บทที่ 466 คิดถึงเธอจนแทบขาดใจ ไร้หนทางที่จะรักษา

ตุ้บ !

ดวงตาทั้งสองข้างของเฉินตงปิดลง แล้วล้มตัวลงไปบนเตียงอย่างแรง

ภาพนี้ เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน

"เฉินตง !"

เย่หลิงหลงรีบวิ่งเข้าไป ด้วยสีหน้าซีดเผือด

แต่เย่หยวนชิวขวางเธอเอาไว้

หมอทั้งหาคนเดินเข้าไปวินิจฉัย จากนั้นก็มีหนึ่งคนพูดขึ้นว่า : "ไม่เป็นไรครับ"

เย่หลิงหลงและเย่หยวนชิวรู้สึกโล่งใจพร้อมกัน

เย่หยวนชิวหันกลับไปมองเย่หลิงหลง : "หลิงหลง ดูแลเฉินตงให้ดีๆ นะ"

มองดูคุณปู่พาหมอทั้งหาคนเดินจากไป

เย่หลิงหลงก็น้ำตาไหลรินออกมา

เธอค่อยๆ เดินเข้าไปหาเฉินตงที่นอนหมดสติอยู่ มองดูใบหน้าที่ซีดเผือดนั้น เลือดที่แดงฉานที่มุมปากปรากฏขึ้นในสายตาของเธอ

"ต้องดีขึ้น ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น คุณไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกสักหน่อย คุณยังมีฉันอยู่ทั้งคน"

เธอค่อยๆ ขยับริมฝากพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

เย่หลิงหลงค่อยๆ เช็ดเลือดที่มุมปากของเฉินตงเบาๆ

จากนั้น ก็ค่อยๆ ซบลงไปบนหน้าอกของเฉินตง ร้องไห้พลางพึมพำออกมาว่า : "มีฉันอยู่ ฉันไม่มีทางให้คุณเป็นอันตรายเด็ดขาด"

อากาศในช่วงกลางคืนค่อนข้างเย็น

เครื่องบินส่วนตัวลงจอดในสนามบิน

ด้านนอกสนามบิน มีคนจากสำนักงานตระกูลเฉินมารอรับอยู่เรียบร้อยแล้ว

เมื่อเดินออกจากสนามบิน ท่านหลงก็ขึ้นรถทันที

"ไปที่บริษัทชิงหยิ่ง ตระกูลกู้"

"ท่านหลงครับ มาด้วยความเร่งรีบเช่นนี้ และยังไปตระกูลกู้อีก เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ ?"

คนในสำนักงานตระกูลเฉินที่มีหน้าที่มาต้อนรับเอ่ยถามขึ้น

แววตาของท่านหลงดุดัน และมองผ่านกระจกมองหลัง

"พูดมาก อยากจะถูกตัดลิ้นหรือยังไง"

"ขอ ขอโทษด้วยครับท่านหลง"

พนักงานต้อนรับตกใจมาก และรีบเอ่ยขอโทษอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงสตาร์ทรถ

ท่านหลงมองออกไปด้านนอกหน้าต่างอย่างใช้ความคิด

เรื่องของเฉินตง เขายังไม่แจ้งต่อตระกูลเฉิน

ดีที่ครั้งนี้เฉินตงเดินทางมาที่นี่เพียงลำพัง

หรือจะพูดง่ายๆ ก็คือ ตระกูลเฉินไม่รับรู้ถึงการเดินทางของเฉินตงในครั้งนี้

ตอนนี้เฉินเต้าหลิน "หายตัวไป" ตระกูลเฉินก็เหมือนมังกรที่ไร้หัว เกิดความขัดแย้งของแต่ละฝ่ายเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา

หากรายงานเรื่องที่เฉินตงเกิดเรื่องให้ตระกูลเฉินรับรู้ ในความคิดของท่านหลงรู้สึกว่าจะยิ่งส่งผลเสียมากกว่าผลดี

แม้แต่การเดินทางของเขาในครั้งนี้ ก็พยายามเก็บเป็นความลับมากที่สุด

ไม่กระโตกกระตาก ถือเป็นวิธีเดียวที่จะปกป้องเฉินตงได้

ดังนั้น ถึงแม้ตอนนี้จะมาถึงแล้ว ท่านหลงก็เลือกที่จะไม่ไปพักอยู่ที่สำนักงานของตระกูลเฉิน แต่เลือกที่จะไปบ้านตระกูลกู้แทน

ตอนที่ท่านหลงไปถึงตระกูลกู้ ก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว

สิ่งที่ทำให้ท่านหลงรู้สึกตกใจเล็กน้อยก็คือ ไฟในบ้านตระกูลกู้ยังคงสว่างไสว

"ท่านหลง ผมจะรออยู่ด้านนอกนะครับ"

เจ้าหน้าที่ต้อนรับของสำนักงานโค้งคำนับแล้วพูด

ท่านหลงแสดงสายตาที่น่ากลัวราวกับมีดที่แหลมคมออกมา ทำให้เขาไม่กล้าพูดอะไรมากอีก

"ไปเถอะ ฉันมีธุระส่วนตัวต้องจัดการนิดหน่อย"

ท่านหลงโบกมือ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

หลังจากที่เจ้าหน้าที่ต้อนรับขับออกไปแล้ว เขาจึงเดินเข้าไปแล้วกดออดหน้าประตูของบ้านตระกูลกู้

ไม่ช้า ก็มีคนรับใช้เดินออกมา

"ท่านหลงใช่ไหมครับ ?"

"ฉันต้องการพบคุณกู้"

ท่านหลงเดินเข้าไปในคฤหาสน์ โดยมีคนรับใช้เดินนำ

หลังจากเข้าไปในบ้าน กลับไม่พบแม้แต่เงาของกู้ชิงหยิ่ง และกู้โก๋ฮั๋วสองสามีภรรยา

เขาขมวดคิ้วแล้วถามว่า : "คุณนายน้อยกับคุณกู้สองสามีภรรยาล่ะ ?"

คนรับใช้พูดด้วยท่าทีโศกเศร้า : "จู่ๆ คุณนายน้อยก็หมดสติไป คุณกู้กำลังตามหมอมารักษาครับ"

เปรี้ยง !

ท่านหลงหน้าถอดสีทันที รีบลุกขึ้นแล้วเดินตรงขึ้นไปชั้นบน