บทที่ 457 ขอความช่วยเหลือ

ด้านนอกลานจอดรถ เป็นถนนสายหนึ่ง

อีกทั้ง ยังมีรถสัญจรไปมาไม่น้อย

เฉินตงจำได้อย่างแม่นยำ

แต่ถนนที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ กลับว่างเปล่าและไม่มีรถแม้แต่คันเดียว

ไฟสองข้างทางส่องแสงสลัวๆ ท้องฟ้ามีฝนตกโปรยปรายลงมา จนพื้นถนนเปียกชื้น ทำให้ไฟถนนยิ่งดูสลัวมากขึ้นกว่าเก่า

"ปิดถนนเอาไว้ล่วงหน้า ?"

เฉินตงนึกขึ้นได้อย่างรวดเร็ว และรู้สึกหวาดกลัวขึ้นทันที

เขาหลุดขำออกมา : "เพื่อที่จะฆ่าฉัน เฉินตง พวกแกถึงขนาดมีอำนาจในการสั่งปิดถนน ดูๆ ไปแล้วชีวิตของฉัน คงจะสำคัญในสายตาของพวกแกมากเลยสินะ"

ตุ้บ !

มีเสียงดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงฝีเท้าอันรวดเร็ว

เฉินตงที่กำลังหัวเราะอยู่ จู่ๆ แววตาของเขาก็ฉายแววของความกระหายเลือดออกมา

เขาหันหลังกลับในทันที เผชิญหน้ากับดาบเล่มยาวที่กำลังฟันลงมา โดยไม่คิดหลบหลีก

กำหมัดต่อยเข้าไปที่ชายชุดดำอย่างแรง

ตุ้บ !

แทบจะในเวลาเดียวกัน ดูเหมือนชายชุดดำจะคาดการณ์เอาไว้แล้ว เขาใช้มีดสั้นปกป้องหัวใจของเขาเอาไว้ทันที

หรือพูดง่ายๆ ก็คือ เขาเชือดลงไปที่ข้อมือของเฉินตง

ทว่า

ในขณะที่ดาบกำลังจะเชือดลงไปที่ข้อมือของเฉินตงนั้น

จู่ๆ หมัดขวาของเฉินตงก็เปลี่ยนตำแหน่งทันที แล้วพุ่งตรงเข้าไป

ตุ้บ !

กำปั้นที่มีพลังมหาศาล ต่อยเข้าที่คางของชายชุดดำอย่างแรง

ด้วยแรงที่หนักหน่วง ชายชุดดำเอนตัวไปด้านหลัง แล้วร่วงลงสู้พื้นอย่างแรงในทันที

"ไม่มีทางหนี จัดการกับแกก็คือทางหนี !"

เจตนาฆ่าที่รุนแรงแผ่ซ่านออกมาจากทั่วทั้งตัวของเฉินตง

ตอนนี้ เขามีพลังอันยิ่งใหญ่ดุจขุนเขา

แววตาดุร้ายราวกับสัตว์ประหลาดที่กระหายเลือด จ้องเขม็งไปที่เหยื่อ

ทว่า ตอนที่เขาก้าวเดินไปเพื่อโจมตีในช่วงที่กำลังได้เปรียบ

ขณะที่เขากำลังยกขาขวาขึ้น จู่ๆ ร่างกายก็โอนเอน แล้วล้มลงไปบนพื้นอย่างแรง

รู้สึกเวียนหัวอย่างแรงราวกับมีคลื่น

ทันใดนั้น เฉินตงก็รู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุน และรู้สึกเวียนหัวเป็นอย่างมาก

ถึงขั้นมองเห็นชายชุดดำที่อยู่เป็นพื้นเป็นภาพซ้อนทับกัน

"พิษกำเริบเร็วขนาดนี้เลยหรือ ?"

