บทที่ 458 ยังโชคดี ช่วยชีวิตเอาไว้ได้ทัน

"ขยับแล้ว คุณปู่คะ เปลือกตาของเขาขยับแล้ว !"

มีเสียงของความยินดีดังขึ้นข้างๆ หู

"ฉันยังไม่ตาย ? ได้รับความช่วยเหลือแล้วหรือ ?"

เฉินตงค่อยๆ ฟื้นคืนสติมา

ความอ่อนแอที่รู้สึกได้อย่างชัดเจน ทำให้เขาไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ถึงขั้นไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ปรากฏขึ้นไปทั่วร่างกาย ราวกับมีเข็มแหลมเข้าเข้ามาทิ่มแทงนับไม่ถ้วน

แต่เขาได้ยินอย่างชัดเจนว่า เสียงของความยินดีนี้ เป็นเสียงของเย่หลิงหลง

จากนั้น ก็มีเสียงของเย่หยวนชิวดังขึ้นข้างๆ หู

"ขอบคุณสวรรค์ ในที่สุดคุณก็พ้นขีดอันตรายแล้ว คุณอย่าเพิ่งขยับ พิษกระจายเข้าสู่กระแสเลือด ที่รอดมาได้ก็ถือว่าคุณยังโชคดี ที่ช่วยชีวิตเอาไว้ได้ทัน"

เฉินตงรู้สึกโล่งใจทันที

ในที่สุดก็หนีพ้นมาได้เสียที

ตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับดาบของชายชุดดำ เขาไม่ลังเลที่จะเลือกกระโดดลงทะเล

เพื่อถือโอกาสในช่วงที่กระโดดลงทะเล บอกกับเย่หยวนชิวว่าตนเองนั้นอยู่ที่ไหน

ในพจนานุกรมของเฉินตงไม่มีคำว่ารอความตาย

ต่อให้เหลือโอกาสเพียงแค่หนึ่งในล้าน เขาก็จะขอสู้สุดชีวิต

หากยืนอยู่ที่เดิม ก็เท่ากับรอให้ชายชุดดำเอาชีวิต

แต่ถ้าหากกระโดดลงไปในทะเล ก็ทำกับเหลือโอกาสที่จะให้เย่หยวนชิวได้ช่วยชีวิตตนเอาไว้ ต่อให้โอกาสริบหรี่ แต่ก็ดีกว่ายืนรอความตาย

โชคดีที่......เขาคิดถูก !

"หลิงหลง ดูแลคุณเฉินให้ดี" เสียงกำชับของเย่หยวนชิวดังขึ้นข้างๆ หู

"ฮะ ? !"

เย่หลิงหลงอุทานด้วยความประหลาดใจ และพูดออกมาอย่างไม่พอใจนัก : "คุณปู่ หนูเป็นผู้หญิง หญิงชายไม่ควรใกล้ชิดกัน คุณปู่ไม่เป็นห่วงหลานสาวสักนิดเลยหรือ ?"

"หากบริสุทธิ์ใจเรื่องทุกอย่างก็ไม่มีปัญหา เธอเอาแต่คิดเรื่องระหว่างหญิงชาย แล้วจะให้ปู่ทำเช่นไร ?"

เย่หยวนชิวหัวเราะแปลกๆ : "คุณเฉินคือจู่เหลารุ่นหยวนของหงหุ้ย มีโอกาสได้ดูแลเขา ถือเป็นโชคดีของเธอ หนุ่มสาวพวกนั้นต่างก็อยากมีโอกาสดูแลคุณเฉิน ปู่ให้เธอเป็นผู้ดูแล ก็เพื่อที่จะช่วยหาลู่ทางให้แก่เธอ"

เฉินตงหัวเราะขึ้นในใจ

เย่หยวนชิวช่างรู้จักผูกเรื่องจริงๆ

เสียงฝีเท้าค่อยๆ เดินห่างออกไป เย่หยวนชิวออกไปแล้ว

เสียงรอบข้างเงียบสงบลงอีกครั้ง

จากนั้น เฉินตงก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเข้ามาใกล้

กลิ่นหอมเตะจมูก มีไอร้อนและเสียงกระซิบดังขึ้นที่ข้างหู

"คุณได้ยินที่ฉันพูดไหม ?"

เฉินตง : "......"

ได้ยินก็ได้ยิน แต่ไม่สามารถบอกคุณได้

"เฮ้อ......คนดีๆ คนหนึ่ง ทำไมถึงทำให้ตัวเองมีสภาพน่าเวทนาได้ขนาดนี้"

เย่หลิงหลงถอนหายใจ และกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของเฉินตง : "โชคดีที่คุณนั้นดวงแข็ง รู้จักขอความช่วยเหลือจากหงหุ้ยเรา ในแถบนี้ อำนาจของหงหุ้ยเราก็ถือว่ายิ่งใหญ่ไม่น้อย อาศัยเพียงแค่โทรศัพท์ของคุณสายเดียว ก็สามารถช่วยคุณขึ้นมาจากในทะเลได้ทันที ตอนนี้คุณรู้สึกโชคดีที่ได้เข้าร่วมหงหุ้ยบ้างแล้วหรือยัง ?"

คำพูดของเย่หลิงหลง ทำให้เฉินตงรู้สึกสับสนขึ้นในใจ

ในตอนแรกที่เข้าร่วมหงหุ้ย เป็นเพราะถูกบังคับ

แต่ตอนนี้ชีวิตของเขา ได้หงหุ้ยเป็นผู้ช่วยเหลือเอาไว้

"นี่คุณก็หมดสติไปเจ็ดวันแล้ว เพื่อที่จะช่วยดึงคุณกลับมาจากประตูนรก คุณปู่และหลงโถวต้องใช้อำนาจที่มีอยู่ทั้งหมดของหงหุ้ยเลยนะ"

เย่หลิงหลงกระซิบเบาๆ คำพูดแฝงไปด้วยความโกรธเล็กน้อย : "ฉันอยู่ข้างๆ เป็นเพื่อนคุณมาเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้ว เมื่อไหร่คุณจะลืมตาขึ้นมาเสียที ?"

"เจ็ดวัน ?"

เฉินตงรู้สึกตกใจ เวลาเจ็ดวัน แล้วเสี่ยวหยิ่งทางนั้น......

เขาจำได้ ก่อนที่จะเกิดเรื่อง กู้ชิงหยิ่งโทรศัพท์เข้ามาหาเขาพอดี

เพียงแต่ตอนนั้นเกิดการลอบสังหารขึ้น เขาจึงไม่อาจเสียสมาธิได้ ดังนั้นจึงได้กดวางสายโทรศัพท์ไป

โอกาสที่จะกลับไปคืนดีกันระหว่างเขากับกู้ชิงหยิ่ง สิ้นสุดลงตั้งแต่กดวางสายโทรศัพท์สายนั้น

ตอนนี้ล่วงเลยมาเจ็ดวันแล้ว ทางฝั่งภรรยาจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นบ้างนะ ?

ขณะที่กำลังเป็นกังวลอยู่นั้น เสียงของเย่หลิงหลงก็ดังขึ้นข้างๆ หูอีกครั้ง

"หลับไปเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้ว ฉันจะเช็ดตัวให้คุณสักหน่อยก็แล้วกัน"

เสียงของเย่หลิงหลงดังขึ้น จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่เดินห่างออกไป

เฉินตงนอนนิ่งอยู่บนเตียงขยับเขยื้อนไม่ได้ แต่กลับรู้สึกเหมือนมีเสียงระเบิดดังขึ้นในสมอง

เช็ดตัว ? !