัยออกมาโดยไม่รู้ตัว

"คุณเฉิน ผมมีนามว่าเย่หยวนชิว"

ชายชรายิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วหันไปยกมือคำนับเฉินตง

เฉินตงนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

เย่หลิงหลงที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งเดิมทีก็มีความแค้นอยู่ในใจอยู่แล้ว เมื่อเห็นภาพนี้ ก็รู้สึกเดือดดาลขึ้นทันที

สวรรค์! เจ้าหมอนี่ชักจะไร้ยางอายเกินไปแล้วกระมัง?

คุณปู่อุตส่าห์ทักทาย ยังทำเป็นมองไม่แยแสอีก?

เย่หลิงหลงอดไม่ได้ที่จะด่าทอออกมา "นี่! เฉินตง คุณมีเหตุผลหรือเปล่า? คุณปู่ของฉันทักทายคุณ คุณจะไม่ตอบอะไรสักหน่อยเลยหรือ? คุณรู้หรือไม่ว่า ในหงหุ้ย ไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับคุณปู่ของฉัน!"

"ฉันไม่ใช่คนของหงหุ้ยสักหน่อย" เฉินตงพูดอย่างเย็นชา

"คุณ......"

เย่หลิงหลงกระทืบเท้าด้วยความโกรธ "ถ้าอย่างนั้นคุณไม่รู้หรือว่าเด็กควรรู้จักเคารพผู้ใหญ่?"

"เหอะ!"

เฉินตงแสยะยิ้ม แล้วหัวเราะออกมาอย่างดูถูก

เย่หลิงหลงโกรธจนถึขีดสุด

เธอรู้สึกว่าตนเองเป็นถังบรรจุดินปืน ส่วนเฉินตงนั้นเป็นสายชนวน ที่สามารถจุดให้เธอระเบิดได้อย่างง่ายดาย

ผู้ชายคนนี้ ช่างน่าโมโหจริงๆ!

"หลิงหลง พอแล้ว!"

ใบหน้าของเย่หยวนชิวเคร่งขรึมลง เขาเหลือบมองเย่หลิงหลงหนึ่งครั้ง

จากนั้น ใบหน้าก็แสดงรอยยิ้มที่อ่อนโยนออกมาอีกครั้ง เขาหันไปแสดงท่าทีเชื้อเชิญเฉินตง "เตรียมชาเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เชิญคุณเฉินเข้ามานั่งพูดคุยกันสักครู่"

เฉินตงไม่ขยับ

เขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะพูดคุยเรื่องใดกับทั้งสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ได้

เย่หลิงหลงเลิกคิ้ว แล้วพูดยั่วยุ "ทำไม? กลัวว่าพวกเราจะเตรียมนักฆ่าหลายร้อยคนซุ่มโจมตีข้างในหรืออย่างไร หากคุณเข้าไปแล้วก็จะฆ่าคุณทิ้งเสียอย่างนั้นหรือ?"

"กลัวว่าคุณจะกินคน"

เฉินตงตอบกลับมาอย่างเย็นชาหนึ่งประโยค แล้วเดินกร่างเข้าไปหาเย่หยวนชิว จากนั้นจึงเดินเข้าคฤหาสน์ไป

เย่หลิงหลงเชิดคิ้วแล้วกัดฟัน

เมื่อเห็นเย่หยวนชิวเดินตามเฉินตงไปด้านหลัง เธอก็รีบเดินเข้าไปดึงมือของเย่หยวนชิวเอาไว้

"คุณปู่ หมอนี่ชักจะเสียมารยาทเกินไปแล้ว ทำไมคุณปู่จะต้องทำดีกับเขาขนาดนี้ด้วย?"

"ไร้มารยาท? คำพูดยั่วยวนของเธอเมื่อครู่ ปู่ได้ยินทั้งหมดแล้ว

เย่หยวนชิวเหลือบมองเย่หลิงหลง "เธอเป็นผู้หญิงแท้ๆ ให้เธอไปเชิญคนมา เธอเห็นเขาหน้าตาหล่อเหลาสักหน่อย กลับพูดจายั่วยวน ถูกชกเข้าก็สมควรแล้ว!"

เย่หลิงหลงตะลึงงัน

เธอกัดฟันอย่างไม่เต็มใจนัก คุณปู่ หนูต่างหากที่เป็นผู้หญิง เป็นหลานสาวแท้ๆ ของคุณปู่ ทำไมคุณปู่ถึงได้พูดแทนเขาเช่นนี้?"

"พวกบ้ากามไม่แบ่งหญิงชายหรอกนะ"

เย่หยวนชิวมองไปที่เย่หลิงหลงด้วยแววตาลึกซึ้ง จากนั้นจึงหัวเราะด้วยท่าทีแปลกๆ แล้วเดินตามเฉินตงไป

เย่หลิงหลงโกรธจนหยุดยืนอยู่ที่เดิม และกัดฟัน

ใครบ้ากาม?

ฉันเพิ่งจะเคยยั่วยวนผู้ชายเป็นครั้งแรก ก็ถูกคุณปู่มองว่าเป็นพวกบ้ากามเสียแล้ว?

สวรรค์! ใครเป็นสายเลือดของเขากันแน่?

คฤหาสน์กว้างขวางมาก