บทที่ 474 การลอบสังหารเริ่มต้น

เกิดเสียงระเบิดตูมใหญ่ รถคันหนึ่งในขบวนระเบิดกระเซ็นกลายเป็นเปลวเพลิงลุกโชน

"ซุ่มโจมตี มีมือปืนซุ่มโจมตี!"

เสียงวอของหยวนเทียนกางมีเสียงพูดร้อนรนดังขึ้น

เฉินตงขมวดคิ้วแล้วชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง "อยู่ด้านบนยอดตึกนั่น!"

หยวนเทียนกางรีบร้อนสั่งการในวอ "ทีมหงหุ้ย รีบบุกโจมตีไปยังเป้าหมายที่อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเดี๋ยวนี้!"

เมื่อสั่งการในวอเสร็จ สีหน้าของหยวนเทียนกางก็เคร่งขรึม "แม่งเอ๊ย พวกนี้มันบ้าไปแล้ว จู่ๆ ก็โผล่มาตั้งแต่ตอนนี้!"

ขบวนรถยังคงมุ่งไปข้างหน้าตามแผนการที่วางเอาไว้

ส่วนที่หยวนเทียนกางเพิ่งออกคำสั่งไป หมายถึงการซุ่มโจมตีสมาชิกทีมหงหุ้ยจากบริเวณใกล้ๆ ก่อนหน้านี้

หลังจากออกคำสั่งไป ทีมหงหุ้ยก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

หลังจากการซุ่มโจมตีผ่านไป ขบวนก็ได้เคลื่อนผ่านเขตที่มีสิ่งปลูกสร้างหนาแน่นไปได้อย่างไม่มีอุปสรรคอีก

"ต่อจากนี้คงจะมีมือปืนโผล่มาอีกหลายคน"

เฉินตงขยี้จมูก สายตาของเขาที่ลึกล้ำเต็มไปด้วยความเย็นชา "แต่ก็คงจะเป็นแค่การยิงขู่เท่านั้นแหละ นักฆ่าของจริงที่จะสร้างความกดดันให้กับพวกเราได้น่าจะอยู่บริเวณชุมชนแออัดมากกว่า"

หยวนเทียนกางหยิบแผนที่ออกมาแล้วย่นคิ้วมอง "จากนี่ถึงสลัมเหลือระยะทางอีกสองกิโลเมตร"

เขาสูดหายใจลึกแล้วหันไปมองเฉินตงอย่างหนักใจ "ถ้าจะเปลี่ยนเส้นทาง ตอนนี้ยังทันนะ"

"ในเมื่อเริ่มเกมแล้ว ผมจะกล้าเปลี่ยนกฎระเบียบในเกมได้ยังไงล่ะ"

เฉินตงหัวเราะเย็นๆ แววตาของเขาปรากฏความบ้าระห่ำ

คิ้วของหยวนเทียนกางขมวดเข้าหากันแน่น เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอาปืนพกที่เสียบอยู่ที่เอวส่งให้เฉินตง

"เอาติดไว้ป้องกันตัว"

เฉินตงรับปืนมา ขณะที่ขบวนรถยังเคลื่อนตัวไปข้างหน้า

และเป็นไปตามที่เฉินตงคาดการณ์ไว้ เกิดเหตุซุ่มโจมตีหลังจากนี้อีกสี่ครั้ง

แต่ทั้งหมดล้วนเป็นเพียงการข่มขู่ให้หวาดกลัวแต่ไร้ซึ่งความอันตราย การโจมตีแต่ละครั้งถูกสมาชิกทีมหงหุ้ยที่ซ่อนตัวอยู่คลี่คลายไปได้อย่างรวดเร็ว

หยวนเทียนกางถือแผนที่อยู่ตลอดเวลา พลางคะเนระยะทางไปยังชุมชนแออัด

ชุมชนแออัดเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อารมณ์ของเขาก็ยิ่งตึงเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ

หยวนเทียนกางพอจะคาดเดาได้ว่าเหตุการณ์ต่อสู้ที่ชุมชนแออัดจะต้องเกิดขึ้นอย่างดุเดือดเลือดพล่าน หากเทียบกับการซุ่มโจมตีตอนนี้นับว่าห่างกันราวฟ้ากับเหว

แม้ว่าเขาจะเป็นหลงโถวของหงหุ้ย เห็นอุปสรรคความยากลำบากมาแล้วมากมาย แต่หน้าผากของเขาก็ยังปรากฏเหงื่อเย็นๆ ซึมออกมา

เฉินตงนั่งอยู่ในรถเงียบๆ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง แม้ว่าสีหน้าของเขาจะสงบเงียบ

แต่มือขวาของเขากลับกำปืนเอาไว้แน่น ก่อนจะเก็บปืนเข้าไปไว้ในเอวอย่างระมัดระวัง

และในตอนนั้นเอง ด้านนอกรถเกิดเสียงดังสนั่น

รถแม็คคลาเรนสีเหลืองคันหนึ่งขับตะบึงมาด้วยความเร็วจี๋ แล้วมาเทียบอยู่ข้างๆ รถที่เฉินตงนั่งอยู่ด้านใน

เฉินตงจ้องมองด้วยความข้องใจ

ด้านหน้ารถแม็คคลาเรนสีเหลืองมีรอยถูกชนปรากฏอยู่อย่างชัดเจน

เขาขมวดคิ้ว "รถคันนี้ใช่ไหมที่ขับชนรถท้ายขบวนของพวกเรา"

ดวงตาของหยวนเทียนกางที่จ้องมองแผนที่อยู่กระตุก ก่อนจะเงยหน้ามองไปยังด้านนอกรถแล้วพยักหน้าเงียบๆ "น่าจะเป็นคันนี้แหละ"

"เขาขับเร็วมาก ขนาดเพิ่งชนยังตามมาทัน"

คิ้วของเฉินตงค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน "แต่ตอนนี้กลับขับช้า แถมยังมาเทียบกับรถของเรา"

ระหว่างที่พูด เฉินตงก็หันหน้าไปสบตากับหยวนเทียนกาง

สีหน้าของหยวนเทียนกางแข็งทื่อ

จากนั้นสีหน้าของคนทั้งสองก็เปลี่ยนไปพร้อมๆ กัน

"ลอบโจมตี!"

หยวนเทียนกางแผดเสียงดัง

พร้อมกันนั้น เฉินตงกับเขาก็หมอบลงไปกับพื้นรถพร้อมกัน

ปั้ง!

เสียงปืนดังขึ้น กระสุนได้พุ่งเข้ามากระแทกบริเวณกระจกรถ

การโจมตีที่น่าหวาดผวา ทำให้กระจกกันกระสุนของรถปรากฏรอยร้าวขยายตัวออกไป

เสียงปืนที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

เหนือความคาดหมายของสมาชิกทีมหงหุ้ย ทำให้รถส่ายไปส่ายมาไประยะหนึ่ง

ต่อจากนั้น

ปั้งๆๆๆ

……

เสียงปืนที่ดังคล้ายปืนยาวเอเค 47 ดังสนั่นมาจากระยะไกล

การเดินทางที่ค่อนข้างจะราบรื่น ได้เปลี่ยนเป็นการเดินทางที่ตึงเครียดขึ้นมาในทันที

ขบวนรถเริ่มระส่ำระสาย