บทที่ 475 ผู้ที่อยู่เบื้องหลังปรากฏตัว

เฉินตงพยักหน้าอย่างไม่ปิดบัง แล้วยิ้มตอบอย่างหม่นหมอง

ในตอนนั้นเอง

ปั้ง!

เสียงดังสนั่นมาจากทิศทางด้านหน้า

ต่อจากนั้นจึงตามมาด้วยเสียงเอะอะวุ่นวายของฝูงชน

สีหน้าของเฉินตงกับหยวนเทียนกางเคร่งขรึม

หยวนเทียนกางรีบหยิบวอขึ้นมาสอบถาม "ด้านหน้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น"

"รถนำด้านหน้าชนผู้หญิงในสลัมคนหนึ่งครับ ตอนนี้คนเริ่มเข้ามามุงกันแล้ว กระผมกำลังส่งคนไปจัดการอยู่ครับ"

เสียงเคร่งเครียดของเย่หยวนชิวดังออกมาจากวอ

เนื่องจากชนคนทำให้ถนนด้านหน้าถูกขวางเอาไว้ ขบวนรถทั้งขบวนจึงเคลื่อนที่ไปข้างหน้าต่อไม่ได้

เสียงเอะอะวุ่นวายที่ดังมาจากด้านหน้าเริ่มดังขึ้น และเริ่มวุ่นวายมากขึ้นเรื่อยๆ

ฝูงชนเริ่มเดินเข้ามามุงดูมากขึ้น

สถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้เป็นสมาชิกของหงหุ้ยก็ยังต้องรู้สึกปวดหัว

คำที่ใช้บรรยายสถานการณ์ตอนนี้ได้ใกล้เคียงมากที่สุดก็คือ ใช้ชีวิตอย่างไม่มีอะไรจะเสีย

เฉินตงกับหยวนเทียนกางที่นั่งอยู่ในรถต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด

เพราะพวกเขาค้นพบแล้วว่า ตั้งแต่ตอนที่ขบวนรถหยุดลงและเวลาเดินไปเรื่อยๆ

รอบด้านมีฝูงชนเข้ามารวมตัวกันเป็นจำนวนมากขึ้น โดยไม่ได้ไปรวมตัวกันอยู่ด้านหน้า แต่กลับแอบมายืนจดจ้องอยู่ด้านข้างด้วยสายตาราวนักล่าที่เฝ้ามองรถแต่ละคันอย่างมาดร้าย

"ผมรู้สึกเหมือนเข้ามาอยู่ในรังโจรเลย" เฉินตงขยี้จมูก

"รอไม่ได้แล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ยังไม่ต้องพูดถึงคนที่อยู่เบื้องหลังหรอก คนแถวนี้ต่างหากที่น่าจะเริ่มทนไม่ไหว"

หยวนเทียนกางเอ่ยเสียงทุ้มลึกแล้วยกวอขึ้นมา "ท่านเย่ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป คนในสลัมจะต้องก่อเรื่องวุ่นแน่ๆ"

คำพูดประโยคนี้ไม่ได้กล่าวเกินจริง

ขบวนรถหรูหลายสิบคัน เข้ามาในย่านชุมชนแออัดเช่นนี้

ในสายตาของผู้คนที่ไร้ความหวัง นี่เปรียบเหมือนขุมสมบัติเล็กๆ ที่เคลื่อนที่ได้

คนที่ใช้ชีวิตอยู่โดยมีความเชื่อว่าผู้อ่อนแอย่อมตกเป็นเหยื่อของผู้เข้มแข็ง พอได้เจอกับขุมสมบัติเล็กๆ เช่นนี้จะควบคุมความโลภของตัวเองได้อย่างไร

"กำลังให้เงินครับ"

เสียงดุดันของเย่หยวนชิวดังออกมาจากในวอ

ทว่า

ปั้ง!

เสียงปืนดังขึ้นราวกับเสียงสายฟ้าที่ก้องกังวานไปทั่วชุมชนแออัด

ทันใดนั้น ชุมชนแออัดตกอยู่ในความเงียบสงัด

วินาทีถัดมา

ฝูงชนในชุมชนแออัดเริ่มแตกตื่น

ฝูงชนที่ล้อมรถอยู่ทนไม่ไหวอีกต่อไป เสียงปืนที่ดังขึ้นเปรียบดังสัญญาณสั่งการให้พวกเขาพุ่งเข้าใส่รถอย่างหิวกระหาย

"ทุกคันเตรียมตัวให้พร้อมแล้วฝ่าออกไป!"

สีหน้าของหยวนเทียนกางเปลี่ยนไประหว่างที่ออกคำสั่ง

ขบวนรถที่หยุดนิ่งกลับมาเคลื่อนตัวอีกครั้ง

ปั้งๆๆๆ......

เสียงปืนดังขึ้นมาจากทุกทิศทุกทางไม่ขาดสาย

ชุมชนแออัดแตกตื่นราวนกแตกรัง

กลุ่มคนที่พุ่งตัวเข้ามาประชิดรถ ต่างพยายามกระชากประตูรถให้เปิดออกอย่างหน้ามืดตามัว

แม้ว่าขบวนรถจะเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง แต่ก็ยังเคลื่อนที่ไปได้อย่างช้าๆ จึงไม่สามารถสลัดฝูงชนที่อยู่รอบๆ ออกไปได้

สถานการณ์ดำเนินไปด้วยความวุ่นวายอย่างถึงที่สุด

เสียงร้องโวยวาย เสียงทุบตี เสียงปืนดังสะท้อนก้องวนเวียน

เฉินตงกับหยวนเทียนกางนั่งหน้าเครียดอยู่ภายในรถ

ทันใดนั้น เสียงของเย่หยวนชิวตะโกนดังออกมาจากวอ

"ทุกคนเตรียมรับมือ มีขบวนรถพุ่งเข้ามาปะทะ!"

เปรี้ยง!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว

ควันหนาๆ ลอยตัวสูงขึ้น

จากนั้นเสียงตะโกนของเย่หยวนชิวก็ดังเข้ามาในวออีก

"เตรียมโจมตี เตรียมโจมตี ขบวนรถถูกชน ถนนด้านหน้าถูกขวางเอาไว้ รีบคุ้มกันเฉินตงหนีออกไป!"

เสียงปืนลูกซองดังรัวมาจากทิศทางด้านหน้า