บทที่ 472 มือสังหารมาแล้ว

ในสนาม

แสงเย็นเยียบคมปลาบ

เงาดำกวัดแกว่งมีดดาบคู่สั้นยาวจนส่งเสียงหอนในอากาศ ราวกับพายุห่าฝนกระหน่ำที่สาดซัดลงบนร่างของเย่หลิงหลง

เย่หลิงหลงตัวเปล่าไร้อาวุธ เบี่ยงหลบด้วยความตระหนก

ทว่าขาด้านขวากลับปรากฏเลือดแดงสดซึมออกมา

เธอคาดไม่ถึงว่า เมื่อครู่นี้ขณะเธอยังกังวลเรื่องที่นักฆ่าไม่มีการเคลื่อนไหว จู่ๆ นักฆ่ากลับได้แอบย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบเสียแล้ว

แถมยังเป็นฝ่ายซุ่มโจมตีเธอก่อนอีกด้วย

หากไม่ใช่เพราะความว่องไวของเธอ ตอนนี้วิญญาณเธอคงหลุดลอยไปพร้อมกับมีดของนักฆ่าผู้นี้แล้ว

ฟิ้ว!

แสงเย็นเยียบเคลื่อนผ่าน

ร่างของเย่หลิงหลงสั่นสะท้าน ดวงตาของเธอหรี่เล็กลง

สายตาของเธอมองเห็น มีดดาบยาวพุ่งตรงเข้ามายังคอของเธอ

ในขณะที่กระโดดเบี่ยงตัวหลบอยู่นั้น เย่หลิงหลงก็ยกมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นมาขวางรับใบมีดเอาไว้

แต่เป็นเพราะขาขวาของเธอบาดเจ็บเพราะลูกดอก ความเจ็บปวดจึงแล่นพล่านขึ้นมา

เย่หลิงหลงเจ็บจนขมวดคิ้วแน่น ร่างของเธอโซซัดโซเซ

ไม่รีรอให้เธอทันยกมือขึ้นมาขวางมีดดาบเอาไว้

ตุ้บ!

เงาดำยกเท้าขึ้นถีบเข้าที่หน้าอกของเธอ

หลังจากเย่หลิงหลงกระเด็นลงไปกระแทกพื้นแล้ว ใบหน้างดงามได้รูปของเธอพลันเปลี่ยนเป็นขาวซีด

เธอกุมท้องของตัวเอง ตัวแข็งทื่อไม่อาจลุกขึ้นยืนได้ ราวกับอวัยวะภายในของเธอบิดรวมเข้าด้วยกัน

"ตายซะ!"

น้ำเสียงเย็นชาดังก้องในหู

เย่หลิงหลงเงยหน้าขึ้นจึงเห็นมือทั้งสองของเงาดำที่กำมีดดาบคู่เอาไว้กำลังพุ่งลงมาที่ตน

มีดยาวที่อยู่ในมือถูกง้างขึ้นเหนือศีรษะแล้วฟาดฟันลงมาในทันที

"ฉันกำลังจะตายแล้วใช่ไหม"

เย่หลิงหลงรู้สึกสิ้นหวัง

ปั้ง!

ในเสี้ยววินาทีอันตรายนั้น

แก้วน้ำใบหนึ่งปลิวเข้ามาชนที่ใบมีดของเงาดำอย่างแรง จนส่งเสียงแล้วแตกออกเป็นเสี่ยง

ในเวลาเดียวกันนั้น แรงกระแทกอย่างแรงที่พุ่งโจมตี ทำให้เงาดำไม่ทันระวังทำมีดเบี่ยงไปอีกทาง

เงามีดที่สะท้อนเย็นเฉียบเฉียดตัวเย่หลิงหลงแล้วหล่นลงบนพื้น ฟันผมดำขลับของเธอขาดไปช่อหนึ่ง

บรรยากาศในสนามเงียบสงัดลง

ความแค้นเคืองอย่างรุนแรงค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอีก

เย่หลิงหลงเหม่อลอยไปพักหนึ่ง

เงาดำปรากฏตัวมาอย่างกะทันหันและลงมืออย่างดุเดือดหวังเอาชีวิต

เธอเองก็เตรียมตัวรอรับความตายอยู่แล้ว

แต่กลับยังคงมีชีวิตรอด!

ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น เย่หลิงหลงมองไปยังทิศทางที่แก้วน้ำลอยมา

เขา......ช่วยฉันหรอ

ในช่วงเวลาเพียงชั่วครู่ เย่หลิงหลงยังคงมึนงง หัวใจของเธอรู้สึกราวกับถูกสิ่งของบางอย่างกระแทกเข้าอย่างรุนแรง

เฉินตงนั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เขาหรี่ตาด้วยความอาฆาตและโกรธแค้น

เขาจ้องมองมาที่เงาดำราวกับสัตว์ดุร้าย

"ที่ฉันต้องตกอยู่ในสภาพนี้ ต้องขอบคุณแกเลยนะ นี่แกยังอุตส่าห์มารนหาที่ตายถึงนี่อีก"

ความเคียดแค้นชิงชังอบอวบอยู่ในสนาม

เงาดำไม่สนใจเย่หลิงหลงอีก มันค่อยๆ หมุนตัวกลับมาช้าๆ แล้วเล็งมีดไปทางเฉินตง

"ฉันมาเพื่อฆ่าแกต่างหาก ไม่ได้มารนหาที่ตาย"

สายตาของเฉินตงเบิกกว้าง ดวงตาเปล่งประกายน่าพรั่นพรึง "แกคิดว่าที่ฉันตกต่ำถึงขั้นต้องนั่งรถเข็น จะทำให้ฉันฆ่าแกไม่ได้งั้นหรอ"

คำพูดประโยคนี้ ทำให้เงาดำเกิดความระแวดระวังตัวมากขึ้น ฝีเท้าของเขาชะงักลง

ฟิ้ว!

วินาทีต่อจากนั้น

เงาดำได้เขวี้ยงลูกดอกออกไปอีกลูกหนึ่ง

ฟึ้บ!

ลูกดอกพุ่งเข้าเสียบที่ขาขวาของเฉินตง เลือดแดงสดไหลทะลักออกมา

"เฉินตง!"

เย่หลิงหลงหน้าถอดสี เธอกระเสือกกระสนลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งโซซัดโซเซไปยังเฉินตง

ทว่าก้าวเท้าไปเพียงสองก้าว

เงาดำหันขวับกลับมา แล้วยกเท้าถีบเข้าไปที่ท้องของเธอดังตุ้บ ทำเอาเธอกระเด็นกลับไปอยู่ที่เดิม

เมื่อล่วงลงบนพื้นอีกครั้ง เย่หลิงหลงรู้สึกปวดสะท้านเข้าไปถึงข้างในจนร่างกายบิดงอ

ความเจ็บปวดจากอวัยวะภายในที่บิดตัว ทำเอาร่างบอบบางของเธอสั่นสะท้าน

ส่วนเงาดำนั้น กลับขมวดคิ้วหันกลับไปจ้องเฉินตงอีก

แววตามืดดำราวดวงตาของงูพิษ

ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ เฉินตงไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดออกมาเลยแม้แต่น้อย