บทที่ 421 ตัวคุณมีกลิ่นน้ำหอมของเธอ

"ฮ่าๆ คิดไม่ถึงล่ะสิ"

เมื่อเห็นเย่หลิงหลงเดินใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเข้ามา เฉินตงพลันตัวเกร็งขึ้นมา

ความยินดีของการพลิกจากฝั่งแพ้กลับมาชนะได้ ตอนนนี้หายไปหมดเป็นปลิดทิ้ง

และตอนนี้บริเวณรอบๆ ก็เริ่มมีคนรวมตัวกันเข้ามามุงดูเขากับเย่หลิงหลงด้วยความชื่นชม

เฉินตงเกลียดความรู้สึกของการโดนคนจ้องมองมากที่สุด

เขาไม่สนใจไยดีเย่หลิงหลง จากนั้นจึงเดินดุ่มๆ ตรงไปที่รถ

สีหน้ายิ้มแย้มของเย่หลิงหลงเริ่มกระตุก เธอรีบก้าวอาดๆ ตรงเข้าไปขวางด้านหน้าเฉินตงเอาไว้

"ทำไมคุณถึงเป็นคนไม่มีมารยาทขนาดนี้? ฉันอุตส่าห์มาทักทายคุณ หงหุ้ยช่วยเหลือคุณตั้งมากมายขนาดนั้นคุณตอบรับสักคำมันจะตายหรือไง?"

"ช่วย?"

เฉินตงเลิกคิ้ว "เอาฉันลากเข้าไปในหงหุ้ย นี่ก็ถือว่าแลกเปลี่ยนไปแล้ว อีกอย่างคราวนี้หงหุ้ยเองก็ได้กำไรไปไม่น้อยเลยนี่?"

เย่หลิงหลงโดนต่อว่าจนไร้คำพูด

ดวงตาคู่งามของเธอกะพริบปริบๆ ริมฝีปากของเธอสั่นเบาๆ "แต่คุณก็ไม่ควรทำตัวไร้มารยาทแบบนี้นะ ผู้หญิงหน้าตาดีเพียบพร้อมอย่างฉัน เดินยิ้มแย้มเข้ามาทักทายคุณก่อน แถมยังมีคนมองอยู่เยอะขนาดนี้ คุณจะไม่สนใจฉันเชียวหรือ?"

"คุณอยากให้ผมทักทายคุณจริงหรือ"

สายตาของเฉินตงเหลือบกลับมามองเย่หลิงหลง

"ใช่แล้ว มีปัญหาอะไรหรือคะ?" เย่หลิงหลงไม่เข้าใจว่าจะเกิดอะไรขึ้น

วินาทีต่อมา

เฉินตงหยิบเอาป้ายรุ่นหยวนออกมา "อย่างนั้นคุณก็คุกเข่าลงแล้วเรียกผมว่าจู่เหลาซะ!"

เย่หลิงหลง "?"

ทันใดนั้นเธอเกิดความรู้สึกยัวะจัดขึ้น

นี่มันเรียกว่าทักทายกันซะที่ไหน?

นี่มันกลั่นแกล้งกันชัดๆ !

"ทำไมยังไม่คุกเข่าลงอีก คุณคิดจะฝ่าฝืนกฎของหงหุ้ยหรือยังไง?" เฉินตงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำด้วยใบหน้าเย็นชา

"คุณขู่ฉันหรอ?" เย่หลิงหลงโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง

เฉินตงยิ้มอย่างไร้อารมณ์ "คุณเดาถูกแล้ว นี่คือการข่มขู่! สรุปจะคุกเข่าลงไหม?"

พออยู่ท่ามกลางสายตาของผู้คนเช่นนี้ เย่หลิงหลงเริ่มอิดออดขึ้นมา

เพราะถึงอย่างไรเธอก็เป็นหญิงสาว การคุกเข่าให้เฉินตงต่อหน้าคนอื่น เท่ากับว่าเป็นการหักหน้าเธอ!

