บทที่ 473 หาตัวผู้ที่อยู่เบื้องหลัง

ใช้มีดคารวะหนึ่งครั้ง

เฉินตงมองไปที่หยวนเทียนกางอย่างข้องใจ

เวลานี้หยวนเทียนกางยังคงมาดเนี๊ยบ นิ่งสงบดั่งขุนเขา

ความสง่างามนุ่มนวลเมื่อรวมกับมีดยาวที่อยู่ในมือ ดูเข้ากันไม่ได้อย่างสิ้นเชิง

แต่แววตาภายใต้แว่นกรอบทองที่แผ่รังสีออกมานั้น ทำให้เฉินตงรู้สึกหนาวเย็นเยียบสันหลัง

เฉินตงเคยเผชิญกับความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

เป็นความรู้สึกเดียวกับที่เขาเคยสัมผัสมาจากคุนหลุนและคุณลุงเฉินเต้าจูน

การสัมผัสเลือดมานับครั้งไม่ถ้วนเท่านั้นที่จะหล่อหลอมสายตาเช่นนี้ออกมาได้

ปั้ง!

ในขณะนั้น

เงาดำได้ควักระเบิดควันออกมาจากหน้าอกแล้วเขวี้ยงอัดลงบนพื้น

ในตอนนั้นเอง กลิ่นควันไฟเตะจมูกลอยคลุ้งขึ้น

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า

เงาดำได้หมุนตัวแล้วปีนขึ้นไปบนกำแพงเพื่อที่จะหลบหนี

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหยวนเทียนกาง ความกล้าหาญของมันได้หดหายไปหมด

แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีเพียงมีดยาวเล่มเดียวก็ตาม!

หลงโถวของหงหุ้ย ไม่ได้เป็นเพียงสถานะเท่านั้น แต่ยังหมายถึงความสามารถที่เหลือล้น

ทว่า

ในตอนที่เงาดำก้าวขึ้นไปบนกำแพง

กลับมีมือใหญ่ๆ ยื่นทะลุผ่านควันไฟเข้ามาแล้วคว้าข้อเท้าของเขาเอาไว้

"เร็วจัง!"

เงาดำกล่าวอย่างลนลาน

จากนั้นจึงสัมผัสได้ถึงแรงกระชากที่รุนแรง

"ลงมา!"

หยวนเทียนกางแผดเสียงพร้อมออกแรงกระชากเงาดำร่วงลงมากระแทกบนพื้นราวกับกำลังลากกระสอบทราย

รุนแรงและอำมหิต

ภาพนี้

ทำให้เฉินตงกับเย่หลิงหลงตัวแข็งทื่อ

ทั้งสองคนได้ต่อสู้กับเงาดำมาแล้วจึงรู้ดีถึงพละกำลังของมัน

แต่หยวนเทียนกางกลับกระชากเงาดำร่วงลงมาอย่างไม่ต้องออกแรงเพียงรวดเดียว เห็นได้ชัดถึงความแตกต่างในพละกำลังของคนทั้งสอง

แม้ว่าเงาดำจะถูกลากลงมากระแทกบนพื้นอย่างแรง แต่ปฏิกิริยาของมันก็ไวมาก เพราะในเวลาเดียวกันมันได้ม้วนตัวไปอีกหลายเมตรแล้วมองหยวนเทียนกางอย่างพะว้าพะวังพร้อมกำมีดดาบเอาไว้ในมือ

เหตุการณ์ดำเนินไปอย่างดุเดือดภายในสนามฝั่งตะวันออก

อุณหภูมิลดลงไปถึงจุดเยือกแข็ง

ควันจากระเบิดที่คุกรุ่นอยู่ไม่ไกลนัก ยังคงลอยคลุ้งอยู่

แต่กลับกลายเป็นตัวช่วยที่ดีของหยวนเทียนกางไป

เขาขยับแว่นกรอบทองของตัวเองอย่างไร้ความรู้สึก

แล้วเดินเข้าไปหาเงาดำอย่างแน่วแน่ พลางแกว่งไกวมีดยาวในมือของตัวเองอย่างเชื่องช้า

"ฉันขอคารวะแกหนึ่งดาบ ตามกฎในยุทธภพแล้วจะไม่รับไม่ได้"

