บทที่ 449 เรื่องวุ่นวาย

เช้าวันต่อมา

เฉินตงเก็บของสัมภาระเสร็จแต่เช้า แล้วมุ่งหน้าไปยังสนามบิน

"คุณชาย ไม่ให้กระผมไปเป็นเพื่อนจริงหรือครับ" ท่านหลงถามอีกครั้งระหว่างขับรถ

เฉินตงขยี้จมูก "ไม่ต้องหรอก คุนหลุนยังไม่ออกจากโรงพยาบาล ท่านหลงยังต้องคอยช่วยจัดการเรื่องที่บริษัท อีกอย่างคราวนี้ผมแค่ไปหาเสี่ยวหยิ่ง ไม่น่าจะเกิดเรื่องหรอก"

ท่านหลงพยักหน้า "ถ้าเกิดเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้น คุณชายก็ติดต่อมาที่กระผมก็แล้วกันครับ กระผมจะติดต่อกับออฟฟิศตระกูลเฉินทางฝั่งนู้น"

เมื่อถึงสนามบินแล้ว ก็ดำเนินการขึ้นเครื่องบินไปได้อย่างปกติ

เมื่อขึ้นเครื่องบินแล้ว เฉินตงนั่งที่นั่งโดยสารชั้นหนึ่ง เขามองตั๋วเครื่องบินในมือแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน

"ที่รัก ผมมาแล้ว"

อยู่ห่างกันคนละฟากฝั่งมหาสมุทร แม้ว่าจะนั่งเครื่องบินก็ยังต้องใช้เวลาสิบกว่าชั่วโมง

เฉินตงหยิบหนังสือออกมาอ่าน เวลายาวนานขนาดนี้ เขาคงจะไม่นอนหลับเพียงอย่างเดียว

หากอยากเป็นผู้ที่เก่งกว่าเดิม นอกจากพรสวรรค์แล้ว สิ่งที่จำเป็นต้องมีคือหมั่นสะสมความรู้ทีละเล็กทีละน้อย

คนที่นั่งชั้นธุรกิจส่วนมากก็จะเป็นเช่นนี้

คนยิ่งมีความสามารถมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งขยันมากขึ้นเท่านั้น

ทว่าหลังจากนั้นไม่นานนัก เฉินตงที่กำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านก็ถูกขัดจังหวะ

"คุณผู้ชายคะ ฉันขอยืมดูหนังสือเล่มนี้หน่อยได้ไหมคะ"

เสียงอ่อนโยนราวสายน้ำ และไพเราะราวนกร้องดังเข้ามาในหูของเฉินตง

เฉินตงเงยหน้าขึ้น เขาจึงเห็นสตรีที่แต่งตัวสวยและรูปร่างดีสูงโปร่งคนหนึ่ง ผิวหน้าขาวเนียนที่ตกแต่งด้วยเครื่องสำอางเล็กน้อย ขาเรียวยาวของเธอดูแข็งแรงสมวัยสาวของเธอ ราวกับแสงสว่างที่วาบที่ส่องเข้าไปในดวงตาของผู้พบเห็น

"เล่มไหนครับ" เฉินตงเอ่ยถามเรียบๆ

สตรีคนนั้นชี้ "เรื่องจำนวน Monte Cristo ค่ะ"

เฉินตงยิ้มแล้วส่งหนังสือเล่มนั้นให้

"ขอบคุณค่ะ"

หญิงสาวผู้นั้นยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วกลับไปนั่งยังที่นั่งของตัวเอง

ก็แค่เหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น เฉินตงไม่ได้เก็บมาคิด และอ่านหนังสือของตัวเองต่อไป