แต่กฎของหงหุ้ยนั้นเข้มงวดมาก ให้ความสำคัญกับลำดับอาวุโสเป็นที่สุด

และยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เฉินตงยังคว้าป้ายรุ่นหยวนออกมาอีก เท่ากับว่าเขาเป็นรุ่นเดียวกับคุณปู่

หากไม่คุกเข่าลงก็เท่ากับทำผิดกฎของหงหุ้ย

เย่หลิงหลงรู้สึกราวกับในอกของเธอกำลังมีภูเขาไฟก่อตัวขึ้น เธอขบฟันแน่นจนฟันแทบแตก

ไปตายซะ!

สาวน้อยคนนี้ไม่รู้จักแยกแยะชั่วดีหรืออย่างไร ทำไมต้องพยายามมาดักพบเขาให้ได้?

"สรุปจะคุกเข่าลงไหม ?"

น้ำเสียงของเฉินตงเย็นเฉียบ

เมื่อสิ้นเสียง

มีเสียงตะโกนด่าดังออกมาจากกลุ่มฝูงชน "เป็นผู้ชายอกสามศอกแท้ๆ ทำไมถึงให้ผู้หญิงคุกเข่าลงต่อหน้าคนตั้งเยอะ รู้จักยางอายบ้างไหม"

บทสนทนาของเฉินตงกับเย่หลิงหลงเมื่อครู่นี้ทำให้เกิดความรู้สึกกดดันอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ผู้คนที่ล้อมรอบต่างได้ยินชัดเจน เวลานี้จึงเริ่มมีคนตะโกนด่ายิ่งเป็นการปลุกเร้าให้ฝูงชนเริ่มมีอารมณ์ร่วมขึ้นมาด้วย

"ใช่แล้ว กลางวันแสกๆ แถมยังอยู่กลางเมืองแบบนี้แท้ๆ ผู้ชายอกสามศอกทำแบบนี้ถือว่าไร้หัวใจเกินไปหน่อย!"

"โคตรแย่เลย ผู้หญิงหน้าตาดีๆ แบบนี้ ทำไมไม่รู้จักทะนุถนอมเธอบ้าง?"

ทว่า

เกิดเสียงวัตถุกระแทกบนพื้นดังขึ้น!

เย่หลิงหลงคุกเข่าลงท่ามกลางสายตาประหลาดใจของฝูงชน

"เย่หลิงหลงคารวะจู่เหลา"

เปรี้ยง!

การคุกเข่านี้ ทำเอาฝูงชนที่อารมณ์กำลังปะทุ รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า

ทุกคนพากันนิ่งงัน

คุก...เข่าลงจริงหรือ?

คุณพระ!

ผู้หญิงสวยแบบนี้ ทำไมถึงสายตามืดบอด?

ถึงขั้นยอมให้ผู้ชายคนนี้สั่งสอนเหมือนตัวเองเป็นคนต่ำต้อยแบบนี้

เมื่อรับรู้ได้ถึงความแปลกใจของฝูงชน

เย่หลิงหลงที่กำลังคุกเข่าอยู่พลันรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา

แต่เธอจำเป็นต้องคุกเข่า เพราะนี่คือกฎของหงหุ้ย!

ในใจของเธอเต็มไปด้วยความอับอายทะลักทะล้น ในตอนนั้นเอง ดวงตาของเย่หลิงหลงเกิดไอน้ำบางๆ ขึ้นมา เธอกัดฟันแน่น "พอใจรึยังล่ะ"

"เป็นเด็กดี! จู่เหลาต้องไปแล้ว คราวหน้าอย่ามารบกวนชีวิตของจู่เหลาอีก"

เฉินตงยิ้มอย่างใจเย็น พลางเอามือลูบหัวเย่หลิงหลงอย่างสบายใจแล้วหันหลังกลับขึ้นรถไป

ไปดื้อๆ อย่างนี้เลยหรือ?

เขาไปง่ายๆ อย่างนี้เลยหรือ?