บทที่ 432 ผู้ที่แข็งแกร่งกว่าคือผู้สืบทอด

"ไม่ต้องการจริงๆ หรอ"

เมื่อเห็นเฉินตงลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป แววตาของหญิงสาวคนนั้นเต็มไปด้วยความเสียดาย

แค่ครั้งเดียวได้ตั้งหนึ่งล้าน สบายกว่าอยู่กับเจิ้งจุนหลินเป็นไหนๆ

จุดสำคัญที่เหมือนกันคือต้องใช้ปาก แต่เจิ้งจุนหลินให้เธอกินเหล้าจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ส่วนเฉินตงแค่ให้เธอพูดไม่กี้ประโยค

การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ถือว่าคุ้ม!

เฉินตงกลับไม่ได้สนใจ เอาแต่เดินตรงเข้าไปหาเจิ้งจุนหลิน

คุนหลุนเดินตามหลังเข้าไปติดๆ

ทว่าเดินเข้าไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงของท่านหลงก็ดังขึ้นตามหลังทันที

"เอา ผมเอา!"

เสียงหัวเราะร่าของท่านหลงดังขึ้น

เฉินตงกับคุนหลุนหยุดเดินทันที

จากนั้นจึงมีเสียงผู้หญิงดังขึ้นตามหลัง "แต่พี่มีแล้วนี่นา"

"มีแต่เด็กน้อยเท่านั้นที่ต้องเลือกเพียงตัวเลือกเดียว" ท่านหลงหัวเราะเสียงดัง "เอาไปคนละล้าน!"

"คุณชาย จะห้ามท่านหลงไหมครับ" คุนหลุนถามขึ้นอย่างเอือมระอา

เขาเป็นเพื่อนร่วมงานกับท่านหลงและต่างเป็นคนสนิทกับเฉินเต้าหลินทั้งคู่ แต่ความรู้ที่มีต่อท่านหลงนั้น วันนี้ต่างหากที่นับว่ากำแพงได้พังทลายลงอย่างแท้จริง

"ช่างเถอะ เราสองคนก็พอแล้ว"

เฉินตงส่ายหน้า แล้วเดินเข้าไปหาเจิ้งจุนหลิน

ที่โซฟาเลานจ์ สาวน้อยที่มีแต่กลิ่นสุราคลุ้ง กำลังเต้นไปตามจังหวะเพลง

พวกเธอเต้นคลอเคลียอยู่รอบกายเจิ้งจุนหลิน แต่สีหน้าของเขากลับเย็นชาไม่รู้สึกรู้สา

เมื่อเฉินตงกับคุนหลุนเดินเข้าไปใกล้โซฟาเลานจ์ ผู้หญิงเหล่านั้นจึงหยุดลง

"ออกไปให้หมด"

คุนหลุนก้าวออกไปข้างหน้า ร่างกายสูงใหญ่ราวกับเสาเหล็กของเขาดูทรงพลัง เมื่อเปล่งเสียงตวาดออกมาทำให้ผู้หญิงเหล่านั้นตกใจกลัวแล้วเดินหลีกออกไป

เจิ้งจุนหลินเลิกคิ้วขึ้น "แกยุ่งกับของเล่นฉันหรอ"

ของเล่น?

เฉินตงประหลาดใจ มองผู้หญิงพวกนั้นเป็นเพียงของเล่น เลยมีท่าทางไม่รู้สึกรู้สาแบบนั้นน่ะหรือ

"สวัสดี ผมชื่อเฉินตง ยินดีที่ได้รู้จักคุณชายเจิ้ง"

เฉินตงอมยิ้มแล้วยื่นมือขวาออกไป

คุณชายใหญ่ของจุนหลิน กรุ๊ป นี่แหละคือตัวละครสำคัญ!

ทว่า

เพี๊ยะ!

เจิ้งจุนหลินยกมือขึ้นตบไปที่หลังมือของเฉินตง

"ไสหัวไป!"

เฉินตงยิ้ม เขาไม่โกรธ

จากนั้นจึงนั่งลงข้างๆ เจิ้งจุนหลิน

สีหน้าเย็นชาของเจิ้งจุนหลินปรากฏความไม่พอใจ เขาเหล่มองเฉินตงแล้วกล่าวเสียงแข็งว่า "ฉันให้แกนั่งได้แล้วหรอ"

"ถ้าผมจะนั่ง ไม่มีใครกล้าห้ามผมไม่ให้นั่ง" เฉินตงโต้กลับเสียงแข็ง

ท่าทางของเขาหยิ่งผยองและแข็งกร้าว

สายตาของเจิ้งจุนหลินเข้มข้นไปด้วยความเดือดดาล

มือทั้งสองกำหมัดแน่น

เขาเป็นคุณชายใหญ่ของจุนหลิน กรุ๊ป และเป็นผู้มีอิทธิพลในเขตเมืองเล็กๆ แห่งนี้

ไม่ว่าใครต่างก็ต้องก้มหัวให้เขาทั้งนั้น

เจิ้งจุนหลินที่หยิ่งผยองเสียจนเคยตัวเอ่ยเสียงทุ้มลึกว่า "วันนี้ฉันกำลังอารมณ์เสียอยู่พอดี นี่เป็นครั้งที่สองที่เจอคนกล้าหาเรื่องกับฉัน ไปให้พ้นภายในสามวินาที ไม่งั้นฉันจะทำให้แกต้องคลานออกไปจากบาร์นี้"

"สามวินาที?"

เฉินตงเลิกคิ้วแล้วยิ้ม "ผมขอแค่วินาทีเดียวก็ทำให้คุณคลานออกไปได้แล้ว"

อะไรนะ?!

เจิ้งจุนหลินเริ่มกระสับกระส่าย

และแทบจะเกิดขึ้นพร้อมๆ กัน เขารู้สึกว่าแสงสีวิบไหวตรงหน้าตัวเองค่อยๆ มืดดับลง

มีเงาร่างใหญ่บึกบึนราวภูเขาสูงเข้ามายืนขวางอยู่ตรงหน้าเขา

มือใหญ่ราวกับใบลานฟาดลงมาทันที

ตุ้บ!

เจิ้งจุนหลินโดนฝ่ามือตบเข้าใส่หน้าอย่างแรง ใบหน้าด้านหนึ่งของเขาบวมแดงขึ้นในทันที เขาหลับตาแล้วหมดสติลงบนที่นั่ง

"แบกออกไป"