บทที่ 443 ผู้อ่อนแอจะถูกควบคุม ผู้เข้มแข็งจะควบคุมตนเองได้ ส่วนราชันย์คือคนที่ควบคุมทุกอย่าง

ตู้ม!

สิ้นเสียงพูดก็มีระเบิดตกลงมาอีกไม่ไกลนัก

โชคดีที่เฉินเต้าหลินได้เตรียมตัวเอาไว้แล้ว ท้ายรถส่ายไปมา เสียงเร่งเครื่องยนต์ดังลั่น ตอนนี้รถจี๊บราวกับสัตว์เดือดกระหาย ขับฝ่าจุดระเบิดที่ฝุ่นกำลังฟุ้งไปทั่ว

สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนที่ของรถยนต์ ส่วนด้านบนก็ได้ยินเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ดังสนั่น

ร่างของเฉินตงเกร็งและไร้ความรู้สึก แม้กระทั่งลำคอของเขายังตีบตัน

เขารู้สึกราวกับตัวเองเป็นทหารรับจ้างที่อยู่ในสนามรบอย่างไรอย่างนั้น

เปลวไฟแผ่รังสีความร้อน เลือดทั่วร่างเดือดปุด

วินาทีต่อมา จุดที่ระเบิดลงกลายเป็นทะเลเพลิงที่ไฟลุกโชน

คุนหลุนที่นั่งอยู่แถวหลังรีบเข้าไปดูกล่องเก็บของที่อยู่ด้านหลัง แล้วหยิบวัตถุรูปร่างยาวที่มีผ้าใบห่อหุ้มออกมา จากนั้นจึงเปิดผ้าคลุมออก

ฟึ่บ!

ผ้าใบถูกเปิดออก

จึงพบว่าเป็นปืน RPG ที่ซ่อนอยู่ในนั้น

ในฐานะที่เคยเป็นผู้นำทหารรับจ้าง เทพแห่งการฆ่าที่กระหายเลือด ความรู้เกี่ยวกับปืนของคุนหลุนนั้นถือเป็นที่สุด

เขาเติมกระสุนอย่างเชี่ยวชาญ จากนั้นจึงใช้มือทุบกระจกที่เต็มไปด้วยรอยร้าวจนแตก

เติมกระสุน เล็ง ยิง

ใช้เวลาทั้งหมดประมาณหนึ่งวินาที

ระเบิดRPG ลูกหนึ่งติดไฟและพุ่งทะยานขึ้นไปบนฟ้า

เสียงระเบิดยังไม่ดังขึ้นทันที

คุนหลุนก็เอ่ยออกมาว่า "เบี้ยว!"

เฉินตงมองคุนหลุนผ่านกระจกมองหลัง ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้สีหน้าของคุนหลุนเรียกได้ว่าเงียบสงบอย่างผิดปกติ

ตอนนี้คุนหลุนอยู่ในท่าทางของผู้ที่มองความตายเป็นเรื่องปกติ และทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

เขาหันกลับไปมองที่พ่อของตนอีกครั้ง

ใบหน้าที่ผ่านเรื่องราวมามากมายยังคงนิ่งสงบ สายตาของเขาจ้องไปยังทิศทางด้านหน้า การเปลี่ยนแปลงเดียวที่เขาแสดงออกมามีเพียงการขมวดคิ้วเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ความนิ่งเฉยของคุนหลุน กับความนิ่งสงบของพ่อ

ราวกับค้อนหนักสองอันที่ทุบเข้าที่ดวงตาของเฉินตงอย่างแรง

ตอนนั้นความรู้สึกของเฉินตงเต็มไปด้วยความละอายใจ

หากเทียบกับพ่อและคุนหลุนแล้ว ท่าทางของเขาในตอนนี้ นับว่า...อ่อนแออย่างยิ่ง!

ในเวลาเดียวกัน

เฉินเต้าหลินที่กำลังขับรถอยู่กล่าวออกมาว่า "ตงเอ๋อ ลูกคิดว่าท่าทางของลูกในตอนนี้ เหมาะสมกับการรับผิดชอบตระกูลเฉินไหม"

คำพูดเพียงประโยคเดียว ราวกับกระบี่ที่ถูกตีขึ้นร้อนๆ แทงเข้าไปในหัวใจของเฉินตง

เฉินตงกัดฟัน เขาก้มหน้าพลางซึมซับความรู้สึกที่ชาไปทั่วร่างของตน

ในด้านการทำธุรกิจ เขาสามารถเอาชนะทุกสนามได้อย่างไม่ต้องออกแรงอะไรมากนัก

แต่ตอนที่ต้องต่อสู้อย่างดุเดือดเช่นนี้ เขาต้องพยายามควบคุมให้ตนเองอยู่ในความสงบ และพยายามหาจุดอ่อนของศัตรูให้ได้อย่างใจเย็น และแสดงความสามารถในการต่อสู้ที่เข้มแข็ง

แต่ตอนนี้...เขากำลังกลัว!

ตู้ม!

ระเบิดอีกลูกตกลงมา

แรงระเบิดที่น่าหวาดผวาโจมตีรถจนโงนเงนและส่งเสียงแก่กๆ ราวกับกำลังจะต้านทานไว้ไม่ไหว

แต่กระนั้นเฉินเต้าหลินก็ยังคงควบคุมรถได้ด้วยสีหน้าเงียบสงบ

ส่วนคุนหลุนนั้นก็ยังคงเติมกระสุนและเล็ง

ฟิ้ว!

ระเบิด RPG พุ่งขึ้นไปบนฟ้า

ตู้ม!

หลังจากเสียงระเบิดดังสนั่นหู

บนท้องฟ้าพลันเกิดไฟลุกโชนโหมกระหน่ำ

เฮลิคอปเตอร์ที่มีเปลวเพลิงลุกท่วมหล่นกระแทกลงบนพื้น ทำให้เกิดการระเบิดที่รุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม

"ยังเหลืออีกสอง คุนหลุนจะจัดการได้ไหมนะ"

เฉินตงยิ้มเย้ย นอกจากจะไม่ชื่นชมแล้ว กลับยังโดนเหยียดหยามอีกต่างหาก "หลายปีมานี้ แกโดนปรนเปรอจนฝีมือในการยิงปืนของแกขึ้นสนิมไปแล้วหรอ"

"หึ!"

คุนหลุนกลับเม้มปากแล้วยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

จากนั้นเขาจึงเติมกระสุน แล้วเล็งไปที่เป้า

เมื่อเฉินตงต้องเจอเหตุการณ์เช่นนี้กับตัว เขารู้สึกหวาดกลัวและขวัญผวา

เขามองไปรอบตัว คิดจะทำอะไรบางอย่าง

แต่เขากลับค้นพบสิ่งที่น่าตกใจ คือเขาทำอะไรไม่ได้สักอย่าง

บางที...การที่เขาควบคุมความสงบของตัวเองให้ได้ ก็อาจถือว่าเป็นการช่วยเหลืออย่างหนึ่งแล้ว

"เรา...อ่อนแอจริงๆ หรือ"

เฉินตงคิดใน