บทที่ 436 ผู้สูงศักดิ์

เสียงของเขาดังราวฟ้าคำราม สะท้อนก้องไปทั่วทั้งโถงด้านใน

เรียกเสียงหัวเราะให้แขกที่มางาน

สีหน้าของท่านหลงกับคุนหลุนหมองคล้ำ

เฉินตงกลับยิ้มออกมาอย่างไร้อารมณ์ "ไปเถอะ ไปนั่งโต๊ะใกล้ๆ ประตู"

เจิ้งจุนหลินสีหน้าเขียวคล้ำ

เขารู้ว่าเฉินตงกำลังแนะนำบันไดขั้นสูงกว่าให้เขา แต่ท่าทางโอหังวางโตของพวกเจิ้งจุนเซี่ยน

ทำให้เขารู้สึกราวกับมีไฟลุกโชนสุมอยู่ในอก

เขากัดฟันอย่างโกรธแค้น เจิ้งจุนหลินผลักพวกของเจิ้งจุนเซี่ยนออก แล้วรีบเดินตามเฉินตงไปอย่างรวดเร็ว

"เจิ้งจุนหลิน งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มแล้ว แกจะไปไหน"

ชายสูงวัยที่ถูกเรียกว่าคุณปู่สามกล่าวเสียงแข็ง

เจิ้งจุนเซี่ยนกลับยกมือขึ้นห้าม "คุณปู่สาม อย่าไปสนขยะไร้ประโยชน์เลย ท่านก็รู้นิสัยของเขาดี ปล่อยเขาไปเถอะ ตระกูลเจิ้งของพวกเราจะได้ไม่ต้องขายหน้า"

เมื่อเฉินตงและพวกนั่งลง ก็มีคนคนหนึ่งตามมานั่งข้างเฉินตงติดๆ

"พวกเขาไม่ได้ให้คุณมานั่งตรงนี้" เฉินตงมองเจิ้งจุนหลิน

เจิ้งจุนหลินยิ้ม "คนที่ชอบกดขี่คนอื่นแบบนั้น ฉันไม่อยากนั่งกับพวกมัน มานั่งโต๊ะเดียวกับนายยังสบายใจกว่า"

"ไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวพวกเราค่อยกลับไปนั่งโต๊ะวีไอพีด้วยกัน" เฉินตงตบไหล่เจิ้งจุนหลิน

"นายพูดไร้สาระอะไรน่ะ"

เจิ้งจุนหลินกลอกตาอย่างไม่ใส่ใจ

เขารู้สึกได้ว่าเฉินตงคือคนรวยจริงๆ

แต่เศรษฐีที่มาจากที่อื่น ไม่ส่งผลอะไรในเมืองนี้ได้มากนัก

ยกเว้นเศรษฐีที่มีค่าตัวแสนล้าน

แต่เจิ้งจุนหลินไม่คิดว่าเฉินตงจะมีเงินแสนล้านจริงๆ เขาไม่เคยเห็นมหาเศรษฐีอายุน้อยขนาดนี้

เฉินตงกลับยิ้มออกมาอย่างคลุมเครือ

แต่ท่านหลงกับคุนหลุนกลับมองเฉินตงอย่างสงสัย

ท่านหลงดึงเฉินตงเข้าไปหาแล้วกระซิบถามว่า "คุณชาย ไม่ทำตามแผนเดิมแล้วเหรอครับ"

เดิมทีการมาร่วมงานวันเกิดนี้ก็เพื่อสืบข่าวของเฉินเต้าหลิน

เขารู้จักนิสัยของเฉินตงดี การนั่งโต๊ะวีไอพีแล้วต้องเจอเรื่องเช่นเมื่อครู่นี้ เขาสามารถอดทนและทำไปตามแผนเดิมได้แน่

แต่จากท่าทางการพูดของเฉินตงตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น

เฉินตงยิ้มพลางตบไหล่ของท่านหลงโดยไม่ได้กล่าวอะไร

ตอนแรกเขาก็คิดจะทำตามแผนเดิม

แต่เมื่อเห็นสิ่งที่เจิ้งจุนหลินต้องเผชิญ เขาก็รู้สึกราวกับพบเพื่อนร่วมชะตากรรม

คนทั้งสองเผชิญเหตุการณ์แบบเดียวกัน เพียงแต่เลือกวิธีการในการตอบโต้ไม่เหมือนกัน

ในเมืองเล็กๆ ที่ห่างไกลความเจริญนี้ การแสดงอำนาจสักนิดหน่อยก็คงจะไม่ส่งผลเสียอะไรมากนัก

ยิ่งกว่านั้น ในตระกูลเจิ้งนี้ เจิ้งจุนหลินสร้างความประทับใจให้เขาได้ไม่เลวทีเดียว

โต๊ะวีไอพีด้านหน้า

เจิ้งจุนเซี่ยนหันไปเหล่มองเจิ้งจุนหลิน

"พี่จุนเซี่ยน วันนี้ท่าทางของเจิ้งจุนหลินอย่างกับหมีกินผึ้ง กล้าขึ้นเสียงต่อหน้าพวกเรา"

"หมอนี่นอกจากใช้อารมณ์แล้ว ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ คิดจริงๆ หรือว่าใช้ฐานะของตัวเองที่เป็นลูกชายแท้ๆ ของเจ้าบ้านแล้วจะได้ทุกอย่างตามต้องการ น่าเสียดายที่ตระกูลเจิ้งของพวกเรามีกฎไม่เหมือนอย่างครอบครัวเศรษฐีอื่น"

"จริงสิพี่จุนเซี่ยน คราวนี้พี่ไปกวาดเงินในตลาดหุ้นมาได้เท่าไหร่ เงินก้อนนี้ถือเป็นชัยชนะอย่างท่วมท้น เจ้าบ้านจะต้องเอ่ยชื่นชมเรื่องนี้ให้ทุกคนในงานนี้ฟังแน่ ความสำเร็จครั้งนี้จะต้องทำให้พี่จุนเซี่ยนขึ้นแท่นนั่งตำแหน่งเจ้าบ้านอย่างมั่นคงแน่นอน!"

เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย เจิ้งจุนเซี่ยนก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ

เขาเอ่ยเรียบๆ ว่า "ไม่เยอะเท่าไหร่ ก็แค่ไม่กี่หมื่นล้านเท่านั้น"

ไม่กี่หมื่นล้าน? ไม่เยอะ?

คนทั้งสามนิ่งงันไปพร้อมกัน

จากนั้นจึงต่างส่งเสียงเอ่ยขึ้นมาไล่ๆ กัน

"ไม่เสียดายเลยที่พี่จุนเซี่ยนเป็นอันดับหนึ่งของคนรุ่นเดียวกับพวกเราในตระกูลเจิ้ง เจ้าบ้านคนต่อไปจะต้องเป็นพี่จุนเซี่ยนแน่ๆ!"

เมื่อทั้งสามเอ่ยปากชมเช่นนี้ เจิ้งจุนเซี่ยนก็หน้าชื่นตาบาน