เฉินตงออกแรงส่ายหัว เขารู้สึกอ่อนปวกเปียกไปทั้งตัวโดยไม่อาจฝืนได้ ทำให้เขาหมดแรงที่จะต่อสู้ได้ต่อ

เขากัดฟันแน่น จากนั้นจึงวิ่งตรงไปยังถนนที่ว่างเปล่า

ชายชุดดำรู้สึกตกใจก่อน จากนั้นจึงค่อยๆ ลุกขึ้นมาจากพื้น

กวัดแกว่งดาบสั้นและยาวที่อยู่ในมือจนเกิดเสียงดัง

จากนั้นจึงส่งเสียงเย็นชาราวกับยมทูตออกมา : "พิษกำเริบแล้ว รอเวลาถูกล่าเถอะ"

เขาวิ่งตามเฉินตงไปอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็ว

แต่เขาไม่ได้รีบร้อน ทำเพียงแค่ตามเฉินตงไปทางด้านหลัง เพื่อให้แน่ใจว่าเฉินตงจะไม่หนีไปจนคลาดสายตา

หากเป็นก่อนหน้านี้ เขาคงไม่ลังเลที่จะจัดการกับเฉินตงให้จบสิ้นไปเสีย

แต่เมื่อครู่ตรงทางออกลานจอดรถ จู่ๆ เฉินตงก็โจมตีกลับ นั่นทำให้ชายชุดดำเกิดความปั่นป่วนขึ้นในใจ

นี่ไม่ใช่เหยื่อธรรมดาๆ !

ความสามารถในการต่อสู้ที่น่ากลัว แม้แต่ชายชุดดำก็รู้สึกตกตะลึงไม่น้อย

ก่อนสถานการณ์ทุกอย่างจะสิ้นสุดลง เขาไม่กล้ารับประกันว่าจู่ๆ เฉินตงจะกลับมาพลิกสถานการณ์ได้หรือไม่

ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน

เฉินตงหนีเอาชีวิตรอยอย่างอ่อนแรง

พิษกำเริบ ยิ่งทำให้ร่างกายอ่อนแรงลงอย่างหนัก ทำให้ความแข็งแรงทางร่างกายของเขาและสติสัมปชัญญะหายไปอย่างรวดเร็ว

แต่เขาไม่กล้าที่จะหยุดนิ่ง เพราะถ้าหากหยุด ก็ทำกับรอให้ดาบของชายชุดดำฟันลงมา

สภาพของเขาที่อยู่ตรงหน้าชายชุดดำในตอนนี้ ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะตอบโต้แม้เพียงเล็กน้อย

หนี !

หนีอย่างสุดชีวิต !

หยุดไม่ได้ !

ถ้าหยุดก็ต้องตาย !

เฉินตงรู้สึกอ่อนแรงไปทั้งตัว เขาเริ่มหายใจเร็วขึ้น

ทันใดนั้น เขารู้สึกว่าที่ปลายจมูกของเขาเปียกชื้นขึ้นเล็กน้อย

เมื่อยกมือขึ้นไปสัมผัส ก็พบว่ามีเลือดกำเดาสีแดงสดไหลออกมา

พิษนี้......ออกฤทธิ์เร็วจริงๆ !

เฉินตงรู้สึกหดหู่ในใจอย่างมาก ตอนนี้เขาถึงขนาดรู้สึกถึงความน่าหวาดกลัวของความสิ้นหวัง

พิษกำเริบอย่างรวดเร็ว สถานที่ลอบสังหารก็ถูกปิดถนนเอาไว้ล่วงหน้า แล้วจะให้หลบหนีได้อย่างไร ?

ถึงแม้ตอนนี้สติสัมปชัญญะของเฉินตงจะเลือนรางไปอย่างรวดเร็ว แต่เฉินตงก็ยังรู้อย่างแจ่มชัด

คนที่ต้องการฆ่าเขา ไม่ใช่เพียงแค่ชายชุดดำที่อยู่ด้านหลังคนนั้นแน่นอน

สามารถปิดถนนล่วงหน้าได้ ไม่ใช่เรื่องที่คนคนเดียวจะสามารถทำได้

ภายใต้ความรู้สึกสิ้นหวัง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เดิมทีคิดจะโทรขอความช่วยเหลือ

แต่เมื่อเสียงเรียกสายดังขึ้นหนึ่งครั้ง จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า และรีบกดวางสายในทันที