บทที่ 434 เสียงวิจารณ์

แสนล้าน?!

พนักงานต้อนรับสาวชะงัก จากนั้นจึงหันกลับมาใช้สายตามองสำรวจเฉินตง

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้านิ่งเฉย

"ขอโทษนะคะคุณผู้ชาย วันนี้คืองานวันฉลองวันเกิดของตระกูลเจิ้ง"

พนักงานต้อนรับสาวเอ่ยด้วยท่าทางสงบ "คุณชายกรุณาอย่าล้อเล่นนะคะ"

เฉินตงไร้คำพูด

ค่าตัวแสนล้าน คงจะเป็นเรื่องที่เขาแต่งขึ้นมาเองล่ะมั้ง

ท่านหลงกับคุนหลุนที่ตามหลังมาก็มีท่าทีกระอักกระอ่วน

"ค่าตัวแสนล้าน เยอะมากเลยหรือ"

เฉินตงหยักไหล่ ที่เขามาที่งานฉลองวันนี้ เป้าหมายก็เพื่อตามหาพ่อ

ยิ่งเข้าใกล้ประธานเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสที่จะได้ยินข่าวที่มีประโยชน์มากขึ้น

"เยอะมาก...หรือ"

ริมฝีปากของพนักงานต้อนรับสาวเริ่มกระตุก สายตาที่มองเฉินตงเริ่มเปลี่ยนเป็นการดูถูก จากนั้นจึงกล่าวด้วยเสียงเย็นชา "คุณผู้ชายคะ คุณพูดแบบนี้คิดอยากจะก่อกวนหรือคะ"

เธอไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท

แต่ในเมืองที่ประชากรไม่ถึงหนึ่งล้านคนแห่งนี้ ไม่น่าจะมีคนที่ค่าตัวแสนล้านอยู่

ต่อให้เป็นคนต่างถิ่น ก็ควรรู้จักถ่อมตัว เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามบ้างไม่ใช่หรือ

ในสายตาของเธอ คำพูดของเฉินตงไม่ถือว่าเป็นการหลิ่วตาตามเอาเสียเลย

ยิ่งไปกว่านั้น เศรษฐีที่มีค่าตัวแสนล้านจะมาร่วมงานเลี้ยงของตระกูลเจิ้งที่เมืองเล็กๆ แห่งนี้หรือ

ตอนนี้คนต่างเมืองที่ไม่ทราบค่าตัวแน่ชัด แจ้งค่าตัวตามใจเพราะอยากจะไปนั่งโต๊ะด้านหน้า

นี่คงจะเป็นแค่คนที่คุยโวโอ้อวด ตั้งใจจะมาก่อกวนล่ะมั้ง

"ก่อกวน?"

เฉินตงเลิกคิ้ว จากจึงหัวเราะออกมา

ทำตัวอย่างกับหมาเห่าเครื่องบินอย่างไรอย่างนั้น!

ในตอนนั้นเอง

"คุณชายจุนหลินมาถึงแล้ว!"

เสียงตะโกนประกาศก้อง

ตอนนั้นภายในลานเกิดเสียงอื้ออึงดังขึ้น

คนส่วนมากต่างมองไปทางประตูใหญ่ของสนามด้านใน

พวกเฉินตงเองก็เช่นเดียวกัน

เจิ้งจุนหลินสวมชุดสูทรองเท้าหนังเดินเข้ามาช้าๆ ด้วยท่าทางสบายๆ และยิ้มแย้ม

ระหว่างที่ก้าวไปข้างหน้า ก็ยกมือขึ้นขึ้นคารวะทักทายคนที่อยู่บริเวณรอบๆ ท่าทางของคุณชายใหญ่ตระกูลเจิ้งมีท่วงท่าที่สง่างามอย่างยิ่ง

"รบกวนคุณชายเฉินอย่ามัวช้าอยู่นะคะ วันนี้แขกของตระกูลเจิ้งค่อนข้างเยอะเลย ฉันไม่สามารถอ้อยอิ่งอยู่กับคุณได้"

พนักงานต้อนรับสาวเอ่ยกระตุ้นอย่างเหลืออด

สำหรับที่นี่ ตระกูลเจิ้งย่อมต้องมีความมั่นใจเช่นนี้!

ดังนั้นเธอจึงกล้าแสดงอารมณ์เช่นนี้

"รอเดี๋ยว"

เฉินตงพยักหน้าอย่างสงบ แล้วหันไปกล่าวกับคุนหลุนว่า "ไปเชิญคุณชายเจิ้งมาที่นี่"

คุนหลุนมุ่งหน้าเข้าไปหาเจิ้งจุนหลินทันที

"เชิญคุณชายเจิ้ง?"

พนักงานต้อนรับสาวตกใจ จากนั้นจึงส่งเสียงหัวเราะเยาะออกมา

คนต่างเมืองสามคนนี้ ตอแยเก่งจริงๆ

สายตาของเธอมองไปที่คุนหลุนอย่างดูแคลน

ทุกคนในเมืองนี้ต่างรู้ดีว่าเจิ้งจุนหลินเป็นคนเย่อหยิ่งถือตัว ที่ตอนนี้เขายิ้มแย้มทักทายทุกคนแบบนี้ก็เป็นเพราะเขารู้ว่าคนที่นั่งอยู่เหล่านี้คือคนใหญ่โตของเมืองนี้

แต่คนทั่วไปคิดจะเข้าไปทักทายน่ะหรือ

หากไม่โดนต่อยหน้าบวม ก็ถือว่ามีบุญมากทีเดียว

ทว่า

ในตอนนั้น

พนักงานต้อนรับสาวตัวสั่นสะท้าน ดวงตาของเธอหรี่เล็กลง

"เป็นไปได้ไง" เธอกล่าวออกมาด้วยความแปลกใจ

คุนหลุนยืนอยู่ด้านหน้าเจิ้งจุนหลิน

เจิ้งจุนหลินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะจึงยิ้มออกมาอย่างเป็นมิตร จากนั้น...จึงเดินตามคุนหลุนมาทางนี้

ช่วงเวลานั้น พนักงานต้อนรับหญิงรู้สึกชาไล่ขึ้นมาถึงที่หัว ดวงตาของเธอเริ่มพร่าเลือน

หรือว่าคนต่างเมืองสามคนนี้รู้จักคุณชายเจิ้งจริงๆ?

"มีอะไร?"