น้ำเสียงที่นิ่งสงบที่สุด หมายความถึงความอำมหิตที่สุดเช่นกัน

เผชิญหน้ากับหยวนเทียนกางเช่นนี้ เงาดำได้แต่ก้าวถอยหลังไปทีละก้าว

เมื่อเห็นเช่นนี้

หยวนเทียนกางจึงขมวดคิ้วแล้วกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ "ยังจะถอยอีก ไม่มีมารยาทเอาซะเลย"

วินาทีถัดมา

หยวนเทียนกางเคลื่อนตัวรวดเร็วราวลูกธนู เขายกมีดพุ่งตรงไปยังเงาดำ

ฟิ้วๆๆ......

เงาดำเขวี้ยงลูกดอกรัว

แกร๊งๆๆๆ......

หยวนเทียนกางแกว่งไกวมีดยาวอย่างรวดเร็วจนไม่อาจมองตามได้ทัน เกิดเป็นกำแพงอันแข็งแกร่ง เมื่อโลหะกระทบกันก่อให้เกิดแสงไฟวาบ ปัดลูกดอกกระเด็นไปยังทิศทางอื่นอย่างรวดเร็ว

"เตรียมรับมีดซะ!"

ทันใดนั้น หยวนเทียนกางพุ่งเข้าใส่ตรงหน้าเงาดำ

ด้วยท่วงท่าดังเดิม กระโดดพุ่งทะยานผ่านอากาศ

เมื่อมือทั้งสองกำมีดยาวเอาไว้ ร่างกายของเขาเปรียบดั่งขุนเขาสูงที่กำลังจะถล่มลงมาสู่ด้านล่าง

การจ้วงแทงของเขารุนแรงไร้คู่เปรียบเทียบ!

แม้แต่เฉินตงกับเย่หลิงหลงเองยังมองดูด้วยความพรั่นพรึงหนาวสันหลัง

"อ๊าก!"

พละกำลังที่รุนแรงเช่นนี้ทำเอาเงาดำร้องเสียงหลงพลางชูมีดดาบขึ้นมาปะทะเอาไว้

แต่เขากลับไม่มีความกล้าที่จะต่อสู้ ทำได้เพียงป้องกันตัวเท่านั้น!

แกร๊ง!

เมื่อมีดยาวปะทะเข้ากับมีดดาบคู่ มีดดาบคู่กลับแตกยิบย่อยออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

มีดยาวยังคงไม่ลดกำลังลง มันส่องประกายตั้งแต่หัวจรดปลายดาบ ฟาดลงบนร่างของเงาดำราวกับสายฟ้าฟาด

ฟึบ!

แขนทั้งสองของเงาดำถูกตัดขาด เงาดำร้องอย่างโหยหวนก่อนจะล้มลงบนพื้น

เมื่อเงาดำถูกจับตัวไว้ได้ หยวนเทียนกางก็ได้สั่งคนให้ไปสอบสวนเงาดำ เพื่อหาตัวคนที่อยู่เบื้องหลังออกมาให้ได้

"เฉิน......" เงาดำหลุดพูดออกมาเพียงหนึ่งคำ ก่อนจะเสียชีวิตเพราะเสียเลือดมากเกินไป

เฉิน?

หยวนเทียนกางกับเย่หลิงหลงมองไปยังเฉินตง เพื่อถามความเห็นของเขา

แววตาของเฉินตงลึกล้ำ เขานึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา ริมฝีปากของเขาพลันเกิดรอยยิ้มเย็น "ผมว่าผมรู้แล้วว่าเป็นฝีมือใคร คนคุ้นเคยกัน"