เวลาผ่านไปช้าๆ

ที่นั่งชั้นหนึ่งอยู่ในความเงียบสงบตลอดเวลา

เฉินตงอ่านหนังสืออยู่นาน จนสายตาของเขาอ่อนล้า

เขาวางหนังสือลง แล้วขอไวน์แดงกับผ้าห่มจากแอร์โฮสเตส หลังจากที่ดื่มไวน์เข้าไปแล้ว เขาก็ใส่ผ้าปิดตาแล้วเอนเก้าอี้ลงนอน

ช่วงเวลาในความฝันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ครั้งนี้เฉินตงนอนหลับสนิทมาก

การเดินทางไปโม่เป่ย แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่แรงกดดันและความเหนื่อยล้าที่เขาได้รับยากที่จะบรรยาย

พอกลับถึงบ้าน เขาก็ยังไม่ทันได้พักผ่อน ก็ต้องออกเดินทางข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกอีกแล้ว

ตอนนี้เมื่ออยู่บนเครื่องบิน ถึงจะนับได้ว่าเป็นการหลับพักผ่อนอย่างแท้จริง

เมื่อตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างมืดสลัว

"นี่เราหลับไปนานแค่ไหนนะ"

เฉินตงยิ้มอย่างเหนื่อยล้า เมื่อก้มหน้าลงจึงเห็นหนังสือเรื่องจำนวน Monte Cristo ถูกนำมาวางไว้บนตักของตัวเองแล้ว

อ่านจบเร็วขนาดนั้นเลยหรือ

เฉินตงหยิบหนังสือจำนวน Monte Cristo ขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือเล่มโปรดของเขาตั้งแต่อยู่มหาวิทยาลัย เมื่อเขาต้องเดินทางไปทำงานก็มักจะพกมันไปด้วย

แต่เมื่อเขาพลิกเปิดแผ่นปกออก เฉินตงก็เห็นไพ่ป็อกเอซโพธิ์ดำใบหนึ่งสอดไว้ตรงหน้าแรก

"ที่คั่นหนังสือหรอ"

เฉินตงขยี้จมูกแล้วยิ้มเล็กน้อย

เขาหยิบไพ่ป็อกเอซโพธิ์ดำและเตรียมจะลุกขึ้นเอาไปคืนผู้หญิงคนนั้น แต่ในตอนนั้นกลับเหลือบไปเห็นด้านหลังไพ่มีอักษรตัวเล็กเขียนเอาไว้

"ระวัง! โปรดอยู่ในความสงบ!"

ระวังอะไร?

เฉินตงชะงักไปแล้วหันไปมองผู้หญิงคนนั้นโดยอัตโนมัติ

ผู้หญิงคนนั้นกำลังตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสืออีกเล่มหนึ่งอยู่ สีหน้าของเธอนิ่งสงบ แต่ภาพความนิ่งสงบราวรูปวาดนี้

เป็นภาพที่กำลังเตือนว่ามีเรื่องบางอย่างซ่อนเร้นอยู่

ต้องเกิดเรื่องผิดปกติขึ้นแน่!

แต่เฉินตงก็ไม่ได้โง่ถึงขั้นจะเอะอะโวยวาย เขากวาดตามองไปยังผู้โดยสารที่นั่งชั้นหนึ่งอย่างไม่แสดงอาการใดๆ

ลางสังหรณ์ของเขาบอกว่าเกิดเรื่องไม่ดีบางอย่างขึ้น

ผู้โดยสารทุกคนไม่ว่าจะเป็นสัญชาติใด เวลานี้ต่างมีท่าทางไม่เป็นธรรมชาติ

แม้ว่าจะพยายามเก็บอาการแค่ไหน แต่บรรยากาศแปลกประหลาดนี้ได้แผ่ปกคลุมไปทั่วห้องโดยสารชั้นหนึ่ง

และตอนนี้เฉินตงก็ได้สังเกตเห็นผู้โดยสารคนนั้นที่นั่งอยู่ด้านหน้าซ้ายมือของเขากำลังพลิกไพ่ป๊อกที่อยู่ในมือใบหนึ่ง